II SA/Kr 1172/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody z dnia 5 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Wojewody na rzecz A. M. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Starosta Tatrzański decyzją z dnia 1 grudnia 2020 r. nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego o ostatecznej nazwie: Budowa zespołu dwóch budynków usługowo- mieszkalnych wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą towarzyszącą obejmującą budowę wewnętrznych instalacji (wod.-kan., C.O., energii elektrycznej oraz wentylacji mechanicznej, p.poż. i oświetlenia zewnętrznego), przebudowę sieci elektroenergetycznej, wraz z budową instalacji hydrantowej i wewnętrznej kanalizacji deszczowej wraz z odprowadzeniem do szczelnego zbiornika, budowę dojść i dojazdu, 16 miejsc postojowych; na dz. ewid. nr [...], [...], [...], obręb [...] P. , jednostka ewidencyjna [...] Poronin. W uzasadnieniu organ wskazał, że zamierzenie nie posiada odpowiedniego połączenia z drogą publiczną w relacji do przeznaczenia budowanego zespołu budynków. (...) W dzisiejszych realiach przy wnioskowanej funkcji zespołu dwóch budynków wymagane jest zapewnienie ciągu pieszo-jezdnego o szerokości 5.0 m lub drogi z segregacją ruchu tj. jezdnią o szerokości 3,0 m i chodnika o szerokości 1,5 m, albo dojścia o szerokości min. 4,5 m z nawierzchnią o odpowiedniej nośności. Projektowana zabudowa z usługami i dwoma mieszkaniami bezsprzecznie będzie generowała zarówno ruch kołowy, jak i pieszy. Dla rzeczonego rozstrzygnięcia istotnym zagadnieniem jest również brak zapewnienia dostępu do drogi publicznej w parametrach zjazdu publicznego. Ponadto wg Starosty zapewnienie jednego miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych (dla dwóch budynków usługowo - mieszkalnych) narusza zapisy § 18 ust. 1-2 wt i art. 34 ust. 2 Pb. Poza tym Starosta podniósł, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z § 32 ust. 5 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania terenu (zwanego dalej mpzp), ponieważ po zmianach w projekcie budowanym usunięto w ścianie szczytowej element zwany półszczytem. Jak również projekt nie jest kompletny, bo zmieniona wersja projektu budowlanego nie posiada zaktualizowanego uzgodnienia z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych.. Od tej decyzji odwołanie złożył Firma A zarzucając naruszenie art. 35 ust. 4 P.b. poprzez niewydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, pomimo spełnienia przesłanek do jej wydania i wniósł na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzeknięcie co do istoty sprawy. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 5 sierpnia 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 K.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 81 ust. 1 pkt. 2 P.b uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie postępowania odwoławczego zobowiązano projektanta do przedłożenia wyjaśnień i skorygowania projektu budowlanego, zgodnie z § 32 ust. 5 pkt 9 mpzp, z uwzględnieniem przepisów pożarowych oraz wskazano zasadność dostarczenia zanonimizowanych decyzji Starosty Tatrzańskiego o pozwoleniu na budowę inwestycji, z analogicznym rozwiązaniem dojazdu, co w przedmiotowym projekcie. Zasadność sięgnięcia do takich decyzji jako materiału dowodowego, choć nie wiążącego organu II instancji, jest uzasadniona treścią zasady wynikającej z art. 8 § 2 K.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Tym samym organ II instancji może zbadać zarzut naruszenia tej zasady przez organ l instancji, jeśli zarzut taki podnosi strona odwołująca się lub jeśli organ dostrzega ewentualne naruszenie tej zasady w danej sprawie, co może mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Projektant wprowadził korekty w czterech egzemplarzach projektu budowlanego, polegające na doprowadzeniu projektu do zgodności z § 32 ust. 5 pkt 9 mpzp (zaprojektował półszczyt w budynku nr [...], od strony działki nr [...]) i przepisami przeciwpożarowymi, zawartymi w rozdziale 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2019.1065) zwanego dalej wt, pt. "Usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe". Przepisy te uzależniają sytuowanie projektowanych budynków -względem istniejących już budynków (§ 271) bądź względem granicy sąsiedniej niezabudowanej działki (§ 272) - od rodzaju i cech oraz klasy odporności ogniowej projektowanego budynku (w przypadku braku innej zabudowy) bądź budynku projektowanego i budynku już istniejącego (w przypadku istniejącej zabudowy). Treść § 272 ust. 1, który ma zastosowanie w sprawie, stanowi: odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7, przyjmując, że na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym dla budynków PM należy przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q większą od 1000 MJ/m2, lecz nie większą niż 4000 M J/m2, a w przypadku braku takiego planu - budynek ZŁ ze ścianą zewnętrzną, o której mowa w §271 ust. 1. Projekt budowlany został 23 czerwca 2021 r. uzgodniony bez uwag z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, R. K., nr uprawnień [...]. Do projektu budowlanego zostały dołączone zaświadczenia projektanta o przynależności do właściwej Izby, aktualnego na dzień wprowadzania zmian w projekcie. Powyższe zmiany nie wpłynęły na zakres obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że głównym powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w ocenie Starosty Tatrzańskiego jest brak zapewnienia wymaganego dostępu do drogi publicznej w tym dojazdu i dojścia. W aktach sprawy organu l instancji znajdują się dwa pisma Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie. Pierwsze z Rejonu Dróg Wojewódzkich w Nowym Sączu z 20 grudnia 2019 r., zgodnie z którym działki o nr ewid. [...], [...] na których realizowana jest inwestycja, będą posiadać dostępność komunikacyjną do drogi wojewódzkiej nr [...] poprzez działkę o nr ewid. [...], która łączy się z drogą wojewódzką poprzez istniejący zjazd, który należy przebudować do parametrów zjazdu publicznego. Drugie pismo Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie - Instytucji Województwa Małopolskiego z 18 czerwca 2020 r., zgodnie z którym planowana inwestycja posiada dostępność komunikacyjną z drogi publicznej poprzez istniejący zjazd na drogę wewnętrzną - działkę nr [...], zgodnie z przedłożonym załącznikiem graficznym, bez żadnych dalszych dodatkowych zastrzeżeń. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że planowana inwestycja ma zapewniony dojazd w postaci urządzonej jezdni żwirowej o szerokości 3.20 m - 3,67 m po działce nr ewi. [...], nie objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę, co spełnia wymogi określone w § 14 ust. 1 wt, który stanowi: do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. W tym miejscu należy wskazać na wyrok NSA z 10 maja 2005 r., sygn. OSK 1567/04, którym tłumaczy przepis § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia. Zgodnie z tym wyrokiem przepis ten stanowi (§ 14 ust. 1 wt), że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojazd i dojście umożliwiające dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia, sposobu ich użytkowania i wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, nie określa natomiast ściśle, jaka musi być zachowana szerokość dojścia i dojazdów. W sprawie niniejszej niesporne jest, że szerokość istniejącego dojazdu i dojścia do działek budowlanych wynosi 3 i 4 m. (...) Przepis § 14 ust. 1 pow. rozporządzenia zastrzega, że szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Zakładając więc nawet, że dojście i dojazd do działek inwestorki i skarżącej pozwolenie na budowę stanowi jezdnię, to szerokość ta nie narusza wymogów § 14 ust. 1 Przepisy o ruchu drogowym dopuszczają korzystanie przez pieszych z jezdni (art. 11 Prawa o ruchu drogowym). Przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej nie wymagają też większej szerokości drogi dojazdowej niż 3 m. Jezdnia zatem o szerokości 3 m może więc być uznana za dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej. W pełni podzielając stanowisko wyrażone w cytowanym orzeczeniu NSA, organ stwierdził, że zapewniona została dla inwestycji minimalna wymagana przepisami szerokość, umożliwiająca dostęp i dojście z drogi publicznej do nieruchomości, na której planowana jest zabudowa, polegająca na budowie dwóch budynków usługowo-mieszkalnych. Ponadto, w budynku nr [...] znajduje się zaplecze socjalne dla pracowników konfekcjonowania miodu, apartament i lokal mieszkalny, w budynku nr [...] jest pomieszczenie konfekcjonowania miodu, laboratorium badania miodu i lokal mieszkalny. Przedmiotowa inwestycja nie wymaga drogi przeciwpożarowej, opisanej niżej. Projekt budowlany spełnia także wymogi określone w § 15 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz art. 34 ust 3 pkt 1d pb jako że, przedstawia układ komunikacji wewnętrznej w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej. Działka nr [...] jest własnością B. i B. S., którzy w drodze umowy cywilnoprawnej upoważnili Inwestora, tj. Firma A , w której mają udziały, do korzystania z tej działki. Powyższe oznacza, że teren inwestycji posiada zarówno faktyczny jak i prawny dostęp do drogi publicznej. Na marginesie należy dodać, że pełnomocnik inwestora podnosi, że w analogicznej sytuacji znajdowała się inwestycja położona kilkadziesiąt metrów dalej, gdzie droga wewnętrzna była o podobnej szerokości, a intensywność korzystania z niej nawet większa, ponieważ dotyczyła, dwóch budynków: zamieszkania zbiorowego - pensjonatu i budynku jednorodzinnego (decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...] z 24 lutego 2020 r.). Ponadto, pełnomocnik inwestora wskazuje, że dla przykładu podaje inwestycje położone w Białce Tatrzańskiej, do których prowadzą drogi o szerokości od 3 m do 4 m. Są to: decyzja Starosty Tatrzańskiego o pozwoleniu na budowę obiektu hotelowego nr [...] z 7 maja 2019 r., decyzja Starosty Tatrzańskiego o pozwoleniu na budowę obiektu [...] nr [...] z 11 lipca 2019 r. Z uwagi na powyższe, inwestor ma poważne wątpliwości, co do równego traktowania podmiotów na terenie Powiatu Tatrzańskiego. W toku postępowania odwoławczego projektant przedłożył zanonimizowaną decyzję o pozwoleniu na budowę inwestycji z analogicznym rozwiązaniem dotyczącym zapewniania komunikacji, co w przedmiotowym projekcie. W trakcie postępowania odwoławczego, organ ustalił, że jest to decyzja Starosty Tatrzańskiego nr [...] z 27 lutego 2018 r., którą Starosta udzielił pozwolenia na budowę z dojazdem o szerokości 3 m. Poza tym z projektu zagospodarowania terenu wynika, że wzdłuż działki o nr [...] istnieje szlak drożny o identycznej szerokości prowadzący po działce o nr [...] do działek o nr [...], na których znajdują się budynek mieszkalny nr [...] z przylegającymi dwoma budynkami gospodarczymi (jeden o wymiarach ok.16 m x 7 m, drugi ok. 7 m x 10 m) i budynek mieszkalny nr [...] z przylegającymi do tego budynku dwoma budynkami gospodarczymi (jeden o wymiarach ok. 18 m x 19 m, drugi ok. 8.5 m x 7 m). Zaznaczyć należy, że z akt organu l instancji wynika między innymi, że na działce o nr [...] znajdował się budynek mieszkalno-gospodarczy przy ul. [...], który na podstawie decyzji Starosty Tatrzańskiego nr [...] z 8 stycznia 2020 r. uzyskał pozwolenie na rozbiórkę. Konkludując ten wątek, nadal w kontekście dostępu do drogi publicznej, warto podkreślić, że także w świetle zasady zaufania do władzy publicznej i zasady dotyczącej praktyki rozstrzygania spraw, sformułowanych w art. 8 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej V praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym - organ l instancji powinien był tak samo potraktować inwestora w tej sprawie, jak w analogicznych, z punktu widzenia rozstrzyganego problemu, sprawach innych inwestorów. Uwagi te odnoszą się do stosowania przez organy administracji zasad postępowania administracyjnego, w tym przypadku w kontekście ustalania dostępu do drogi publicznej. Starosta Tatrzański w uzasadnieniu decyzji odmownej stwierdził ponadto, że zapewnienie jednego miejsca postojowego dla niepełnosprawnych dla dwóch budynków usługowo-mieszkalnych jest niewystarczające. W ocenie Starosty, każdy z budynków niezależnie ma mieć zapewnioną dostępność dla osób niepełnosprawnych, w tym możliwość zaparkowania swojego samochodu przez osobę niepełnosprawną. W tym miejscu należy przytoczyć § 18 ust. 1 i ust. 2 wt, który brzmi: "1 zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. 2. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z treści ww. przepisu nie wynika wprost, ile miejsc postojowych dla niepełnosprawnych winno być zrealizowanych, jest to norma o charakterze ogólnym, którą należy stosować uzupełniając o okoliczności konkretnej sprawy. W tym miejscu należy przywołać wyrok NSA z 9 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 399/16, który stwierdza, że norma zawarta w § 18 wt jest skonstruowana na tyle nieprecyzyjnie, że należy przyjąć, że to projektant dokonuje ustaleń, co do ilości miejsc postojowych. Przy czym tut. organ podkreśla, że oczywiście nie chodzi o to, by projektant arbitralnie stwierdzał, jaka ilość miejsc postojowych jest wystarczająca, lecz także, aby w razie wątpliwości organu, przedstawił uzasadnienie swojego stanowiska, choćby w świetle zdrowego rozsądku i zasad doświadczenia życiowego, oraz zasad doświadczenia zawodowego. Gdyby organ administracji nie zgadzał się ze stanowiskiem projektanta, musiałby oczywiście także wyczerpująco swoje stanowisko w tej sprawie uzasadnić. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości przyjęcie przez projektanta, że dla obu budynków (budynek nr [...] i budynek nr [...]), niewielkich rozmiarów i połączonych ze sobą funkcjonalnie, wystarczy zaprojektowanie jednego miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych. Powyższe oznacza, że inwestycja ma odpowiednia ilość miejsc parkingowych w zakresie kwestionowanym przez organ l instancji - w pozostałym zakresie kwestia miejsc postojowych jest omówiona w dalszej części uzasadnienia, przy analizie zgodności z mpzp. Odnośnie braku zaktualizowanego uzgodnienia z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, tut. organ wyjaśnia, że na projekcie zagospodarowania terenu znajduje się uzgodnienie z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z 20 lipca 2020 r., a na rzucie parteru uzgodnienie z 22 czerwca 2020 r. (wersja projektu z października 2020 r.) oraz uzgodnienie z 23 czerwca 2021 r. Wprowadzone zmiany zostały zatem uzgodnione bez uwag przez rzeczoznawcę przeciwpożarowego. Tym samym przyczyny odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, nie znalazły potwierdzenia w przepisach prawa ani zebranym materiale dowodowym. Z tej też przyczyny, tut. organ, stwierdzając, że samo naruszenie zasady art. 8 i 12 kpa nie stanowi przesłanki uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia z powodów proceduralnych. Wynika to stąd, że paradoksalnie prowadziłoby to do pogłębiania się skutków ww. naruszenia, w szczególności poprzez przewlekanie sprawy i uchylenie się od wydania decyzji na podstawie wystarczającego, do jej rozstrzygnięcia, materiału dowodowego - w tym uzupełnionego w niewielkim zakresie w postępowaniu przed organem II instancji. Konsekwentnie więc tut. organ przystąpił do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 pb). Inwestor złożył, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami o nr [...],[...], 3281 na cele budowlane. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest wymagana, ponieważ działki nr [...], [...], [...] w Poroninie, objęte planowaną inwestycją, znajdują się w obszarze, na którym obowiązuje uchwała nr XXXV/184/2013 Rady Gminy Poronin z 19 czerwca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Poronin w części PII oraz sołectwa Stasikówka (Dz. Urz. Woj. Mał. z 25 lipca 2013 r., poz. 4750 ) - zwana dalej mpzp. Zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego określony został w art. 35 ust. 1 pb. Działki o nr [...], [...], [...] oraz dz. nr [...] położone są w terenie o symbolu 3MU1 - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej (§ 32 ust. 1 mpzp) z podstawowym przeznaczeniem terenów pod lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, mieszkaniowo-usługowej, pensjonatowej, zagrodowej (§ 32 ust 2 pkt 2 mpzp). W tym mpzp wskazuje, że podstawowym przeznaczeniem terenów MU1 jest: 1) utrzymanie istniejącej zabudowy; 2) lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, mieszkaniowo-usługowej, pensjonatowej, zagrodowej 3) zieleń urządzoną: zieleńce i skwery oraz zieleń o charakterze izolacyjnym (§ 32 ust 2 pkt 3 mpzp). Jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się: 1) lokalizację wolnostojących nieuciążliwych obiektów usługowych (w tym stacji wyciągu) i rzemieślniczych; 2) obiekty usług publicznych; 3) nieoznaczone na rysunku ciągi piesze i pieszo-jezdne; 4) cieki wodne i z obudową biologiczną; 5) budynki gospodarcze, inwentarskie, garaże, parkingi i miejsca postojowe; 6) trasy i urządzenia narciarskie. (§ 32 ust 2 pkt 2 mpzp). Oznacza to. że omawiana inwestycja, dotycząca budowy zespołu dwóch budynków usługowo-mieszkalnych na działkach o nr ewid. [...]. [...]. [...] w Poroninie jest zgodna z ustalonym w mpzp przeznaczeniem terenu. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0.19 - winien wynosić maksimum 0.35 (§ 32 ust. 4 pkt 2a); powierzchnia biologicznie czynna wynosi 55.66 % - winna wynosić minimum 55% (§ 32 ust. 4 pkt 3a mpzp); stosunek długości najwyżej położonej kalenicy budynku do maksymalnej szerokości traktu ma wynosić co najmniej 1.5 (§ 32 ust. 5 pkt 1 mpzp) – wynosi 2.14 (budynek nr [...]) oraz 2.86 (budynek nr [...]); maksymalny rzut budynku nie może przekraczać powierzchni 250 m2 (§ 32 ust. 5 pkt 2 mpzp) - wynosi 168.59 m2 (budynek nr [...]) oraz 236.60 m2 (budynek nr [...]); maksymalna szerokość traktu budynku nie może być większa niż 9 m (§ 32 ust. 5 pkt 3a mpzp) - wynosi 9 m (budynek nr [...] i budynek nr [...]); maksymalna długość elewacji budynku lub zespołu połączonych budynków, mierzona w obrysie ścian zewnętrznych parteru, nie może być większa niż 25 m (§ 32 ust. 5 pkt 4a mpzp) - wynosi 18.50 m i 25 m (budynek nr [...] i budynek nr [...]); maksymalna ilość kondygnacji 3 kondygnacje nad terenem, przy czym maksymalnie 2 kondygnacje w dachu (§ 32 ust. 5 pkt 5a mpzp) - zaprojektowano 3 kondygnacje w tym 2 w kubaturze dachu (parter, poddasze 1, poddasze 2); wysokość podmurówki na terenie płaskim nie może przekraczać 1.2 m, w przypadku spadku terenu nie może przekraczać 1.5 m (§ 32 ust. 5 pkt 7 mpzp) - wynosi 0.34 oraz 0.10 (budynek nr [...] i budynek nr [...]) jako średnia arytmetyczna, wysokość okapu nie może przekraczać 4.5 m (§ 32 ust. 5 pkt 8 mpzp) - wynosi 4.30 m i 4.33 m (budynek nr [...] i budynek nr [...]); dach, z kalenicą równoległą do dłuższego boku budynku, dwuspadowy z półszczytami, o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci dach pod kątem 49° do 54°, dopuszcza się stosowanie przysztychów (§ 32 ust. 5 pkt 9 mpzp) - budynki mają zaprojektowane dachy dwuspadowe z półszczytami o jednakowym kącie nachylenia głównych połaci dachu, kąt nachylenia głównych połaci dachu pomiędzy 49°- 54°; okapy wysunięte na odległość co najmniej 1.0 m od lica budynku (§ 32 ust. 5 pkt 10 mpzp) - minimalna szerokość okapu 1 m (budynek nr [...] i budynek nr [...]); dopuszcza się możliwość doświetlenia poddasza przy użyciu okien w szczytach, otwarć dachowych w postaci "kapliczek", "dymników" (w formie trójkąta, prostokąta lub wolego oka) i "wyględów" (otwarć pulpitowych) bądź okien połaciowych (§ 32 us. 5 pkt 12 mpzp) - zaprojektowano okna połaciowe; wykończenie elewacji, zastosowanie elementów drewnianych i kamienia naturalnego (§ 32 ust. 5 pkt 15a mpzp) - zastosowano okładzinę elewacyjną z kamienia naturalnego; kolorystyka elewacji i dachów budynków (§ 32 ust. 5 pkt 16a, b, c mpzp) ściany kondygnacji nadziemnych tynkiem w kolorze białym lub wykończone z drewna naturalnego; pokrycie dachu w kolorze czarnym matowym, otwory okienne i drzwiowe powinny mieć formę ustawionych pionowo prostokątów, pojedynczych lub zwielokrotnionych z dopuszczeniem stosowania ścięcia głównych narożników lub łuków i trójkątów (§ 32 ust. 5 pkt 17 mpzp) - zaprojektowano otwory okienne i drzwiowe w tej formie. Dla tego obszaru (3MU1) mpzp zawiera zapis odnoszący się do ilości miejsc postojowych § 24 ust. 10 pkt 3 mpzp ustalił obowiązek zapewnienia miejsc postojowych dla nowo realizowanej zabudowy mieszkaniowo-usługowej, innej niż w pkt 2 - w ilości minimalnej 1. miejsce na 1 mieszkanie oraz dodatkowo minimum 1 miejsce na 25 m2 powierzchni użytkowej budynku przeznaczonej pod usługi. Natomiast § 24 ust. 10 pkt 5 mpzp ustalił obowiązek zapewnienia miejsc postojowych dla nowo realizowanej zabudowy usługowej, innej niż w pkt 2 (pkt 5 w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, co opisano poniżej). Dla obsługi projektowanego zespołu budynków zaprojektowano 17 miejsc postojowych, w tym 1 miejsce postojowe dla niepełnosprawnych (strona nr 18 projektu budowlanego pkt 3.3. Przeznaczenie oraz warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji). Wyliczenie miejsc postojowych: Budynek nr [...] - zestawienie powierzchni użytkowej (podstawowa + pomocnicza). Lokal L1 (zaplecze socjalne dla pracowników konfekcjonowania miodu) - 60.1 m2; lokal L2 (apartament + mieszkanie) -125,88 m2; lokal L3 (lokal mieszkalny) -103,93 m2. Budynek nr [...] - zestawienie powierzchni użytkowej (podstawowa + pomocnicza). Lokal L1 (konfekcjonowanie [...]) -186.66 m2; lokal L4 ([...]) - 50,79 m2; lokal L5 (lokal mieszkalny) - 63,73 m2. Osoby zatrudnione w zespole budynków. Budynek nr [...]. Lokal L1 (zaplecze socjalne [...]) - O osób zatrudnionych. Lokal L2 (apartament mieszkalny) - O zatrudnionych. Lokal L3 (lokal mieszkalny) - O zatrudnionych. Budynek nr [...]. Lokal L1 (konfekcjonowanie [...]) - 3 osoby zatrudnione. Lokal L4 ([...]) - 1 osoba zatrudniona. Lokal L5 (lokal mieszkalny) - O zatrudnionych. Miejsca postojowe budynek nr [...]. Lokal L1 (zaplecze socjalne [...] - 60.1 m2/25 = 2,40 miejsca postojowego. Lokal L2 (apartament - jedn. mieszkalna) -125,88 m2 - 1 miejsce postojowe. Lokal L3 (lokal mieszkalny) - 103,93 m2 - 1 miejsce postojowe. Razem wymagana suma ilości wynosi - 4.40 miejsc postojowych. Budynek nr [...]. Lokal L1 ( [...]) - 186.66 m2/25 = 7,47 miejsc postojowych. Lokal L4 ([...]) - 50,79 m2/25 = 2,03 miejsca postojowego. Lokal L5 (lokal mieszkalny) - 63,73 m2 -1 miejsce postojowe. Razem wymagana suma ilości wynosi -10.50 miejsc postojowych. Ponadto projektant wyliczył miejsca postojowe w zależności od ilości zatrudnionych. Lokal L1 + L4 = 4 osoby zatrudnione/10=0,4x2= 0.8 miejsca postojowego. Łącznie zliczona suma miejsc postojowych wynosi – 4.40 (bud.1) + 10,50 (bud.2) + 0,8 (osoby zatrudnione) = 15,90 miejsc postojowych. W ocenie organu winno być 15 miejsc postojowych 4,40 ( bud.1) + 10,50 (bud. 2) = 15 miejsc postojowych, bowiem zapis § 24 ust. 10 pkt 5 mpzp, na który powołał się Starosta w postanowieniu, dotyczy nowo realizowanej zabudowy usługowej, innej niż w punkcie 2, a nie zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Należy wyjaśnić, że podstawową rzeczą w obliczeniach ilości miejsc postojowych jest ustalenie jakim budynkiem jest projektowany obiekt. Zaprojektowane obiekty, to budynki o funkcji usługowo-mieszkalnej. Natomiast obiekty, o których mowa w pkt 5 zapisów ww. mpzp, to wyłącznie budynki usługowe. Mpzp dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej przewidział konieczność zapewnienia zarówno miejsc postojowych dla lokali mieszkalnych oraz odrębnie dla części budynku przeznaczonego pod usługi w zależności od powierzchni użytkowej tego budynku. Zatem wymaganie od inwestora spełnienia pkt 3 i pkt 5, dotyczących ilości miejsc postojowych, jest wg organu II instancji całkowicie nieuzasadnione. Powierzchnia użytkowa byłaby wtedy rozliczana dwukrotnie. Dla zamierzonej inwestycji zaprojektowano 17 miejsc postojowych, w tym 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych, a jak wskazano - mpzp wymaga minimum 15 miejsc postojowych. Powyższa analiza wykazała, że projektowana inwestycja jest zgodna z mpzp. Zaprojektowane budynki są odrębnymi budynkami. Najmniejsza odległość ścian zewnętrznych budynku nr [...] i budynku nr [...] od granic działki budowlanej wynosi 4.10 m (§ 12 ust. 1 pkt 1). Najmniejsza odległość okapu budynku nr [...] i budynku nr [...] od granic działki budowlanej wynosi 2.80 m (§12 ust. 6 pkt 1). Najbliżej położonym budynkiem od projektowanych budynków jest budynek mieszkalny nr [...], na działce o nr [...]. Odległość budynku nr [...] od ww. budynku NRO wynosi 12.15 m, a od budynku nr [...] wynosi 9.38 m. Budynek nr [...] projektant zaliczył do kategorii zagrożenia ludzi: ZŁ III (piwnica, parter poddasze l) i ZŁ IV (poddasze II), a budynek nr [...] do kategorii zagrożenia ludzi: PM (parter poddasze I) i ZŁ IV (poddasze II). Oba budynki należą do budynków niskich. Klasa odporności pożarowej budynku nr [...] została podwyższona z klasy D do C ze względu na piwnice bez odrębnego wyjścia z tej kondygnacji, l tak, główna konstrukcja nośna ma klasę odporności ogniowej - R 60, konstrukcja dachu - R 15, przykrycie dachu - RE 15, strop - REI 60, ściana zewnętrzna El 30, ściana wewnętrzna El 15. Nadto, od strony północnej projektant / zaprojektował ścianę oddzielenia pożarowego REI 120 wyprowadzoną 30 cm ponad pokrycie dachowe i półszczyt z materiałów niepalnych. Na całej wysokości wschodniej i zachodniej ścian zewnętrznych zaprojektowano pas z materiału niepalnego szerokości 2 m i klasie odporności ogniowej El 60. Tym samym żądanie strony postępowania - A. M. o wzmocnieniu ochrony przeciwpożarowej od strony Jego działki zostało uwzględnione, zgodnie z przepisami. Klasa odporności pożarowej budynku nr [...] to klasa D (główna konstrukcja nośna ma odporność ogniową - R 30, strop - REI 30, ściana zewnętrzna El 30). Przedmiotowa inwestycja nie wymaga zaprojektowania drogi pożarowej, o której mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych bowiem nie zawiera: strefy pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZŁ l lub ZŁ II (§ 12 ust 1 pkt 1) - budynek nr [...] zakwalifikowany jest do kategorii zagrożenia ludzi - ZŁ III, ZŁ IV, budynek nr [...] - PM, ZŁ IV; budynku należącego do grupy wysokości: średniowysoki, wysoki lub wysokościowy, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZŁ III, ZŁ IV lub ZŁ V (§ 12 ust 1 pkt 2) - projektowane budynki zakwalifikowane są do grupy wysokości: niskie; budynku zawierającego strefę pożarową produkcyjną lub magazynową oraz do strefy pożarowej poza budynkiem, obejmującej urządzenia technologiczne, plac składowy lub wiatę, jeżeli gęstość obciążenia ogniowego wymienionych stref pożarowych przekracza 500 MJ/m2 i zachodzi co najmniej jeden z warunków: - powierzchnia strefy pożarowej przekracza 1.000 m2(§ 12 ust. 1 pkt 3 a ) - występuje pomieszczenie zagrożone wybuchem (§ 12 ust 1 pkt 3 b); budynek nr [...] posiada kategorię zagrożenia ludzi PM ale gęstość obciążenia ogniowego tej strefy nie przekracza 500 MJ/m2, budynek nr [...] posiada strefę pożarową 399,90 m2, tj. < 1000,0 m2 i nie występują pomieszczenia zagrożone wybuchem; budynku zawierającego strefę pożarową produkcyjną lub magazynową o gęstości obciążenia ogniowego poniżej 500 MJ/m2 o powierzchni przekraczającej 20.000 m2 (§ 12 ust 1 pkt 4) - budynek nr [...] posiada strefę pożarową PM o powierzchni 399,90 m2, tj. < 20 000,0 m2; budynku niskiego zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III o powierzchni przekraczającej 1.000 m2, obejmującą kondygnację nadziemną inną niż pierwsza (§ 12 ust. 1 pkt 5a) - budynek nr [...] posiada strefę pożarową nr l: ZLIII o powierzchni 437,71 m2, tj. < 1000,0 m2, budynek nr [...] posiada strefę pożarową nr II: ZŁ III o powierzchni 50,79 m2, tj. < 1000,0 m2; stanowiska czerpania wody do celów przeciwpożarowych (§ 12 ust 1 pkt 7) - nie wymagane jest stanowisko czerpania wody, zaopatrzenie w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru zapewniono z lokalnej sieci hydrantowej DN80. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdza, że spełnione są wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, zarówno określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych (w tym § 271-273). oraz przepisów rozporządzenia dotyczącego uzgadniania projektu budowlanego pod względem p.poż. Projekt zawiera nie budzącą zastrzeżeń analizę oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednią, istniejącą zabudowę i działki znajdujące się w sąsiedztwie, sporządzoną na podstawie § 13 i § 60 wt, w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i wymaganego czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych (k. 28 projektu budowlanego). Planowana inwestycja zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym dla planowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Projektowane budynki nie są zaliczane do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kopii aktualnej mapy dla celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem, przyjętej do zasobu geodezyjnego, sporządzonej przez uprawnionego geodetę, (art. 34 ust. 3 pkt 1 pb). Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 pb). Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b pb (k . 52-54 p.b.). Projektant branży konstrukcyjnej zaliczył projektowane obiekty do drugiej kategorii geotechnicznej w prostych warunkach gruntowych (k. 89 p.b.). Ocena geotechnicznych warunków posadowienia obiektów została wykonana na podstawie dokumentacji obejmującej: opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny, sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia w zakresie m.in. ustalania warunków geologiczno-inżynierskich, znajdującej się w projekcie (k. 74-81). Dokumentacja geotechniczna została sporządzona zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Projektanci, a także sprawdzający, legitymujący się stosownymi uprawnieniami oraz wpisem na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, o którym mowa w art. 12 ust. 7 pb), załączyli oświadczenia o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 pb (zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 pb). Odnośnie do zjazdu należy wyjaśnić, że Inwestor nie, wnioskował o wydanie pozwolenia na budowę zjazdu publicznego, a organy administracji publicznej działają wyłącznie na wniosek. Jednocześnie z materiału dowodowego wynika, że wymagania dotyczące komunikacji w zakresie obligatoryjnym dla wydania pozwolenia na budowę zostały spełnione, co zostało wyższej szczegółowo omówione. Z kolei bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają zarzuty odnoszące się do braku przepustowości drogi, nasilenia ruchu samochodowego spowodowanego inwestycją. Zwiększona w przyszłości ilość pojazdów korzystających z istniejącego układu komunikacyjnego, nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Uciążliwości dla mieszkańców, spowodowane realizacją robót budowlanych, zapewne wystąpią, jest to bowiem nieodłączny efekt wykonywania robót budowlanych. Każda inwestycja w okresie jej powstawania powoduje pewne niedogodności dla okolicznych mieszkańców. Są to jednak utrudnienia czasowe, występujące tylko w okresie prowadzenia prac budowlanych. Nie mają one wpływu na ocenę zgodności projektowanej inwestycji z przepisami prawa. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A. M. zarzucając naruszenie: 1/ art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że: a/ do planowanej inwestycji wystarczające jest zapewnienie dojazdu i dojścia o szerokości zmiennej 3,2 m- 3,67 m, w sytuacji gdy zgodnie z treścią § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie minimalna dopuszczalna szerokość ciągu pieszo- jezdnego wynosi 5 m; b/ w świetle zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej i zasady dotyczącej praktyki rozstrzygania spraw, sformułowanej w art. 8 K.p.a. zgodnie z którą organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym - organ l instancji powinien był tak samo potraktować inwestora w niniejszej sprawie - jak w analogicznych, z punktu widzenia rozstrzyganego problemu, w sprawach innych inwestorów przywołanych w treści uzasadnienia organu II instancji, w sytuacji gdy praktyka ta jest sprzeczna z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i § 14 rozporządzenia w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a wiec narusza naczelna wynikającą z art. 6 K.p.a, zasadę praworządności, jak również stanowi niedozwolone obejście prawa, gdyż przepisy ustawy prawo budowlane w art. 9 przewidują możliwość uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno- budowlanych przy zachowaniu odpowiedniej procedury; 2/ art. 80, art. 7, 77 i 107 § 1 pkt 6 K.p.a. polegające na braku dokonania przez organ II instancji oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy planowana inwestycja posiada odpowiedni zjazd na drogę publiczną, w sytuacji gdy z materiału tego, w szczególności z dwóch pism Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie i Nowym Sączu z dnia 20 grudnia 2019 r. i 03 listopada 2020 r. wynika, że wnioskowane pod zabudowę działki łączą się z drogą publiczną za pośrednictwem dz. ewid. nr [...] wyłącznie zjazdem indywidualnym, podczas gdy wymagany prawem dla takiej inwestycji jest zjazd publiczny, a w sytuacji gdy organ odwoławczy posiadał wątpliwości w w/w zakresie obowiązany był wyjaśnić istniejące pomiędzy oświadczeniami rozbieżności, zwracając się do Zarządu Dróg Wojewódzkich o ich wyjaśnienie oraz zajęcie przez ten podmiot jednoznacznego stanowiska w sprawie; 3/ art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu l instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, w sytuacji gdy organ II instancji winien był utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocenia legalności reformacyjnej decyzji Wojewody Małopolskiego, o udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia polegającego na budowie zespołu budynków mieszkaniowo usługowych, które z drogą publiczną mają być skomunikowane drogą dojazdową o szerokość 3,20 m. do 3,67 m. W ocenie organu, szerokość tej drogi jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi z uwagi na art. 11 ustawy o ruchu drogowym, który po takich drogach dopuszcza ruch zarówno samochodowy jak i pieszy. Ponadto organ wskazuje, że w analogicznych sprawach, dotyczących działek położonych w tym rejonie, pozwolenie na budowę było wydawane. Mając to na uwadze, organ powołał się na zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej oraz zasadę rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym w taki sam sposób tj. zgodnie z utrwaloną praktyką. W ocenie sądu decyzja jest wadliwa. Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 (dalej; ustawa) wg. stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z kolei przepis art. 35 ust 3 w/w ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przepis art. 35 ust 4 przesądza, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przytoczona wyżej regulacja przesądza, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu budowlanego, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego posiadanie opinii, uzgodnień, sprawdzeń) oraz bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Następnie organ wzywa inwestora do usunięcia ewentualnych nieprawidłowości i po usunięciu tych nieprawidłowości lub jeżeli takiej potrzeby nie było (projekt spełnia warunki określone w art. 35 ustawy) wydaje decyzje o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Stwierdzenie, iż projekt budowalny ustawowych kryteriów nie spełnia, ewentualnie inwestor nie usunął stwierdzonych nieprawidłowości obliguje organ do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W ocenie sądu organ prawidłowej kontroli, o której mowa wyżej nie przeprowadził. Zgodnie z definicja zamieszczona § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.) ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o działce budowlanej - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Przepis ten we fragmencie, w którym mowa o dostępności działki do drogi publicznej należy wykładać jako dostęp w rozumieniu faktycznym i prawnym poprzez realną możliwość jej skomunikowania z drogą publiczną oraz lokalizację zjazdu do drogi publicznej. Co do kwestii prawnego dostępu do drogi publicznej, inwestor musi wykazać się, że bądź działka budowlana przylega do drogi publicznej i zagwarantowana jest możliwość lokalizacji do niej zjazdu (np. nie przylega do autostrady), bądź dostępność do drogi publicznej ma się odbywać po drodze wewnętrznej (dojazdowej) do której inwestor ma prawnie zagwarantowany dostęp, oraz z której ma zapewnioną lokalizację zjazdu do drogi publicznej i która spełnia warunki techniczno-budowlane, by zakwalifikować ją jako dojście i dojazd do drogi publicznej. Tę ostatnią kwestię (aspekty techniczno-budowlane) regulują przepisy § 14 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.(dalej; rozporządzenie). Stanowi on, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m (ust 1). Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust 3). Z przepisów tych wynika, iż minimalna szerokość jezdni drogi wewnętrznej-dojazdowej, po której odbywać się skomunikowanie z drogą publiczną to trzy metry, przy czym jeżeli tą drogą ma się odbywać ruch pieszy i jezdny, szerokość ta wynosić musi 5 m., a na zasadzie dopuszczalności 4,5 m. Tak więc, szerokość drogi dojazdowej może wynosić 3 m., jeżeli jest to droga przeznaczona wyłącznie do obsługi komunikacyjnej działki budowlanej. Obsługa ruchu pieszego do tej działki musi być zatem zapewniona po wyodrębnionym chodniku lub innym szlakiem komunikacyjnym. Jeżeli zaś skomunikowanie działki budowlanej ruchem pieszym i samochodowym z drogą publiczną ma się odbywać tym samym traktem, bez wyodrębnionego chodnika, szerokość takiego traktu to minimalnie 4,5 m. Ponieważ szerokość traktu mającej pełnić funkcje ciągu pieszo jezdnego do drogi publicznej, wynosi w niniejszej sprawie mniej niż 4 m. jest oczywistym, że nie spełnia on warunków, o których mowa wyżej tj. warunków techniczno-budowlanych by można go zakwalifikować jako drogi dojazdowej. Przepis na który powołuje się organ tj. art. 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 450 z późn. zm.) nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Przepis ten tj. art. 11 ust 1 w/w ustawy stanowi, iż pieszy jest obowiązany korzystać z chodnika lub drogi dla pieszych, a w razie ich braku - z pobocza. Jeżeli nie ma pobocza lub czasowo nie można z niego korzystać, pieszy może korzystać z jezdni, pod warunkiem zajmowania miejsca jak najbliżej jej krawędzi i ustępowania miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi. Nie jest to przepis techniczno-budowlany ale regulacja dotycząca prawa o ruchu drogowym a dotycząca możliwości korzystania pieszego z jedni nie mającej pobocza i ma zastosowanie wyłącznie w tym zakresie. Przepis ten jest regulacją dotyczącą istniejącej sieci dróg i nie ma zastosowania do dróg projektowanych w ramach zamierzenia inwestycyjnego. Nie jest też przepisem modyfikującym przepisy techniczno-budowlane regulujące wymogi dotyczące dróg dojazdowych. Sąd nie podziela stanowiska organu, że skoro w analogicznych sprawach, dotyczących działek położonych w tym rejonie, pozwolenie na budowę było wydawane, mając na uwadze zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej oraz zasadę rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym w taki sam sposób (zgodnie z utrwaloną praktyką), należało dla przedmiotowego zamierzenia pozwolenie na budowę wydać. Utrwalać można jedynie praktyki legalne. Jeżeli nawet pozwolenia na budowę były przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wydawane dla inwestycji, które w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych nie były prawidłowo skomunikowanie z drogą publiczną, nie może to być podstawą uzasadniającą utrwalenie się takiego procederu. Rację ma skarżący, że nie jest wykluczone, że dla tych zamierzeń było wydane odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych budowlanych w zakresie wymaganej szerokości ciągu pieszo-jezdnego do drogi publicznej, czego jednak organ nie sprawdził. Jeżeli zaś odstępstwo nie zostało dla tych inwestycji wydane, decyzje udzielające pozwolenia na budowę były wadliwe, co nie może być podstawą utrwalania takiej praktyki. W kwestii zjazdu z drogi publicznej na działkę objętą niniejszym postępowaniem, wskazać należy, iż przepis art. 33 ust. 1 ustawy (zdanie pierwsze), stanowi, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2018 r., II OSK 2010/17, LEX nr 2563797, art. 33 ust 1 p.b. dotyczy obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obejmującego całe zamierzenie budowlane i to nawet wówczas, gdy niektóre roboty budowlane objęte tym projektem mogłyby być wykonywane na podstawie zgłoszenia. Projekt budowlany zatwierdzany w drodze pozwolenia na budowę winien obejmować także i te elementy, których odrębna realizacja nie wymagałaby takiego pozwolenia. Z kolei NSA w wyroku z dnia 24 listopada 2017 r., II OSK 694/16, LEX nr 2409498, wskazał, że celem regulacji art. 33 ust. 1 p.b. jest uniemożliwienie organowi administracji zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego, które po jego zrealizowaniu nie mogłoby stanowić samodzielnej całości nadającej się do użytkowania. Nie można mówić o samodzielności budynków w tego typu zabudowie które obejmuje niniejsze postępowanie, do których na etapie zatwierdzania projektu budowlanego, w rozumieniu prawnym, brak jest zjazdu z drogi publicznej. Jak mowa wyżej, zgodnie z definicja zamieszczoną § 3 rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o działce budowlanej - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Przepis ten należy wykładać (poza kwestiami techniczno-budowlanymi) także jako możliwość lokalizacji zjazdu z działk budowlanej do drogi publicznej. Z możliwością taką jest związany wymóg uzyskania zezwolenie na lokalizację zjazdu (art. 29 ust 2 ustawy o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 z późn. zm.) i podlega uzgodnieniu z zarządcą drogi. Jak wynika bowiem z art. 35 ust 3 tej ustawy, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. W ocenie sądu, inwestor winien przed wystąpieniem o udzielenie mu pozwolenia na budowę uzyskać uzgodnienie zjazdu na drogę publiczną a samo postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę powinno obejmować także budowę zjazdu. Z decyzji nie wynika jednoznacznie czy zjazd z działki mającej pełnić funkcje drogi dojazdowej istnieje i czy jest wystarczający dla przedmiotowego zamierzenia. Organ powołuje się na dwa pisma jednostek organizacyjnych organów administracji z których można wyciągnąć różne wnioski. Z jednego bowiem wynika, że zjazd istnieje i organ nie wnosi w tej kwestii zastrzeżeń (pismo Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie - Instytucji Województwa Małopolskiego z 18 czerwca 2020), z drugiego natomiast, że istniejący zjazd należy przebudować do parametrów zjazdu publicznego (pismo Rejonu Dróg Wojewódzkich w Nowym Sączu z 20 grudnia 2019 r.). Kwestie tę organ winien wyjaśnić a jeżeli stosowny do zamierzenia inwestycyjnego zjazd nie istnieje, pozwolenie na budowę powinno objąć także ta kwestię. Złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit c, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W kwestii kosztów Sąd orzekł, jak w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art.200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.