II SA/Kr 1177/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na opinię Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 13 maja 2010 r., znak: [...] w przedmiocie nie wyrażenia zgody na zwrot ściągniętej części grzywny postanawia: odrzucić skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. postanowieniem z [...] kwietnia 2005 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] maja 2005r., nałożył na J.S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 13838,80 zł. Grzywna została wyegzekwowana w wysokości 4003,94 zł. Pismem z 24 lutego 2010 r. J.S. poinformował organ egzekucyjny o wykonaniu obowiązku rozbiórki i zwrócił się o zwrot uiszczonej grzywny. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. pismem z 13 maja 2010 r. nie wyraził zgody na zwrot ściągniętej części grzywny. Pismo zostało doręczone J.S. 17 maja 2010 r. W dniu 9 czerwca 2010 r. zobowiązany ponownie wniósł o zwrot wyegzekwowanej grzywny. W odpowiedzi, organ pismem z 30 czerwca 2010 r. poinformował go, że nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska zajętego w sprawie. Pismo to zostało doręczone J.S. 8 lipca 2010 r., który 4 sierpnia 2010 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. pismem z 13 września 2010 r., doręczonym J.S. i 16 września 2010 r. wskazał, że stanowisko w przedmiocie zwrotu grzywny zostało zajęte przez niego w piśmie z 13 maja 2010 r. W dniu 10 września 2010 r. J.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenia opinii Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł ojej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres właściwości sądów administracyjnych normuje ogólnie ustawa z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1269 ze zm.) stanowiąc w art. 1 § 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Powyższa regulacja została uszczegółowiona w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) dalej p.p.s.a, gdzie w § 2 przepisu wskazano, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Podstawę prawną zaskarżonego pisma z 13 maja 2010 r. stanowił art. 126 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 229 póz. 1954 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.). Zgodnie z tym przepisem na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. O zwrocie grzywny postanawia organ egzekucyjny. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Opinia WINB w K. jako organu wyższego stopnia w rozumieniu zacytowanego przepisu nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych zawartym w art. 3 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art.58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie wskazanego wyżej przepisu należało orzec jak w sentencji.