II SA/Kr 1177/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi H. L., P. L. i A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 14 stycznia 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 - § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, art. 94 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku M. M. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "remont i zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek handlowo - usługowo - biurowy na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...], z dojazdem z drogi publicznej poprzez działkę nr [...] obr. [...] w K. przy ul. [...]". W uzasadnieniu wskazano, iż z uwagi na okoliczność, że teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeprowadzono postępowanie w trybie i na zasadach wynikających z art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji wyjaśnił, że w toku postępowania uzyskano prawem wymagane opinie i uzgodnienia. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ uznał, że wnioskodawca spełnia wszelkie warunki z art. 61 ust. 1 ustawy, stąd możliwym jest ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Przedstawiono zarzuty stron podniesione w toku postępowania oraz ustosunkowano się do ich treści. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła H. L. działająca w imieniu własnym oraz A. L. – T. oraz P. L.. Podniosła, że decyzja dotyczy obecnego parterowego budynku przy ul. [...] a, stanowiącego 2 pokoje z kuchnią i garażem, zaś budynek ten nie będzie remontowany, a zbudowany od podstaw. Zwrócono uwagę, że budynek objęty wnioskiem oraz należący do nich budynek mieszkalny przy ul. [...] nr [...], posiadają wspólną ścianę nośną i stanowią zabudowę zagrodową, którą zamieszkują dwie rodziny. Na działkach zagrodowych dopuszcza się natomiast budownictwo jednorodzinne, a nie o innym przeznaczeniu - usługowym. Podniesiono też, że teren inwestycji znajduje się na obszarze, gdzie brak jest planów zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że nie przewiduje się w tym rejonie dalszej rozbudowy budynków. Strony oświadczyły, że jako współwłaściciele części wspólnej obu budynków, nie wyrażą zgody na jakiekolwiek czynności budowlane. Zarzucono też, że przedmiotowa inwestycja burzy dotychczasowy ład przestrzenny, zaś w toku analizy w sprawie nie uwzględniono sposobu zagospodarowania działki nr [...], na której posadowiony jest należący do nich budynek przy ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 lipca 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że przedmiot wniosku ogranicza się do zmiany sposobu użytkowania ww. budynku znajdującego sięgną działkach nr [...] i [...] z mieszkalnego na handlowo - usługowo -biurowe, która to zmiana połączona jest z niezbędnym remontem. Zakres taki doprecyzowany został przez inwestora na wezwanie organu I instancji z dnia 7 maja 2015 r. Inwestor wezwany został wówczas do podania charakterystycznych danych dotyczących planowanej inwestycji i zagospodarowania terenu, w tym w szczególności do wyjaśnienia, na czym polegać ma remont (podanie zakresu remontu), w tym do wskazania czy planowana inwestycja będzie powodować zmiany w elewacji budynku, w tym jego formy architektonicznej, oświadczył jednoznacznie, że inwestycja obejmować będzie jedynie remont budynku w rozumieniu art. 3 ustawy Prawo budowlane. A zatem należy przyjąć, że zgodnie z podanym przez inwestora tematem inwestycji, obok zmiany sposobu użytkowania ww. budynku, przewidziany jest przez niego remont budynku rozumiany, jako: "wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego". Powyższe oświadczenie wnioskodawcy potwierdza, że w ramach planowanej inwestycji nie przewiduje on innych prac, prowadzących do zmiany obecnych parametrów istniejącego budynku a w szczególności takich, które wpływają na zmianę jego gabarytów (tj. parametrów określonych rozporządzeniem, takich jak wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu, wysokość, czy szerokość elewacji frontowej, wysokość kalenicy, zmiana geometrii dachu). Nie znajdują też poparcia w zebranym materiale dowodowym twierdzenia odwołujących się, że obecnie budynek objęty wnioskiem, jest niskim budynkiem parterowym stanowiącym 2 pokoje z kuchnią i garażem, a sama inwestycja ma prowadzić nie tylko do remontu, lecz także zmiany gabarytów budynku, wedle załączonej do wniosku graficznej koncepcji remontu i zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego. Jak bowiem Kolegium ustaliło, w oparciu o przeprowadzone uzupełniające postępowanie dowodowe, tj. w oparciu o przedstawiony przez analizatora w piśmie z dnia 9 czerwca 2017 r. zastany stan zagospodarowania działek nr [...], [...], znajdujący się na tych działkach budynek (objęty przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym) nie stanowi niskiej zabudowy parterowej, lecz posiada wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - 5,8 m, zaś wysokość kalenicy 9,8 m, szerokość elewacji frontowej 17 m , oraz powierzchnię zabudowy 142 m2. Dane te, zbliżone do danych podanych w części opisowej wniosku przez Inwestora, jak i załączonej do niego koncepcji graficznej, potwierdzają, że program inwestycji przedstawiony przez Inwestora wskazuje na parametry obecnie istniejącego budynku, nie zaś na zamierzone, projektowane parametry, które miałyby prowadzić do zmiany jego gabarytów. Brak jest podstaw by uznać za uzasadnione wątpliwości stron, co do zakresu objętego wnioskiem zamierzenia. Tak ustalony ostatecznie zakres inwestycji, nie wychodzący poza zmianę sposobu użytkowania budynku z mieszkalnego na handlowo - usługowo - biurowy połączoną z remontem, określił przedmiot postępowania oraz zdeterminował zakres dalszych czynności wyjaśniających, niezbędnych dla należytego rozpoznania sprawy. Organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do zakwestionowania głównego dowodu w sprawie, a to dokumentu analizy. W przedmiotowej sprawie autor analizy przeprowadził analizę urbanistyczno -architektoniczną zastanego stanu zagospodarowania w oparciu o prawidłowo wyznaczone granice obszaru analizowanego (dokument części opisowej i graficznej analizy - k. 281 akt sprawy). Granice te wyznaczono w oparciu o trzykrotność frontu terenu objętego wnioskiem, z którego odbywać się będzie wjazd na działkę nr [...] i [...] poprzez działkę nr [...]. Autor analizy wykazał też, że w obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie nr [...], [...], [...], [...], dostępne z tej samej drogi publicznej, co teren inwestycji (z ul. [...]), zagospodarowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Następnie autor analizy dokonał charakterystyki terenu objętego wnioskiem. Charakterystyka ta został następnie uzupełniona w piśmie z dnia 9 czerwca 2017 r. Nadto zwrócić uwagę należy, że opisano bezpośrednie otoczenie terenu inwestycji, w tym zagospodarowanie działki nr [...], uwzględniając, że objęty wnioskiem budynek znajduje się w zwartej zabudowie z zabudową na działce nr [...]. Dlatego bezzasadny jest zarzut o nieuwzględnieniu w analizie należącego do nich budynku. Obok tej charakterystyki przybliżono ogólnie ukształtowanie formy architektonicznej, stylistyki i gabarytów budynków w całym badanym kwartale urbanistycznym. Wykazano też, że w obszarze analizowanym występuje zarówno zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, uzupełniona wydzielonymi lokalami usługowymi, (głównie w parterach budynków) o nieuciążliwej funkcji, jak i zabudowa usługowa. Powyższe dowodzi, że planowane zamierzenie polegające na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek handlowo - usługowo - biurowy, stanowi kontynuację istniejącej funkcji. W związku zaś z tym, że w ramach ostatecznie ustalonego programu inwestycji, poza remontem, nie przewiduje się prac prowadzących do zmiany gabarytów budynku w tym zmian w parametrach istniejącego obiektu, które podlegają analizie zgodnie z wymogami ww. rozporządzenia (tj. takich jak linia zabudowy, wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i wysokość do kalenic oraz geometria dachu) zasadnie uznano, że zachodzą podstawy do odstąpienia od przeprowadzenia szczegółowej analizy ww. cech architektonicznych istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Organ stwierdził, że tak sporządzona i uzupełniona analiza urbanistyczno - architektoniczna pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, po myśli treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Również zawarte w decyzji warunki nowej zabudowy (w jej załączniku nr 1), nie budzą zastrzeżeń Kolegium. W rozstrzygnięciu tym, uwzględniając zakres wniosku, ustalono wyraźnie granice, w jakich może dojść do zmiany zagospodarowania objętych wnioskiem działek, tj. ustalono "możliwość zmiany sposobu użytkowania budynku na funkcję handlowo - usługowo - biurową - nieuciążliwą", tym samym nawiązując bezpośrednio do stopnia uciążliwości generowanych obecnie przez istniejącą zabudowę o funkcji usługowej. Dodano przy tym, że "niniejsze ustalenia nie obejmują jakichkolwiek zmian w elewacji budynku w zakresie rozmieszczenia i wielkości otworów okiennych i drzwiowych. Podkreślono też w pkt 1 ppkt. a - e załącznika nr 1, że: istniejąca linia zabudowy nie ulega zmianie. Podobnie pozostałe parametry - określające gabaryty istniejącego budynku tj. wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki, (w tym udział powierzchni biologiczno - czynnej), szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i kalenicy oraz geometria dachu objętego wnioskiem budynku — wszystkie "nie ulegają zmianie". Wyraźnie, więc zastrzeżono w decyzji, brak możliwości zmiany parametrów istniejącego budynku na podstawie decyzji wz. W sprawie wykazane zostało także, że przedmiotowy teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...], poprzez ustanowioną służebność przejazdu i przechodu poprzez działki nr [...] i [...] na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...] (dawniej, oznaczonej, jako działka nr [...]). Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. ustawy. Decyzja ta pozostaje także zgodna z przepisami odrębnymi. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła H. L. działająca w imieniu własnym oraz P. L. i A. L. – T. podnosząc, ze podtrzymuje wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że nie jest prawdą stwierdzenie, że w bezpośrednim otoczeniu inwestycji są lokale usługowe, gdyż panuje tam tylko zwarta zabudowa mieszkaniowa. Przeszkodą dla powstającej inwestycji jest wspólna ściana budynku i jej fundament. Dlatego inwestor powinien mieć zgodę właścicieli budynku na inwestycję. Inwestor nie posiada też prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a sprawują kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a kontrola sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będą jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania.. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie są ocena legalności decyzji organów administracji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku z użytkowania typu mieszalnego na użytkowanie handlowo-usługowo-biurowe. Zdaniem organów w obszarze analizy występują budynki o funkcjach zbliżonej do zamierzenia projektowanego – zachodziły zatem podstawy do ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia zgodnego z wnioskiem o jej wydanie. Stanowisko to zdaniem sądu jest poprawne. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 (dalej; ustawa) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Jak wynika z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 61 ust. 1 wskazanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalając na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przytoczone wyżej przepisy stanowią, iż każda zmiana zagospodarowania terenu oraz zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, przy czym decyzja ustalająca te warunku jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego – po ustaleniu, że zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ustawy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie, uwarunkowań urbanistyczno-architektonicznych dla danego przedsięwzięcia. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa urbanistyczno-architektoniczne ramy, w jakich to przedsięwzięcie może być realizowane. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest jednym z etapów procesu inwestycyjnego. Sama decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust 2 ustawy). Istotą decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest ustalenie czy zamierzenie inwestycyjne (obejmujące także zmianę sposobu użytkowania obiektu istniejącego) zachowuje tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa. Zasadę tę można określić jako regułę według której organ ustala, że zamierzenie inwestycyjne swoim charakterem – projektowaną funkcją (mieszkaniową, usługową, przemysłową itp.) oraz parametrami zabudowy (linią zabudowy, wielkością powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokością elewacji frontowej, wysokością górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrią dachu) będzie się wkomponowało w zastany w danym terenie ład architektoniczny oraz odpowiadało przeznaczeniu (rodzaju wykorzystania) obszaru na którym ma być realizowane. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2017 r. II OSK 2545/15 "celem normy prawnej zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (zasady dobrego sąsiedztwa) jest zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy". Zwrócić przy tym uwagę należy to, iż pod pojęciem "sąsiedztwa" nie należy rozumieć wyłącznie bezpośredniej styczności działki, na której ma powstać planowana inwestycja z działką sąsiednią, lecz przez pojęcie "działka sąsiednia" należy rozumieć nieruchomość znajdującą się w pewnym obszarze wokół działki inwestycyjnej, tworzącym urbanistyczną całość. W tym przypadku chodzi zatem o sąsiedztwo urbanistyczne, którego nie sposób utożsamiać ze wspólną granicą (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2017 ). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania sądu, warunki zabudowy organ ustalił dla zamierzenia inwestycyjnego które nie polega na realizacji nowego obiektu, a jedynie na ustaleniu nowego sposobu użytkowania obiektu już istniejącego. Powołać się można na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2017 r. II OSK 2734/15 w którym wskazano, iż przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. służy przede wszystkim ustaleniu, czy planowana inwestycja jest dopuszczalna z punktu widzenia zachowania wymogów ładu przestrzennego. Odmienny jest jednak zakres zastosowania tego przepisu w przypadku ustalania warunków dla nowej zabudowy, a inny w przypadku ustalania warunków dla zmiany sposobu użytkowania budynku już istniejącego. Skoro budynek już istnieje, zatem przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ma zastosowanie dla zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu jedynie w zakresie kontynuacji funkcji. Tak też miało miejsce w niniejszej sprawie. Parametry obiektu nie miały ulec zmianie a zmiana dotyczyła wyłącznie sposobu jego użytkowania z mieszkaniowego na handlowo-usługowo-biurowy. Zbędne było więc ustalanie parametrów zabudowy. Obowiązkiem organu było jedynie wykazanie, że na obszarze objętym analizą architektoniczno-urbanistyczną i dostępne z tej samej drogi publicznej (ul. [...]) występują nieruchomości zabudowane budynkami w których prowadzona jest działalność usługowa, handlowa czy biurowa. Organ jako działki sąsiednie – zapewniające kontynuacje funkcji zamierzenia inwestycyjnego wskazuje działki nr [...], [...], [...] i [...]. Organ nie wskazuje wprawdzie jakiego rodzaju działalność jest na tych działkach prowadzona, tym niemniej ul. [...] jest położona w centralnej części K. i powszechnie wiadomo, że na tym obszarze jest prowadzona działalność handlowa, gastronomiczna, usług medycznych czy edukacyjnych obok dominującej funkcji mieszkaniowej. Zdaniem sądu kontynuacja funkcji dla planowanej zmiany sposobu użytkowania w sposób ewidentny zachodzi a zarzuty skargi o braku lokali usługowych w zwartej zabudowie mieszkaniowej na tym obszarze są całkowicie bezpodstawne. Bezpodstawne są także pozostałe zarzuty skargi. Sąd oceniana jedynie legalność decyzji organów administracji (ich zgodność z literą prawa) w kontekście ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a nie kwestie techniczno-budowlane, posiadania przez inwestora odrębnych zgód i pozwoleń czy utrudnień komunikacyjnych związanych z dokonanymi nasadzeniami. Jak mowa wyżej, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust 2 ustawy). Nie zastępuje też odrębnych zgód i zezwoleń, zgłoszeń związanych z rozpoczęciem jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Nie legalizuje też jakichkolwiek działań pozaprawnych. Kontynuacji funkcji nie należy też rozumieć jako kontynuację funkcji jaka w danym obszarze przeważa (jest dominująca) ale jako kontynuacji która na obszarze tym wystepuje. Wskazać w tym miejscu należy iż wprawdzie skarżona decyzja obejmowała także remont budynku (w nazwie przedsięwzięcia) a remont polega na wykonywaniu w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego (art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowalne). Ten rodzaj prac budowlanych nie wypływa zatem na sposób zagospodarowania terenu. Tego rodzaju prace budowlane nie wymagają zatem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Jest to oczywiście wadliwość skarżonej decyzji, ale wadliwość nieistotna - nie wpływa bowiem w żaden sposób na rozstrzygnięcie sprawy a ta dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowalnego. Wadliwość ta nie stanowiła zatem podstawy do eliminacji decyzji tej z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. .