II SA/Kr 1184/05

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym skargi E.B. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...].08.2005 r. Nr[...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...].05.2005r., odmawiającą uchylenia decyzji własnych z dnia [...].02. 2005 r. i dnia [...].01.2004r. w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich skargę oddala Decyzją z [...] stycznia 2004r. znak:[...] Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych na postawie art. 1-4 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24.01.1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm.) odmówił E.B. przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu służby wojskowej w okresie od 10.07.1947r. do.29.09.1949r. Od tej decyzji odwołał się w terminie E.B., wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy i podniósł, że służbę wojskową pełnił w ciężkich warunkach w [...] Pułku Piechoty WOP i brał udział w walkach z "bandami niemieckimi i ukraińskimi". Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z [...].02.2005r. Nr[...] utrzymał w mocy swoją decyzję, z powołaniem się, jak poprzednio, na art. 1-4 ustawy o kombatantach oraz art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wskazując w uzasadnieniu, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie potwierdza okoliczności podnoszonych przez skarżącego: zarówno z pisma Archiwum Straży Granicznej z dnia 31.01.2005r. jak z pisma CAW z dnia 6.12.2004r. nie wynika aby skarżący, w okresie służby w wojsku, brał udział w walkach z oddziałami UPA lub grupami Wehrwolfu. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt. 6 ustawy o kombatantach, za działalność kombatancką uznaje się uczestniczenie w walkach w jednostkach Wojska Polskiego oraz zmilitaryzowanych służbach państwowych z oddziałami UPA oraz grupami Wehrwolfu. Nadto Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych wskazał, że z akt sprawy nie wynika aby E.B. prowadził działalność kombatancką lub równorzędną z działalnością kombatancką lub podlegał represjom w rozumieniu w/w ustawy. E.B. pismem z 21.02.2005r. (data wpływu) uzupełnionym pismem z 11.03.2005r., skierowanym do Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych zwrócił się o ponowne rozpoznanie sprawy, przywołując okoliczności przedstawione poprzednio. Ponieważ E.B. nie powołał się na ustawowe podstawy wznowienia ani stwierdzenia nieważności uprzedniej decyzji organu, Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych, stosownie do dyrektyw wypływających z art. 235 § 1 k.p.a, zakwalifikował pismo skarżącego jako wniosek o uchylenie decyzji własnej w trybie art. 154 k.p.a. W myśl art. 154 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ uznał, że pierwsza z powyższych przesłanek została spełniona, strona nie wykazała jednak by za uchyleniem przedmiotowej decyzji przemawiał interes społeczny lub słuszny interes strony. W związku z powyższym organ decyzją z [...].05.2005r. nr[...], wydaną na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. i art. 1-4 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24.01.1991r. o kombatantach odmówił uchylenia decyzji własnej z [...].02.2005r. oraz poprzedzającej z dnia [...].01.2004r. o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z [...].08.2005 r. Nr[...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 wzw. z 138 § 1 k.p.a. oraz art. 25 ust. 2 pkt. 2 ustawy o kombatantach, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z [...].5.2005r. wydaną na podstawie art. 154 o odmowie uchylenia decyzji własnych z dnia [...].2.2004 r. oraz [...].01.2004 r., wskazując w uzasadnieniu, że z akt sprawy nie wynika, aby E.B. prowadził działalność o której mowa w art. 1 ust 2 i art. 2 ustawy o kombatantach oraz aby podlegał represjom, o których mowa w art. 4 cyt. ustawy. Wskazał też dlaczego nie uznał za słuszne uchylenie decyzji w trybie art. 154 k.p.a. E.B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł o uchylenie powyższej decyzji jako krzywdzącej, ponownie wskazał, że w czasie służby w WOP brał udział w walkach z oddziałami UPA i grupami Wehrwolfu. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi z argumentacją przedstawioną w motywach swoich decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Uprawnienia kombatanckie przysługują osobie, która spełnia jedno lub więcej wymagań określonych w art. 1 ust. 2, art. 2 i art. 4 ustawy o kombatantach. Ponieważ E.B. odbywał służbę wojskową po 30.06.1947r., jedyny tytuł uzyskania przez niego uprawnień kombatanckich związanych ze służbą wojskową mógłby wynikać z art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach czyli z racji uczestniczenia w walkach w jednostkach Wojska Polskiego oraz zmilitaryzowanych służbach państwowych z oddziałami UPA lub grupami Wehrwolfu. Jak wynika z dokumentów sprawy tj. z pisma Archiwum Straży Granicznej z dnia 31.01.2005r. oraz z pisma Centralnego Archiwum Wojskowego z dnia 06.12.2004r. w zachowanych aktach tych jednostek nie odnaleziono dokumentów potwierdzających udział skarżącego w walkach z oddziałami UPA lub grupami Wehrwolfu. Sąd stwierdził ponadto, że E.B. nie nadesłał żadnych dokumentów ani nie przedstawił żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia, że skarżący brał udział w ramach służby wojskowej w [...] Pułku WOP w walkach z UPA i Wehrwolfem. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że bezsporne jest, że skarżący nie wykazał, iż podczas służby wojskowej, którą odbywał w okresie od 10.07.1947r. do 29.09.1949 r. uczestniczył w walkach z oddziałami UPA lub grupami Wehrwolfu i nie wskazał żadnego innego tytułu uprawniającego do nadania mu uprawnień kombatanckich w rozumieniu ustawy z 24 stycznia 1991 o kombatantach. Ustosunkowując się do odmowy uchylenia przez Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzji własnych z dnia [...].02.2005r. i decyzji z [...].01.2004r. i mając na uwadze, że stosownie do art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy, której żadna że stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji jeśli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes stron, Sąd stwierdził że ten "słuszny interes strony" nie może prowadzić w żadnym przypadku do obchodzenia przepisów prawnych to jest w niniejszej sprawie art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30.08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.