II SA/Kr 1186/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy J na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. nr: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej postanawia odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 marca 2019 r. znak: [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy J z dnia 31 sierpnia 2018 r., znak: [...] i umorzyło postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł Firmie [...] Sp. z.o.o. w K.. W dniu 2 września 2019 r. Wójt Gminy J, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skierował pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zatytułowane "wystąpienie", w którym zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego przez SKO w sprawie zakończonej wyżej opisaną decyzją z dnia 29 marca 2019r., znak: [...]. Wójt Gminy J wniósł o stwierdzenie nieważności opisanej na wstępie decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wyjaśniając, że zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. właściwym organem do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. W świetle powyższego niezrozumiałe jest skierowanie przez organ I instancji przedmiotowego wniosku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.". Jedną z przesłanek dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego jest właściwość sądu do rozpoznania skargi. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. § 2a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach, a do takich należy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji złożony na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona może żądać wzruszenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w jednym z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w k.p.a. W szczególności, jeżeli kwestionowana decyzja została podjęta w postępowaniu zwykłym, to można wystąpić o stwierdzenie jej nieważności, ale w myśl art. 157 § 1 k.p.a. właściwe do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. będzie w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Dopiero tak rozpatrzony wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji będzie mógł zostać skontrolowany przez sąd administracyjny w drodze zaskarżenia decyzji ostatecznej właściwego organu. Nadto przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie zawierają odpowiednika art. 65 § 1 k.p.a. dotyczącego przekazania podania organowi właściwemu. W związku z tym, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wniosek odrzucił, gdyż przedmiot sprawy nie należy do jego właściwości.