II SA/Kr 1189/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Ewa Rynczak Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2008 r. sprawy ze skargi W. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia; skargę oddala. Postanowieniem z dnia [.....] Starosta B. uzgodnił - przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia- warunki realizacji inwestycji- budowy wjazdu i wyjazdu na drodze wojewódzkiej nr ... ze stacji paliw w miejscowości B. km .....w zakresie poszerzenia jezdni drogi wojewódzkiej, przebudowy chodników oraz przebudowy odcinka kanalizacji deszczowej i studzienek deszczowych na działkach nr [.....] przy ul. ...w B. Postanowienie zawierało wskazania odnośnie zabezpieczenia sąsiednich gruntów rolnych, systemu oczyszczania wód opadowych, zabezpieczeń przed skutkami awarii drogowych, zaktualizowania pozwolenia wodnoprawnego, informacji o odpadach, zezwolenia na ich transport oraz sposobu ich wykorzystania i unieszkodliwiania. Jako podstawę prawną wskazano art. 123 k.p.a. i art. 48 ust. 2 pkt 1 oraz art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku- Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 roku, Nr 129, póz. 902 z późn. zm.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, póz. 2573 z późn. zm.). Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ pierwszej instancji wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji postanowieniem Burmistrza Miasta B. z dnia [.....] , został stwierdzony obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Raport, a także żądanie inwestorów o wydanie decyzji środowiskowej oraz tekst miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został dołączony do wniosku Burmistrza Miasta B. o wydanie niniejszego uzgodnienia. W dalszej części uzasadnienia Starosta B. omówił oddziaływanie inwestycji na środowisko, powołując się na treść przedstawionego raportu i stwierdzając, iż inwestycja nie zmieni sposobu zagospodarowania terenu, dopuszczalne wartości zanieczyszczeń nie zostaną przekroczone, zaś oddziaływanie hałasowe planowanej przebudowy nie wpłynie na poziom hałasu na terenach mieszkaniowych, podlegających ochronie. We wniesionym w terminie odwołaniu W.K. i K.K. zarzucili, iż organ już raz- postanowieniem z dnia [.....] - uzgodnił warunki przedmiotowej inwestycji. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone, a sprawa nie doczekała się kontynuacji. Podnieśli również, iż realizacja inwestycji pozbawi ich możliwości skrętu w lewo z drogi wojewódzkiej na teren należącej do nich działki nr...... Ich zdaniem konieczne jest również przedsięwzięcie specjalnych środków, które zabezpieczą środowisko przed skutkami awarii drogowych, tym bardziej że inwestycja jest lokalizowana w niewielkiej odległości od rzeki ..... Postanowieniem z dnia [.....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 48 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 52 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku- Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 roku, Nr 129, póz. 902 z późn. zm.), art. 2, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 roku, Nr 79, póz. 856 z późn. zm.) oraz § 1 pkt 6 lit. "c" rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, póz. 1925). Organ odwoławczy szczegółowo przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie, przytaczając treść art. 48 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy- Prawo ochrony środowiska wskazano, iż organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia uzgadnia warunki tej realizacji z organem ochrony środowiska, stwierdzając także, czy dla danej inwestycji sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obowiązkowe. W niniejszej sprawie obowiązek taki został stwierdzony, a w oparciu o niego zostało wydane zaskarżone postanowienie, które Kolegium uznało za prawidłowe i spełniające wymogi ochrony środowiska. W odniesieniu do treści zażalenia, organ drugiej instancji zaznaczył, iż przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie jest badanie legalności budowy stacji paliw ani też późniejszego jej użytkowana. Budowa zjazdów i wjazdów z drogi wojewódzkiej stanowi samodzielne przedsięwzięcie, a niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie jego wpływu na środowisko. Ustosunkowując się do zarzutu, iż poprzednie postępowanie w tej samej sprawie nie było kontynuowane, Kolegium podniosło, iż zakończył je wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a zaskarżone postanowienie zostało wydane wskutek nowego wniosku inwestorów, zapadło zatem w postępowaniu odrębnym od uprzednio się toczącego. Odnośnie kwestii ograniczenia możliwości skrętu w lewo, organ odwoławczy podniósł, iż budowa zjazdu i wjazdu nie zmieni zasad, obecnie obowiązujących na drodze wojewódzkiej. W.K. i K.K. , nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, zaskarżyli je w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jego uchylenia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili oparcie na irracjonalnych podstawach, wskazując na uchylenie decyzji, zapadłych odnośnie zrealizowanej stacji paliw. Zwrócili uwagę, że postępowanie w sprawie zjazdów do obiektu, nie istniejącego w sensie prawnym, stanowi próbę legalizacji samowoli budowlanej. Ich zdaniem, sfałszowano materiał dowodowy- zdjęcia, przedstawiające oznakowanie poziome na drodze, nie odzwierciedlają stanu obecnego. Podnieśli również liczne zastrzeżenia wobec działania organów administracji publicznej w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko oraz zwięźle odnosząc się do podniesionych zarzutów. Wskazało między innymi, iż nieaktualność zdjęć nie wpłynęła na wynik sprawy, zaś - pomimo stwierdzenia nieważności decyzji, dotyczącej realizacji stacji paliw, obecnie plan miejscowy przewiduje dla tego obszaru przeznaczenie pod usługi i urządzenia obsługi komunikacji w zakresie stacji paliw i parkingów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, póz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nie stwierdzenia takich okoliczności, skarga podlega oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a. W ocenie Sądu zarówno zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, odpowiadają przepisom prawa. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, iż postępowanie, poprzedzające wydanie kontrolowanych aktów administracyjnych, zostało przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami procesowymi, zawartymi w k.p.a. Stronom - zgodnie z art. 10 k.p.a.-zapewniono możliwość czynnego udziału w sprawie, zaś postępowanie wyjaśniające czyni zadość wymogom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również żadnych uchybień przy zastosowaniu przepisów ustawy- Prawo ochrony środowiska. Przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko było zgodne z art. 48 ust. 1 ustawy, zaś przed wydaniem decyzji środowiskowej- konieczne było wydanie uzgodnienia przez organ ochrony środowiska, co wynika z art. 48 ust. 2 ustawy. Nadto, przedmiotowa inwestycja należała do kategorii przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony przez organ, właściwy do przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy). Przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz orzeczenie o obowiązku sporządzenia raportu należało do zakresu właściwości Burmistrza Miasta B. Natomiast do wydania postanowienia, uzgadniającego ocenę, organem właściwym był Starosta B., co wynika z art. 378 ust. 1 ustawy- Prawo ochrony środowiska. W niniejszej sprawie Burmistrz Miasta B. nałożył obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, zaś raport taki został przedłożony do akt sprawy. W oparciu o wskazania raportu Starosta B. uzgodnił zamierzone przedsięwzięcie, ustalając w nim, jakie wymogi ma spełniać przedmiotowa inwestycja w zakresie ochrony środowiska. Zarzuty skargi okazały się całkowicie bezzasadne. Przede wszystkim należy podzielić stanowisko organu drugiej instancji, iż sprawa uzgodnienia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, polegającego na budowie wjazdów i zjazdów do stacji paliw jest postępowaniem całkowicie samoistnym, niezależnym od kwestii legalności wykonania i eksploatacji samej stacji paliw. Postępowania, dotyczące dojazdów do stacji w żaden sposób nie mogą doprowadzić do ewentualnej legalizacji inwestycji, polegającej na jej budowie, albowiem są to dwa różne przedsięwzięcia, aczkolwiek w zamiarze inwestora mają tworzyć funkcjonalną całość. Wydanie wszystkich niezbędnych decyzji w odniesieniu do wjazdu i wyjazdu ze stacji nie stoi na przeszkodzie podjęciu przez organy nadzoru budowlanego przewidzianych prawem działań, jeżeli sama stacja paliw została wykonana i jest eksploatowana z naruszeniem przepisów. W związku z tym zarzuty, dotyczące spornej stacji, nie mogły w niniejszej sprawie odnieść żadnego skutku. Ponadto stwierdzić należy, iż w granicach niniejszej sprawy pozostaje wyłącznie ten aspekt inwestycji, który wpływa na środowisko. W związku z tym całkowicie bezprzedmiotowe w tym konkretnym postępowaniu jest badanie kwestii zmian w rozwiązaniach komunikacyjnych na przebudowywanym odcinku drogi, jeżeli zmiany te miałyby polegać jedynie na ograniczeniu możliwości wjazdu skarżących. W tym zakresie prawa skarżących winny być chronione na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na wykonanie zjazdu (art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Natomiast ewentualne ograniczenie możliwości skrętu z drogi publicznej nie ma znaczenia w kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.