II SA/Kr 119/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2018 r, sprawy ze skargi Gminy R na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. W wyniku rozpatrzenia wniosku Z. N. z dnia 4 maja 2012 r. Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...], odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej w części dotyczącej udostępnienia informacji o oznaczeniu nieruchomości objętych decyzjami o warunkach zabudowy zawartych w kolumnie nr 5 prowadzonego rejestru, jak również w części dotyczącej udostępnienia całego rejestru za okres od dnia 1 stycznia 2006 roku do dnia 31 grudnia 2009 roku. W wyniku odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 października 2013 r., znak: [...] uchyliło decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., znak [...] w części dotyczącej żądania udostępnienia kopii rejestru za okres od dnia 1 stycznia 2006 roku do dnia 31 grudnia 2009 r. i orzekło w tym zakresie o odmowie udostępnienia informacji obejmującej oznaczenie nieruchomości, dla których wydano decyzje o warunkach zabudowy, jak również utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w pozostałej części tj. w części dotyczącej odmowy udostępnienia informacji obejmującej oznaczenie nieruchomości, dla których wydano decyzje o warunkach zabudowy. Po rozpatrzeniu skargi na ww. decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 126/14 uchylił zaskarżoną decyzję raz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r. znak: [...], odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej zawartej w prowadzonym przez Burmistrza [...] rejestrze decyzji o warunkach zabudowy wydanych w okresie od dnia 1 stycznia 2006 roku do dnia 4 sierpnia 2010 r. w części dotyczącej udostępnienia informacji o oznaczeniu nieruchomości objętych decyzjami o warunkach zabudowy zawartych w kolumnie nr 5 prowadzonego rejestru. W dniu 21 października 2014 r. Z. N. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] października 2014 r., znak [...] Po rozpatrzeniu ww. wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 15 czerwca 2015 r. znak: [...] stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] października 2014 r. o odmowie udostępnienia wnioskodawcy Z. N. informacji publicznej zawartej w prowadzonym przez Burmistrza [...] rejestrze decyzji o warunkach zabudowy wydanych w okresie od dnia 1 stycznia 2006 roku do dnia 4 sierpnia 2010 r. - w części dotyczącej udostępnienia informacji o oznaczeniu nieruchomości objętych ww. decyzjami o warunkach zabudowy zawartych w kolumnie nr 5 prowadzonego rejestru ([...]). Decyzję wydano w związku ze stwierdzeniem rażącego naruszenia art. 153 p.p.s.a., albowiem organ I instancji wydając ocenianą decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej nie zastosował się do prawomocnego wyroku WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 126/14. W związku z powyższym Gmina R. w dniu 12 września 2017 r. wniosła o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie art. 28 i art. 10 § 1 k.p.a. przy zastosowaniu art. 16 ust. 2 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, że Gmina R nie była stroną nadzwyczajnego postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] wszczętego wnioskiem Z. N. z dnia 4 maja 2012 r. i w konsekwencji pozbawienie Gminy R prawa udziału w postępowaniu i nie zapewnienie jej czynnego udziału w tym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Postanowieniem z dnia 6 października 2017 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 61 a § 1 w zw. z art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2015r., znak: [...], z uwagi na brak po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Podkreślił, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej wszczętych na wniosek nie znajduje zastosowania art. 28 k.p.a. W związku z tym, iż inkryminowana decyzja została wydana w sprawie dotyczącej postępowania o dostępie do informacji publicznej, a postępowanie takie zostało zainicjowane na wniosek podmiotu innego niż wnioskodawca w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 czerwca 2015 r., organ stwierdził, że nie można wszcząć postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o charakterze podmiotowym. Nie można więc uznać, aby ktokolwiek poza podmiotem, któremu odmówiono informacji publicznej w drodze decyzji miał interes prawny i przymiot strony w takim postępowaniu. Z kolei brak interesu prawnego podmiotu składającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji powoduje niedopuszczalność rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w tym przedmiocie, przy czym w sytuacji, gdy już z żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wynika w sposób oczywisty, że podmiot wnoszący żądanie nie ma interesu prawnego, winna nastąpić odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Pismem z dnia 31 października 2017 r. Gmina R zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 października 2017 r. znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia 15 czerwca 2015 r. Gmina R nie zgadzając się argumentacją organu zawartą w zaskarżonym postanowieniu wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nieważności wnioskowanej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że posiada w niniejszej sprawie interes prawny, a ponadto wbrew twierdzeniu organu w sprawach o udostępnienie informacji publicznej stronami postępowania są także inne podmioty niż tylko wnioskodawca żądający udostępnienia informacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 20 listopada 2017 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61 § 1, art. 127 § 3, art. 144 i art. 157 § 1 i 2 k.p.a., utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 6 października 2017 r. znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2015 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania. Wskazał, że w pełni podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia z dnia 6 października 2017 r. uznając ją za prawidłową i znajdującą oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Organ odwoławczy stwierdził, że złożony w niniejszej sprawie przez Gminę R wniosek o wszczęcie nadzwyczajnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2015r. należało zakwalifikować, jako pochodzący od podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Bowiem jak słusznie zwrócono uwagę w postanowieniu z dnia 6 października 2017 r., że Gmina R błędnie wywodzi swój indywidualny interes prawny w zgłoszonym żądaniu z faktu, iż wniosek Z. N. o udostępnienie informacji publicznej (w wyniku rozpatrzenia którego została wydana decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] października 2014 roku, znak [...], której nieważność następnie Kolegium stwierdziło decyzją z dnia 15 czerwca 2015r.) dotyczył rejestru wydawanych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, który stanowi własność Gminy R. i prowadzony jest przez Burmistrza [...] na mocy powszechnie obowiązującego prawa, tj. art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższa okoliczność faktyczna nie stanowi o istnieniu po stronie Gminy R. interesu prawnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 15 czerwca 2015r. (znak: [...]). Słusznie zatem uznano, że Gminie R nie przysługiwał przymiot strony w sprawie wywołanej wnioskiem Z. N. o udostępnienie informacji publicznej będącej w posiadaniu Burmistrza [...], a co za tym idzie - nie przysługuje jej również legitymacja do skutecznego zainicjowania postępowania, którego przedmiotem byłoby stwierdzenie nieważności decyzji organu nadzoru wydanej w takiej sprawie. Na to postanowienie pismem z dnia 15 grudnia 2017 r. Gmina R – dalej jako strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - naruszenie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, - dalej jaki: "u.d.i.p.") w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. poprzez przyjęcie, że art. 28 k.p.a. nie znajduje zastosowania w sprawach o dostęp do informacji publicznej; - naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wnioskodawca Gmina R nie posiadała interesu prawnego, tymczasem, zdaniem strony skarżącej, o interesie prawnym Gminy stanowiły art. 7 pkt 4 w zw. z art. 3 i art. 26 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t. j.: Dz. U. z 2016 r. póz. 922) oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zakazujące ujawniania danych zawartych w rejestrach decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt: IOSK 1263/16 oraz wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt: IOSK 1195/16). Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia I instancji oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż posiada ona prawo wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2015 r. znak [...], a na poparcie swoich twierdzeń zacytowała orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie - m.in. wyrok NSA z dnia 7 maja 2015 r., sygnatura I OSK 2188/13 ("Jednostka samorządu terytorialnego jest stroną postępowania nadzwyczajnego (art. 28 k.p.a.) prowadzonego przez organ wyższego stopnia w przedmiocie decyzji ostatecznej organu tej jednostki, jeżeli postępowanie to dotyczy jej interesu prawnego i zostało wszczęte z inicjatywy legitymowanego podmiotu"). Uzasadniając zarzut naruszenia art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 28 k.p.a., strona skarżąca wyjaśnia, iż jej zdaniem zarówno art. 28 k.p.a. jak i wszystkie inne przepisy k.p.a. mają zastosowanie w sprawie, w której wydawane są decyzje administracyjne, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., także uzasadniając swój pogląd orzecznictwem sądów administracyjnych. Z kolei uzasadniając zarzut naruszenia art. 28 k.p.a., strona skarżąca podniosła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło, dlaczego właściciel rejestru wydanych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, czyli Gmina R, nie ma interesu prawnego w sytuacji konieczności jego udostępnienia na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazała również, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności treść art. 67 tej ustawy, nie przewiduje możliwości udostępnienia takiego rejestru. Strona skarżąca podniosła zatem, że ochrona tego dokumentu, a zwłaszcza ochrona danych osobowych i informacji dotyczących prywatności osób w tym rejestrze wymienionych nie może stanowić o braku interesu prawnego po stronie Gminy R, czyli właściciela dokumentu. Wskazała również, że zgodnie z treścią art. 7 pkt 4 w zw. z art. 3 ustawy o ochronie danych osobowych Gmina R jest administratorem danych, który na mocy art. 26 tej ustawy "winien dołożyć szczególnej staranności w celu ochrony interesów osób, których dane dotyczą, a w szczególności jest obowiązany zapewnić, aby dane te były: (...) przetwarzane zgodnie z prawem". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu i wskazując, iż podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa należy uznać za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 z późn.zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przeprowadzona przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie – wbrew zarzutom skargi - nie narusza przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące i przyjmuje za własne. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 listopada 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia 6 października 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2015 r. Rozpoznając rozważania, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie do powołanego przepisu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji wszczyna się jak już wcześniej wskazano na żądanie strony, a zatem podmiotu, o którym mowa w art. 28 k.p.a., ponieważ przepisy regulujące zasady nadzwyczajnego postępowania na użytek tego postępowania nie ustanawiają innej definicji strony, niż zawarta w art. 28 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2015 r., I OSK 2229/13, CBOSA). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji składa się - co do zasady - z dwóch etapów (por. wyok NSA z dnia 5 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 366/09, CBOSA). W pierwszym etapie badane są wyłącznie kwestie formalne, warunkujące dopuszczalność wszczęcia i prowadzenia postępowania z takiego wniosku. Dopiero gdy badanie wstępne zakończone będzie wynikiem pozytywnym, organ - już po wszczęciu postępowania - prowadzi merytoryczne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego. Stąd złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w trybie nieważności nie powoduje automatycznie wszczęcia tego postępowania. Inicjuje jedynie postępowanie wyjaśniające, które w tej fazie nie może jeszcze obejmować badania, czy przyczyny nieważności rzeczywiście miały miejsce i dotyczy jedynie formalnej dopuszczalności wniosku, w tym ustalenia istnienia po stronie wnioskodawcy przymiotu strony (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 980/14, CBOSA). Postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym na wniosek wymaga od organu ustalenia, czy z wnioskiem inicjującym to postępowanie wystąpiła strona postępowania, tj. podmiot posiadający interes prawny. Wobec tego złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia obliguje organ właściwy do ustalenia czy pod względem formalnoprawnym, m.in. podmiotowym, taki wniosek kwalifikuje się do merytorycznego rozpoznania. Taka konieczność wynika z treści art. 157 § 2 w związku z art. 61a § 1 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 534/17, CBOSA). Konsekwentnie, w przypadku, gdy organ dostrzeże brak legitymacji do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji przez konkretny podmiot, niemający w postępowaniu statusu strony w rozumieniu art. 157 § 2 k.p.a., jest on zobowiązany do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1630/13, CBOSA). Mając powyższe rozważania na uwadze wskazać należy, jak zasadnie wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że podstawowe znaczenie dla ustalenia, czy strona skarżąca mogła skutecznie złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2015 r. miało wyjaśnienie, czy legitymuje się ona interesem prawnym do bycia stroną postępowania. Zauważyć bowiem należy, że legitymację do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na wniosek ma strona postępowania zakończonego wydaniem decyzji, której ma dotyczyć stwierdzenie jej nieważności oraz każdy podmiot, który twierdzi, że decyzja ta dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a. albo którego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji. Stosownie do art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu, należy ustalić według norm prawa materialnego. Natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakieś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Żądania stwierdzenia nieważności nie może zatem skutecznie wywieść jednostka, która nie wykaże interesu prawnego lub obowiązku w podważeniu mocy prawnej decyzji ze względu na naruszenie jej interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2016 r. sygn.: II OSK 1589/14, CBOSa.) W ocenie tut. Sądu niewątpliwie należy zgodzić się z organem, że strona skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia 15 czerwca 2015 r. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca kwestionując zaskarżone postanowienie wywodzi swój indywidualny interes prawny z faktu, iż wniosek Z. N. o udostępnienie informacji publicznej (w wyniku rozpatrzenia którego została wydana decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] października 2014 r., której nieważność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 czerwca 2015 r.) dotyczył rejestru wydawanych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, który stanowi własność Gminy R. . Tymczasem rejestr ten prowadzony jest przez Burmistrza [...] na mocy powszechnie obowiązującego prawa, tj. art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.).Wobec tego służy do realizacji zadań publicznych i jest prowadzony przez podmiot publiczny na podstawie odrębnych przepisów ustawowych. Stwierdzić zatem należy, że wobec treści art. 67 ww. ustawy, zgodnie z którym: "wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy", gmina nie posiada interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji, bowiem nie jest właścicielem rejestru wydanych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a tylko z mocy art. 67 cyt. ustawy organ wykonawczy gminy prowadzi taki rejestr, który jest rejestrem publicznym - urzędowym. Prowadzenie rejestru wydanych decyzji o warunkach zabudowy ma charakter porządkujący i zarazem ułatwiający samemu organowi stwierdzenie wygaśnięcia wydanych decyzji w przypadku, gdy inny wnioskodawca uzyska pozwolenie na budowę lub uchwalony zostanie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 13 maja 2004 r. w sprawie wzoru rejestru decyzji o warunkach zabudowy oraz wzorów rejestrów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (Dz. U. Nr 130, poz. 1385), wydane na podstawie art. 67 ust. 2 u.p.z.p., określa wzór rejestru decyzji o warunkach zabudowy. Nie budzi zatem jakichkolwiek wątpliwości tut. Sądu, że organ, w tych okolicznościach sprawy, słusznie uznał, iż zachodziła oczywista niedopuszczalność prowadzenia postępowania w przedmiocie weryfikacji decyzji z dnia 15 czerwca 2015 r., zaś to obligowało organ administracji rozpoznający przedmiotowy wniosek do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Takie rozstrzygnięcie wydane w sprawie jest prawidłowe. Tym samym zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. należało uznać za nieuzasadniony. Z powyższych względów, podjęte w sprawie rozstrzygnięcie należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień w świetle prawa materialnego i procesowego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.