II SA/Kr 1192/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi H. J. i D. J. na uchwałę nr LI/678/2014 Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "SKOCZNIA" postanawia: umorzyć postępowanie w zakresie dotyczącym skargi D. J. Sygn. akt II SA/Kr 1192/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi H. J. na uchwałę nr LI/678/2014 Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "SKOCZNIA" skargę oddala Pismem z 7.07.2014r. H. J. i D. J. (zwani dalej skarżącymi) reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego M. M. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta Zakopanego z dnia 27 lutego 2014 r. nr LI/678/2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Skocznia". Pełnomocnik skarżących radca prawny M. M. na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie w dniu 30.1.2015r. cofnął skargę na uchwałę Rady Miasta Zakopanego z dnia 27 lutego 2014 r. nr LI/678/2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Skocznia" w zakresie dotyczącym D. J.. Zgodnie z brzmieniem art.60 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie okoliczności takie nie zachodzą. Mając powyższe na uwadze, Sąd umorzył postępowanie sądowe na podstawie art.161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), który mówi, iż sąd umarza postępowanie, jeżeli skarżący skutecznie cofną skargę. Sygn. akt. II SA/Kr 1192/14 Uzasadnienie W dniu 27 lutego 2014 r. Rada Miasta Zakopane w oparciu o art. 18 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 594) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) podjęła uchwałę nr LI/678/2014, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania "SKOCZNIA". H. J. i D. J., reprezentowani przez pełnomocnika r. pr. M. M., w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnieśli unieważnienie ww. uchwały w całości albo w części tj. w odniesieniu do działek znajdujących się w rejonie ulicy S. nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie [...], m. Z.. Skargę poprzedzono wezwaniem Rady Miasta (z dnia 5 maja 2014 r.) do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżących. Organ nie udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie. Pełnomocnik skarżących w obszernej, aczkolwiek chaotycznej i fragmentami "niezrozumiałej" argumentacji, podjął próbę uzasadnienia żądania zawartego w skardze. W zarzucie dotyczącym braku zgodności planu z "prognozą oddziaływania na środowisko sporządzoną dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane- Skocznia", wskazano na występującą sprzeczność między § 6 ust. 12 planu, w którym tereny zieleni oznaczono symbolem: 1.Zl/RZ - pow. 0.01 ha, 2.ZI/RZ - pow. 0. 41 ha, 4.ZI/RZ- pow. 0.06 ha, 5.ZI/RZ - pow. 0.03 ha, 6.ZI/RZ - pow. 0.05 ha, 7.ZI/RZ – 26 ha, 8.ZI/RZ - pow. 0.25 ha, 9.ZI/RZ - pow. 0.23 ha, 10 ZI/RZ - pow. 0.22 ha, 11ZI/RZ - pow. 0.50 ha (...), a "załącznikiem graficznym do prognozy oddziaływania na środowisko", gdzie tereny 7.ZI/RZ (działki o numerach [...], [...], [...]) zostały oznaczone jako nowe tereny przeznaczone pod zainwestowanie. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, poza wykazaniem sprzeczności miedzy oznaczeniem tych samych terenów w planie i w prognozie, podkreślenia wymaga to, że zakładany cel "Prognozy oddziaływania na środowisko (...) nie został w żadnym razie osiągnięty". W dalszej kolejności podniesiono, że ustalenia przyjęte w ww. miejscowym planie dla działek o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] są niezgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane, przyjętego uchwałą Nr XV/140/99" Rady Miasta w Zakopanem z dnia 15 grudnia 1999 r. Uzasadniając "zarzut dotyczący braku uchwaleniu planu na podstawie niekatulanego studium" (k.7 i następne a.s.), posiłkowano się stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu uchwały nr XVIII/218/2007 w sprawie przystąpienia do zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane: "zapisy obecnego studium, wykonanego na nieposiadających wiarygodności kartometrycznej podkładach mapowych oraz z uwagi na skalę oraz grafikę (grubości linii), są trudne do jednoznacznej interpretacji." Następnie autor skargi podkreślił, że nie zostało zakończone postępowanie sądowe w sprawie stwierdzenia nieważności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane (uchwała Nr XV/140/99 Rady Miasta w Zakopanem dnia 15 grudnia 1999 roku). Zgodnie bowiem z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2012 r., wydanym w sprawie o sygnaturze II SA/Kr 1339/12 ww. uchwała Rady Miasta Zakopane nr XV/140/99 została uznana za wydaną z naruszeniem prawa, w zakresie działek [...], [...] i [...] obręb [...], w zakresie części graficznej, tj. "rysunku nr 1 pn. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego -przekształcenia struktury funkcjonalno przestrzennej i układu komunikacyjnego" (załącznik nr 2 do uchwały). Podniesiono również, że obecnie przystąpiono do realizacji uchwały Rady Miasta Zakopanego w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Zakopane - uchwała nr XVIII/218/2007 Rady Miasta Zakopanego z dnia 20 grudnia 2007 r. - a H. J. złożyła uwagi do projektu Studium. W kontekście oceny zgodności planu ze studium (art. 20 u.p.z.p.), szeroko przywołując fragmenty uzasadnienia zaskarżonej uchwały (k. 15-16 a.s.) autor skargi wywnioskował, że Rada Miasta Zakopanego nie jest wstanie ustalić, wbrew zapisowi § 1ust. 1 ww. planu zgodności z ustaleniami obowiązującego studium (przyjętego uchwałą Nr XV/140/99 Rady Miasta w Zakopanem dnia 15 grudnia 1999 roku). Podano przy tym również, że wskazane w skardze okoliczności dotyczące błędów zawartych w studium, uniemożliwiających praktyczne stosowanie studium, były wielokrotnie podnoszone przez H. J., w toku postępowania w sprawie skargi złożonej na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane. Argumentacja podnoszona w skardze znalazła, w dużej mierze, odzwierciedlenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2012 r., II SA/Kr 1339/12 (w którym stwierdzono m.in., że uchwała Rady Miasta Zakopane z dnia 15 grudnia 1999 r., nr XV/140/99 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane w zakresie działek nr: [...], [...] i [...] obr. [...] w części graficznej (rysunek studium) została wydana z naruszeniem prawa). Z uwagi na to, że ww. wyrok został zaskarżony przez skarżącą do NSA (sprawa się jeszcze nie zakończyła), to ustalenie zgodności planu ze studium, zdaniem autora skargi, jest przedwczesne. Następnie wskazano, że Rada Miasta Zakopane podjęła uchwałę nr XVIII/218/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Zakopane. Zdaniem autora skargi nie można zatem racjonalnie wytłumaczyć postępowania organów Miasta Zakopanego, które z jednej strony przystępują do uchwalenia nowego Studium (gdyż poprzednie jest nieaktualne, niejednoznaczne nieprzejrzyte i niewiarygodne kartometrycznie), a z drugiej strony prowadzą, kolejny już raz, postępowanie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Skocznia", ze świadomością okoliczności, że "okres prawie 10 - ciu lat jaki upłynął od rozpoczęcia prac przy studium, to okres intensywnych przemian społeczno - gospodarczych, co winno mieć swoje odzwierciedlenie w polityce przestrzennej miasta Zakopane. Ponieważ dotyczy to umożliwienia realizacji zamierzeń Władz Miasta, koniecznym jest weryfikacja ustaleń obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta." Jest to tym bardziej wątpliwe w kontekście licznych, wskazanych wątpliwości dotyczących studium z 1999 r., a także przystąpienia do wykonania uchwały Rada Miasta Zakopanego w sprawie zmiany studium (uchwała nr XVIII/218/2007 Rady Miasta Zakopane z dnia 20 grudnia 2007r.). Zatem procedura planistyczna odnośnie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Skocznia" w Zakopanem w ogóle nie powinna być prowadzona. Nadto podniesiono, iż powyższe wątpliwości znalazły potwierdzenie w treści poprzedniego, opublikowanego około roku temu, projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Skocznia", w którym przyjęto całkowicie odmienne ustalenia dotyczące "Terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej" oraz "Terenów lasów" niż poprzednio, pomimo, że studium nie uległo, w tym czasie, zmianie. W dalszej części skargi obszernie omówiono brak spójności występujący pomiędzy tekstem studium, stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały (§ 1 pkt 1 uchwały) a rysunkiem studium nr 1 pn. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego -przekształcenia struktury funkcjonalno przestrzennej i układu komunikacyjnego" stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały. Podsumowując powyższe wywody, autor skargi uznał, że ustalenia studium są całkowicie niejednoznaczne i nie pozwalają na ustalenie kierunków zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym nieruchomości skarżącej. Następnie wskazano, że działki skarżącej znajdują się w strefie oznaczonej w studium jako OS1, a ewentualnie cześć działki [...] w strefie OS1B. Konkludując przedstawioną w 12 punktach analizę części tekstowej i rysunkowej studium, wskazano, że konstrukcja rysunku nr 1 pn. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego - przekształcenia struktury funkcjonalno przestrzennej i układu komunikacyjnego", w kontekście opisu zawartego w kolorowej legendzie "ustalenia studium", powoduje, że nie można obiektywnie określić zakładanych przez studium kierunków zabudowy, poza tym, że zakładane przez studium kierunki zabudowy nie obejmują zabudowy działek numer [...], [...] [...] oznaczenia "Tereny lasów" (4.ZL) i dla działek nr [...], [...], [...], [...] ozn. "tereny zieleni" (7 ZI.RZ). Według bowiem autora skargi, tereny te nie zostały określone w studium kolorem niebieskim jako "tereny miejskiej zielem urządzonej oraz otoczenia cieków", kolorem ciemno niebieskim, czyli jako "tereny lasów i zadrzewień", kolorem ciemno zielonym z niebieskimi paskami, czyli jako "tereny proponowanych dolesień", kolorem ciemno zielonym czyli jako "tereny otwarte nieleśne wymagające ochrony (...)". Podano, iż "okoliczności, iż cała działka o numerze [...] została oznaczona jest kolorem brązowym w "Studium", tj. na rysunku nr 1 pn. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego - przekształcenia struktury funkcjonalno przestrzennej i układu komunikacyjnego" nie da się jednoznacznie przesądzić z uwagi ma konstrukcję rysunku nr 1 pn. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego - przekształcenia struktury funkcjonalno przestrzennej i układu komunikacyjnego". Na podstawie powyższego poddano pod wątpliwość zasadność ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu, skoro całość dz. nr [...] oznaczono symbolem 12.MN (tereny zabudowy mieszkaniowej i jednorodzinnej), przy jednoczesnym oznaczeniu dz. nr [...], [...], [...] symbolem 4.ZL (tereny lasów) i dz. [...], [...], [...] symbolem 7ZI.RZ (tereny zieleni). W kontekście powyższego, zdaniem pełnomocnika skarżącej, brak jest argumentów, aby pozostałe działki nie zostały oznaczone jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Podsumowując powyższy tok rozumowania, jeszcze raz podkreślono, że ustalenia w projekcie planu są dowolne i niezgodne ze studium, a tym samym naruszają art. 20 ust. u.p.z.p., co powoduje, iż ostatecznie uchwalony plan jest nieważny. W dalszej części skargi szeroko opisano okoliczności, w których organy planistyczne same miały wątpliwości odnośnie możliwości kierunków zagospodarowania nieruchomości skarżącej. Następnie pełnomocnik strony posiłkując się treścią "Ekspertyzy prawnej" wykonanej przez dr hab. I. N. z Uniwersytetu Jagiellońskiego w dniu 20 lutego 2011 r. oraz "Ekspertyzy prawnej" wykonanej przez dr hab. T. B., prof. Uniwersytetu Gdańskiego, przedstawił dodatkowe argumenty przemawiające za ustaleniem w miejscowym planie dla nieruchomości H. J. "Funkcji mieszkaniowej, z uwzględnieniem zabudowy wielorodzinnej oraz funkcji usługowej i obsługi turystyki". Ponadto opierając się na analizie map satelitarnych oraz analizie przeprowadzonej bezpośrednio we wskazanym obszarze wskazano, że nieruchomości znajdujące się po obu stronach, wzdłuż ulicy S. to nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi, lub też budynkami mieszkalnymi przeznaczonymi do prowadzenia działalności w przedmiocie obsługi turystów. Identyczna sytuacja występuje wzdłuż ul. W., gdzie zostały wybudowane budynki mieszkalne, w przeważającej części, przeznaczone do prowadzenia działalności w przedmiocie obsługi turystów. We wskazanym obszarze ul. J., począwszy od ul. K., przez ul. S. i dalej do obszaru na wysokości ul. W., aż do ul. Z. jest ulicą zabudowaną od strony wskazanych ulic. Nadto podkreślono, że przedmiotowy obszar jest położony w miejscu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Na sąsiednich działkach zostały wybudowane budynki służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych w zakresie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Budynki służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych znajdują ze wszystkich stron powołanego obszaru oraz na działkach objętych niniejszym noskiem. Teren wokół przedmiotowych działek został oznaczony w miejscowym to "Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej". W ocenie skarżących, powyższe argumenty jednoznacznie przemawiają za przyjęciem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczenia dla obszaru działek nr [...], [...], [...], [...] obręb numer [...], gmina Miasto Zakopane, oznaczenia "Funkcji mieszkaniowej, z uwzględnieniem zabudowy wielorodzinnej oraz funkcji usługowej i obsługi turystyki". Wobec powyższego, należy uznać, że "Funkcja mieszkaniowa, z uwzględnieniem zabudowy wielorodzinnej oraz funkcji usługowej i obsługi turystyki" dla nieruchomości stanowiących obecnie własność H. J., a umiejscowionych wzdłuż ul. S., aż do ul. J. i jednocześnie w przestrzeni pomiędzy ul. S. i ul. W., jest uzasadniona w świetle wymogów ładu przestrzennego, w tym urbanistyki oraz że wymaga tego ochrona prawa własności. Tego rodzaju funkcja jest realizowana w sąsiedztwie obszaru działek H. J.. Celowa jest jej kontynuacja, przy równoczesnym niecelowym bądź wręcz szkodliwy wprowadzaniu funkcji odmiennej. Posiadanie przez teren właściwej do zabudowy mieszkaniowej infrastruktury technicznej także przemawia za objęciem go funkcją mieszkaniową. Organ planistyczny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odniesiono się do poszczególnych zarzutów skargi, ostatecznie uznając je za bezzasadne. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 30 stycznia 2015r., pełnomocnik skaranych cofnął skargę w zakresie dotyczącym D. J. i ograniczył skargę H. J. do działek o nr: [...], [...], [...] i [...]. Następnie pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że przeznaczenie działki nr [...] w planie, która znajduje się w całości na obszarze 12 MN spełnia oczekiwania skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz 270 ze zm. –określanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r. nr LI/678/2014, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania "SKOCZNIA" w zakresie ograniczonej na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015r. podmiotowo (tylko co do H. J.) i przedmiotowo (tylko co do działek nr: [...], [...], [...], [...], których prawo własności skarżącej zostało wykazane) skargi. Skarga złożona została w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie do tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Zaznaczyć należy także, że skarżąca dopełniła wymóg uprzedniego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Miasta Zakopane z dnia 5 maja 2014r. Uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.) oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 sygn. akt: II OPS 2/2007 wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania, Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona w terminie. Zgodnie z dyspozycją art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym(t.j. Dz.U. z 2013 poz. 594 ze zmianami) zwana dalej u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia przy czym, na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego a nie faktycznego. Odnosząc przedstawiony wyżej stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że skarżąca wykazała, że zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny, bowiem w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały i jej wejścia w życie (a i też w dniu wniesienia skargi) była właścicielem wskazanych na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015r. nieruchomości objętych powyższą uchwałą. Zaznaczyć jednak należy, że owo naruszenie interesu prawnego skarżącej w zasadzie dotyczy działek nr [...], [...], [...] i [...]. Natomiast odnośnie działki nr [...] nie sposób uznać by nastąpiło naruszenie interesu prawnego skarżącej, gdyż zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka ta objęta jest obszarem 12 MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z podstawowym przeznaczeniem pod: budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne realizowane na już wydzielonych geodezyjnie działkach i na nowo wydzielonych działkach o szerokości nie mniejszej niż 16 m; usługi komercyjne realizowane na istniejących działkach jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych; usługi hotelarskie, realizowane jako budownictwo pensjonatowe – budynki wolnostojące, na działkach o powierzchni nie mniejszej niż 1000 m2 i szerokości nie mniejszej niż 16 m. Jak oświadczył zresztą na rozprawie w dniu 30.01.2015r. pełnomocnik skarżącej "przeznaczenie działki nr [...] w planie, która znajduje się w całości w obszarze 12 MN spełnia oczekiwania skarżącej, w tym zakresie jest to zgodne ze studium oraz zgodne z interesem prawnym skarżącej." Skoro zatem przeznaczenie w zaskarżonym planie działki nr [...] jest zgodne z interesem prawnym skarżącej, to go nie może naruszać, a więc nie jest spełniona odnośnie tej działki przesłanka z art.101 u.s.g. umożliwiająca zaskarżenie planu w tym zakresie. Wobec skutecznego wniesienia skargi w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym w przedmiotowej sprawie (w terminie i po wyczerpaniu prawem przewidzianej procedury) wiążącym Sąd przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r., nr LI/687/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "SKOCZNIA". Należy wskazać, iż przebieg procesu sporządzania projektu planu miejscowego i uchwalania tego planu został uregulowany w art. 17 u.p.z.p. Zachowanie powyższego trybu jest jednym z zasadniczych warunków uznania legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jego postępowania oraz właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w tym zakresie Sąd nie stwierdził naruszenia zasad lub trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "SKOCZNIA" oraz właściwości organów. Przystępując do badania zarzutów skargi odnośnie pozostałych działek (nr [...], [...], [...] i [...]) po pierwsze należy się odnieść do zarzutu skargi dotyczącego braku zgodności planu z "prognozą oddziaływania na środowisko sporządzoną dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane- Skocznia." W skardze wskazano bowiem, że w/w działki na załączniku graficznym do opracowanej prognozy oddziaływania na środowisko zostały wskazane jako "nowe tereny przeznaczone pod zainwestowanie." Z akt planistycznych wynika, że projekt planu miejscowego "Skocznia" podlegał wraz z prognozą oddziaływania na środowisko trzykrotnemu wyłożeniu do publicznego wglądu w okresach: od 23 marca 2012 r. do 23 kwietnia 2012; od 12 września 2013 r. do 11 października 2013 r. oraz od 05.12. 2013 r. do 10. 01. 2014 r. Strona skarżąca w treści skargi odnosi się do załącznika graficznego do prognozy oddziaływania na środowisko w wersji, która wykładana była z projektem ww. planu w pierwszym z wymienionych okresów, tj. dniach od 23 marca 2012 r. do 23 kwietnia 2012 r. Prognoza ta została sporządzona w lipcu 2011r. (tom II a akt planistycznych). Była to zresztą kolejna prognoza opracowana w toku przedmiotowego postępowania planistycznego (wcześniejsza pochodziła np. z lutego 2007r. (tom I a akt planistycznych). Jednakże przedmiotowa prognoza wraz z załącznikiem graficznym, po ponownej analizie zgodności ustaleń projektu planu z zapisami studium, została zmodyfikowana stosownie do zmian wprowadzonych w projekcie planu. W konsekwencji sporządzono kolejną (zmodyfikowaną) prognozę oddziaływania na środowisko oznaczona jako: lipiec 2011/listopad 2013 (tom IV a akt planistycznych). Załącznik graficzny do tej prognozy oddziaływania na środowisko (ostatniej jaka została przygotowana w toku przedmiotowej procedury planistycznej) jako "nowe tereny przeznaczone pod zainwestowanie" obejmuje tylko działkę nr [...]. Pozostałe działki wskazane w skardze według tej prognozy objęte zostały obszarami ZL oraz ZI/RZ. I takie też jest przeznaczenie tych działek w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...] objęta jest obszarem 12.MN, działka nr [...] obszarem 4.ZL, a działki nr [...], [...], [...] obszarem 7.ZI/RZ. Zatem przeznaczenie tych działek w pełni odpowiada analizowanemu ich przeznaczeniu dokonanemu w prognozie oddziaływania na środowisko. Mając na uwadze powyższe oraz okoliczność, że zarzut skargi odnosi się do jednej z prognoz oddziaływania na środowisko sporządzonej na wcześniejszym etapie procedury planistycznej, która nie odnosiła się do ostatecznego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "SKOCZNIA" poddanego pod głosowanie i przyjętego przez Rade Miasta Zakopane 27.02.2014r., to uznać należy, iż jest on nieuzasadniony. Zgodnie ze wskazaniami organu planistycznego, kolejne wyłożenie projektu planu wraz z prognozą w dniach od 12 września 2013 r. do 11 października 2013 r. zostało poprzedzone szczegółową analizą zgodności projektu planu z ustaleniami obowiązującego studium. Po tej analizie wprowadzono do projektu planu zmiany, w tym również obejmujące działki skarżącej. Były to zmiany na tyle istotne, że trybie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponowione procedurę planistyczną w zakresie opiniowani i uzgodnień. W ocenie Sądu, brak jest więc sprzeczności w zakresie planu miejscowego z aktualną prognozą oddziaływania na środowisko, w której wskazane przez skarżącą działki nie zostały przeznaczone pod zabudowę. Wszystkie bowiem zmiany wprowadzone do projektu planu zostały uwzględnione w uaktualnionej prognozie oddziaływania na środowisko, wyłożonej do wglądu publicznego i udostępnionej w okresie od 05.12. 2013 r. do 10. 01. 2014 r. Istotniejszym jest jednak zarzut niezgodności ustaleń zaskarżonego planu z obowiązującym studium. Przechodząc do analizy tego zarzutu, wskazać należy, że również w tym zakresie stanowisko strony skarżącej nie zasługuje na aprobatę. Jak wynika bowiem z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane, podjętego uchwałą Nr XV/140/99 Rada Miasta Zakopane w dniu 15 grudnia 1999 r., teren objęty skargą w części obejmującej działki o nr: [...], [...], [...] zakwalifikowany został do obszaru strefy o obszaru strefy OS- Śródmiejska. Zgodnie z § 11 Studium strefa OS – śródmiejska, pełni równorzędne funkcje: mieszkaniową, usługową i obsługi turystyki. Polityka przestrzenna w tej strefie polega na sukcesywnym porządkowaniu, modernizowaniu i uzupełnianiu zagospodarowania oraz wyposażaniu tej strefy w zakresie mieszkalnictwa, usług podstawowych oraz usług ogólnomiejskich o swobodnej lokalizacji w zakresie bazy noclegowej i żywieniowej turystyki, a także uzupełnianiu wyposażenia strefy w niezbędne urządzenia towarzyszące. Zgodnie z § 11 ust. 3 Studium, w ramach strefy OS wyróżniono obszar OS1- "Zamoyskiego – Kościeliska". Zgodnie z § 11 ust. 4 pkt 1 Studium, jako kierunki zagospodarowania przestrzennego obszaru OS1 "Zamoyskiego-Kościeliska" wskazano utrzymanie i rozwijanie funkcji mieszkaniowej, bazy noclegowej turystyki i wypoczynku oraz funkcji usługowych. W zaprezentowanej w Studium kolejności jest to pierwsza funkcja tego obszaru. Zgodnie z § 11 ust. 4 pkt. 2 Studium, drugim z kolei kierunkiem zagospodarowania obszaru OS1 jest ochrona historycznej struktury przestrzennej wraz z istniejącymi obiektami zabytkowymi i innymi, stanowiącymi dobra kultury, oraz ochrona istniejących zespołów zieleni w tym zadrzewień (...). Zgodnie z § 11 ust. 4 pkt. 2 lit. a i b oraz zgodnie z rysunkiem studium w obszarze OS1 w Studium wyznaczono tereny OS1A (tereny objęte "podwyższoną ochrona wartości kulturowych" oraz tereny OS1B (tereny objęte "podstawową ochroną wartości kulturowych"). Na rysunku Studium strefa OS1A oraz OS1B rozgraniczona została grubą, czerwoną, przerywaną linią. Działka nr 214 znajduje się w obszarze OS1B Zgodnie z częścią graficzną- rysunkiem nr 1 Studium, w ramach terenów OS1 na zielono oznaczone zostały tereny miejskiej zieleni urządzonej oraz otoczenia cieków, natomiast tereny oznaczone kolorem brązowym to obszary zabudowy. Działki nr [...], [...], [...], [...] znajdują się w terenach oznaczonych na rysunku Studium kolorem zielonym (teren miejskiej zieleni urządzonej któremu odpowiada kierunek zagospodarowania jakim jest ochrona istniejących zespołów zieleni w tym zadrzewień) z zakazem zabudowy, tereny te będą zwane dalej "terenami zielonymi". Pewne wątpliwości mogą rodzić odnośnie przeznaczenia w Studium działek nr [...] i [...]. Otóż działka o nr [...] "przykryta" jest grubą czerwoną, przerywaną linią, a przez działkę [...] przebiega linia rozgraniczająca tereny zielone i budowalne. Zgodnie jednak z zapisem legendy części graficznej Studium w Strefach rozwoju funkcji osadniczych wskazano, że zasięg terenów zabudowy wyznaczony został zgonie z uwzględnieniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994r. Po porównaniu części graficznej Studium z częścią graficzną planu z 1994r. jednoznacznie wynika, że działki te (tj. [...] i [...], a także pozostałe w/w) pozostawały w przeznaczeniu leśnym i były objęte symbolem 2.ZL. Tym samym nasuwające się wątpliwości co do przeznaczenia w Studium działek nr [...] i [...] zgodnie z zapisami tego Studium rozstrzygnąć należy w ten sposób, że przeznaczenie to stanowi kontynuację dotychczasowego przeznaczenia opartego na zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994r. Zatem przeznaczenie tych działek nr [...] i [...] w obowiązującym Studium, to także tereny zielone. Analiza ta jest zbieżna z ustaleniami poczynionymi w tym zakresie przez WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z 21.11.2012r., sygn.. akt II SA/Kr 1339/12. Wskazania wymaga, że będące przedmiotem rozpoznania przez Sąd działki [...], [...], [...] i [...] (po modyfikacji zakresu skargi dokonanej na rozprawie) i przeznaczone w planie dla lokalizacji zieleni, od lat podlegały ochronie przed zabudową, o czym świadczą ustalenia poprzednio obowiązującego planu ogólnego miasta Zakopane z 1994 r. zgodnie, z którym działki te oznaczone były symbolem 2.ZL, jako tereny o przeznaczeniu leśnym. Konkluzje te poczyniono na podstawie okazanego na rozprawie (w dniu 30.01.2015r.) oryginału Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Zakopane z 15.12.1999r., znajdującego się w aktach planistycznych niniejszej sprawy wypisu i wyrysu ze Studium (ze sporządzoną nakładką działek) oraz kart 602-609 akt o sygn. II SA/Kr 1339/12. Trudno zatem zgodzić się z autorem skargi i uznać za zgodne z ustaleniami studium zaliczenie objętych kontrolą Sądu działek do terenów wskazanych dla lokalizacji zabudowy. Nie można się również zgodzić z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej, iż proponowana w studium do utrzymania granica terenów zabudowy może ulec tak znacznym modyfikacjom, których efektem będzie włączenie do terenów przeznaczonych do zabudowy całego wyznaczonego w studium "terenu miejskiej zieleni urządzonej oraz otoczenia cieków". Zabieg taki byłby niedopuszczalny również z uwagi na wynikający ze studium kierunek zagospodarowania przestrzennego strefy śródmiejskiej OS1 - "Zamoyskiego -Kościeliska", którym jest "ochrona historycznej struktury przestrzennej wraz z istniejącymi obiektami zabytkowymi i innymi, stanowiącymi dobra kultury, oraz ochrony istniejących zespołów zieleni, w tym zadrzewień". Tym samym w ocenie Sądu zakwalifikowanie w zaskarżonym planie działek: nr [...] do obszaru 4.ZL – tereny lasów, a nr [...], [...], [...] i [...] do obszaru 7.ZI/RZ - tereny zieleni nie narusza ustaleń przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym też kontekście Sąd w całości podziela argumentację organu zawartą w odpowiedzi na skargę z 8.08.2014r. (k.69-74). Również zarzuty skargi dotyczące kwestionowania ustaleń obowiązującego studium, a także braku jego aktualności nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu, tj. doprowadzić do unieważnienia przedmiotowego planu, nawet w części dotyczącej działek będących przedmiotem rozpoznania przez Sąd. Niezależnie bowiem od zasadności uwag co do aktualności ustaleń obecnego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Zakopane z 15.12.1999r. oraz cytowanych argumentów świadczących o potrzebie a wręcz konieczności jego zmiany i przystąpienia do prac nad nowym studium – jest to Studium, które nadal obowiązuje i tym samym wiąże organy administracyjne (planistyczne). Brak aktualności studium oczywiście stanowi podstawę do wszczęcia prac nad jego zmianą, ale nie stanowi przesłanki do kwestionowania faktu jego obowiązywania. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że stanowiący zasadniczy punkt odniesienia dla wywodów zawartych w skardze - wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 listopada 2012 r., w którym stwierdzono, że uchwała Rady Miasta Zakopane z dnia 15 grudnia 1999 r. nr XV/140/99 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane w zakresie działek nr [...], [...] obr. [...] w części graficznej (rysunek studium) została wydana z naruszeniem prawa został uchylony prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2014 r., II OSK 1248/13. W wyroku tym oddalono również skargę H. J. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 15 grudnia 1999 r. nr XV/140/99 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane. Nie można przyznać zatem racji pełnomocnikowi skarżącej, iż ustalenia obowiązującego studium dla działek (ich części) objętych skargą wydane zostały z naruszeniem prawa i dlatego nie wiążą – a więc nie można było na podstawie takiego studium prowadzić procedury planistycznej i opracować nowego planu. Podjęcie przez Radę Miasta Zakopane uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, poprzedzonej "Oceną aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania sennego miasta Zakopane" w żadnym razie nie mogło przesądzić o braku możliwości uchwalenia planu dla wskazanego obszaru. Skarżąca w treści uwagi złożonej do wyłożonego projektu planu wnioskowała o przeznaczenie omawianego terenu dla "funkcji mieszkaniowej, z uwzględnieniem zabudowy wielorodzinnej, funkcji usługowej i obsługi turystyki." Mając jednak na uwadze kryterium zgodności ustaleń studium z ustaleniami planu miejscowego, w związku z przytoczonymi wyżej zapisami studium dla strefy OS1 brak było możliwości włączenia do terenów przeznaczonych do zabudowy wymienionych w treści skargi działek (poza dz. nr [...]). W żadnym bowiem nie można przyjąć, że tereny miejskiej zieleni urządzonej oraz otoczenia cieków są tożsame z terenami zabudowy jednorodzinnej lub terenami zabudowy usługowej. Ponadto zaznaczenia wymaga, że wskazane działki w opracowaniu ekofizjograficznym zaliczone zostały do kompleksu przyrodniczo - osadniczego o wysokich walorach biotycznych, wskazanego do utrzymania istniejących zalesień, zadrzewień oraz terenów zieleni urządzonej. Konieczność uwzględniania w planach opracowań ekofizjografiznych wynika wprost z ustawy prawo ochrony środowiska. Przepis art.72 ust 1 i 4 stanowi bowiem, że "w planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, na podstawie opracowań ekofizjograficznych, stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań". W podsumowaniu stwierdzić należy, że przeprowadzona kontrola sądowa wykazała, że zapisy planu niejako "utrzymały" kontynuację zakwalifikowania działek skarżącej będących przedmiotem rozpoznania przez Sąd, we wszystkich aktach planistycznych na przestrzeni lat w przeznaczeniu terenów zielonych. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu planistycznego, że przedmiotowy plan w nawiązaniu do studium utrzymał status quo terenów skarżącej wedle wcześniejszego przeznaczenia i sposobu użytkowania. Nowe przeznaczenie dla tych działek będzie można uzyskać dopiero po uchwaleniu i wejściu w życie nowego studium. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 P.p.s.a.