II SA/Kr 1196/05

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. M. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 lipca 2005 roku Nr: [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać na rzecz adwokata M. B. wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej w W., ul. [...], od Skarbu Państwa– Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 219,60 zł (słownie: dwieście dziewiętnaście złotych, sześćdziesiąt groszy) w tym 39,60 zł podatku od towarów i usług, stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sygn. akt II SA/Kr 1196/08 P O S T A N O W I E N I E Dnia 27 marca 2009 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 lipca 2005 roku Nr: [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego p o s t a n a w i a odmówić przyznania adwokatowi J. Z. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2006 roku przyznane zostało skarżącemu M. P. prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 lipca 2005 roku Nr: [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. wyznaczył do przedmiotowej sprawy dla M. P. pełnomocnika w osobie adwokata J. Z., który działając w ramach udzielonego przez M. P. odpowiedniego pełnomocnictwa reprezentował stronę w postępowaniu przed sądem I instancji, a następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną. Jednocześnie, zgodnie z wnioskiem adw. J. Z. zgłoszonym w trybie art. 253 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Okręgowa Rada Adwokacka w W. w dniu 16 września 2008 roku wyznaczyła adwokata z innej miejscowości do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wskazany w ten sposób został adwokat M. B., któremu skarżący M. P. w dniu 30 września 2008 roku udzielił stosownego pełnomocnictwa. W dniu 10 grudnia 2008 roku przed NSA odbyła się rozprawa, w której w charakterze pełnomocnika z urzędu M. P. wziął udział adw. M. N., działając na podstawie udzielonego przez adw. M. B. pełnomocnictwa substytucyjnego. Podczas rozprawy został złożony do protokołu stosowny wniosek w przedmiocie zwrotu kosztów oraz oświadczenie, że koszty nie zostały uiszczone w całości, ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1549/07 oddalił skargę kasacyjną, natomiast rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu zostało przekazane do rozpoznania przez sąd I instancji. Wnioskiem z dnia 22 grudnia 2008 roku adwokat M. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik domaga się zasądzenia od Skarbu Państwa kosztów udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym składając jednocześnie oświadczenie, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Z brzmienia art. 253 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że o wyznaczenie adwokata sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej. Jeśli adwokat ustanowiony w ten sposób ma podjąć czynności poza siedzibą sądu orzekającego, właściwa okręgowa rada adwokacka, na wniosek ustanowionego adwokata, wyznaczy w razie potrzeby adwokata z innej miejscowości. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Na wniosek wyznaczonego adwokata J. Z., Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym adwokata M. B. Zgodnie z art. 250 powołanej wyżej ustawy wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późniejszymi zmianami). Z treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit "c" w/w rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wysokość stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna stanowiąca podstawę obliczenia wysokości wynagrodzenia dla adwokata ustanowionego z urzędu wynosi zatem w niniejszej sprawie 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" rozporządzenia). Stawka ta obejmuje sprawy inne niż te, których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne oraz dotyczące decyzji lub postanowień Urzędu Patentowego. Biorąc pod uwagę fakt, że adwokat M. B. został pełnomocnikiem M. P. po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji, nie sporządził i nie wniósł kasacji należy zastosować wyższy wskaźnik (75 %) wskazany w z § 18 ust. 1 pkt 2 lit "c" cyt. rozporządzenia. Wynagrodzenia adwokata wynosi zatem 180 zł (75 % z 240 zł). W myśl § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (22% x 180 zł = 39,60 zł). Mając powyższe na uwadze przyznano wyznaczonemu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną na mocy art. 250 w zw. z art. 253 oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), § 18 ust. 1 pkt 2 lit "c", § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami). Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zmianami). Sygn. akt II SA/Kr 1196/08 U Z A S A D N I E N I E W skardze kasacyjnej z dnia 4 września 2007 roku od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2007 oddalającego skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 lipca 2005 roku Nr: [...] adwokat J. Z., pełnomocnik M. P. ustanowiony w ramach prawa pomocy, zawarł wniosek o przyznanie nieopłaconych kosztów postępowania odwoławczego według norm przepisanych. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami). Stosownie do treści § 20 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika jednoznacznie, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował pełnomocnik skarżącego. Z treści pisma procesowego z dnia 4 września 2007 roku wynika, że zgłaszając wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnik nie złożył oświadczenia, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone. Za takie oświadczenie nie można bowiem uznać sformułowanego przez adwokata wniosku o "przyznanie nieopłaconych kosztów postępowania odwoławczego", zaś nadawanie z urzędu odmiennej treści, czy znaczenia składanym pismom procesowym jest niedopuszczalne. Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Oświadczenie, będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona, a zatem zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 z późniejszymi zmianami). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).