II SA/Kr 1197/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2011 r. sprawy ze skargi K.D. i R.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 grudnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala. Decyzją z dnia 17 grudnia 2001 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną przez K. D. i R. O. decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 12 września 2001 r. wydaną w sprawie znak [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p. n.: budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem i infrastrukturą techniczną na działce nr "1" w obrębie [...] przy al. [...] w K.. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 1, art. 43 i art. 46 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zmianami) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że na wniosek M. i J. F. - użytkowników wieczystych działki nr "1" obr. [...] w K. organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Kolegium postępowanie to zostało przeprowadzone prawidłowo. Wydana przez Prezydenta Miasta K. decyzja spełnia wymagania określone w przepisach prawa, właściwie oceniono zamierzenie inwestycyjne w kontekście obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz uzyskanych uzgodnień i opinii. Zamierzona inwestycja odpowiada podstawowej funkcji terenu i jest zgodna z wymogami przyjętymi w § 19 tekstu planu, odnoszącymi się do obszaru mieszkaniowego, oznaczonego w planie symbolem M4 60. Określone w decyzji warunki nie naruszają postanowień planu obowiązujących w strefach polityki przestrzennej, do których teren ten został zakwalifikowany. Tym samym warunki zawarte w decyzji odpowiadają w pełni § 10 tekstu planu, w myśl którego zagospodarowanie terenów musi być zgodne z przeznaczeniem podstawowym albo przy dochowaniu warunków przewidzianych dla przeznaczenia dopuszczalnego i stref polityki przestrzennej oraz przepisami odrębnymi – zgodne z przeznaczeniem dopuszczalnym. W zaskarżonej decyzji prawidłowo również zobowiązano inwestora do realizacji planowanej budowy przy zachowaniu wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Kolegium w odpowiedzi na zarzut wysunięty przez K. D. i R. O. wyjaśniło, że wydana decyzja – stosownie do art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich oraz nie rodzi dla inwestora jakichkolwiek praw do terenu. Decyzja ta nie stanowi także podstawy do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych. Jednocześnie zauważono, iż M. i J. F., będący inwestorami, są użytkownikami wieczystymi działki nr "1", co potwierdza ich prawa do tej działki. Obowiązujące przepisy nie dają podstaw do odmowy ustalenia zagospodarowania i zabudowy terenu przez inwestorów legitymujących się tytułem prawnym do działki. Co więcej, na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wnioskodawcą może być osoba nie legitymująca się tytułem prawnym do terenu, na którym zamierza realizować inwestycję. Kolegium podkreśliło, iż oświadczenie złożone w 1996 r. przez J. F., w którym zobowiązał się nie zabudowywać w przyszłości działki nr "1" nie może mieć znaczenia w postępowaniu administracyjnym ze względu na jego cywilny charakter. Powyższą decyzję zaskarżyły do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie K. D. oraz R. O., powołując się i podtrzymując wszystkie zarzuty podniesione w poprzednich pismach. W uzasadnieniu skargi podkreślono także, że inwestorzy - państwo F. wybudowali na sąsiedniej działce ("2") dom przewyższający okoliczne budynki "o co najmniej jedną kondygnację" oraz ponad dwumetrowy mur między działkami, bez zezwolenia i wbrew protestom sąsiadów. Skarżące obawiają się o dalsze naruszanie ich interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego wydawana na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że nie można odmówić jej wydania jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem i przepisami szczególnymi. Podkreślono, że inwestorzy zostali zobowiązani do prowadzenia procesu inwestycyjnego zgodnie z przepisami szczególnymi i przy zachowaniu wymagań w sferze prawnie chronionych interesów osób trzecich. Jednocześnie wskazano, że poprzednio realizowane przez wnioskodawców inwestycje nie mogą stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa. Podstawą do wydania decyzji były przepisy ustawy 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zmianami). W myśl art. 40 ust. 1 tej ustawy w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a art. 42 ust. 1 określa treść decyzji WZiZT. Wreszcie art. 43 stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowym postępowaniu należało więc przede wszystkim zbadać, czy planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z innymi przepisami. Wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu objęto inwestycję polegającą na budowie na działce nr "1’ w K. przy ul. [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i infrastrukturą techniczną. Działka ta jest usytuowana na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem M4 60 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową o wysokości maksymalnej do 8 metrów do najwyższego gzymsu i do 13 metrów do kalenicy, o intensywności zabudowy do 0,4 liczonej w granicach projektu zagospodarowania działki. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji uzyskano wymagane prawem stanowiska (pozytywne) innych organów. Postanowienie Wojewody [...] z dnia 10 października 2000 r., pozytywnie opiniujące przedmiotową inwestycję z punktu widzenia ochrony przyrody zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Środowiska z 17 sierpnia 2001 r. Oba te organy administracji potwierdziły zgodność planowane inwestycji z zasadami ochrony przyrodniczej obowiązującej na obszarze Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych, jakiej podlega teren inwestycji. W załączniku nr 2 do decyzji I instancji zawarto szczegółowe wytyczne urbanistyczno - architektoniczne dotyczące planowanej zabudowy, a wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z postanowienia Wojewody [...], utrzymanego w mocy przez Ministra Środowiska. W treści decyzji Prezydent Miasta K. odniósł się do uwag zgłaszanych przez skarżące w postępowaniu administracyjnym. W szczególności wskazał, że kwestie wzajemnych zobowiązań stron w zakresie dojazdu, ogrodzenia, bramy wjazdowej, umiejscowienia instalacji wykraczają poza przedmiot postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności organ I instancji doszedł do prawidłowego wniosku, że w myśl art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Również argumenty podniesione w odwołaniu nie mogły odnieść skutku i słusznie organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K.. Zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Nie jest prawdą, że nakazanie w decyzji prowadzenia dalszego postępowania zgodnie z przepisami szczegółowymi implikuje brak przeszkód w prowadzeniu dalszego postępowania. Na każdym z etapów procesu inwestycyjnego (ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę) bierze się pod uwagę inne kwestie i orzeka się wyłącznie w tym zakresie, jaki jest wymagany przepisami prawa. Wydanie decyzji WZiZT nie implikuje więc późniejszego wydania pozwolenia na budowę. Dopiero na tym, kolejnym etapie postępowania rozstrzyga się kwestie warunków technicznych, jakie inwestycja ma zachowywać. Dotyczy to również zachowania odległości budynku od działek sąsiednich, odpowiedniej wysokości 8 i innych parametrów inwestycji. Tak więc obawy skarżących, że na dalszych etapach procesu budowlanego ich prawa zostaną naruszone nie mogą prowadzić do uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Takiego skutku nie mogą również odnieść zarzuty dotyczące wcześniejszych inwestycji prowadzonych przez M. i J. F.. Okoliczności te nie mają bowiem wpływu na postępowanie toczące się na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Biorąc powyższe pod uwagę należało skargę wniesioną w niniejszej sprawie oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.