II SA/Kr 120/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Tadeusz Wołek Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] w przedmiocie zasiłku okresowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Do pkt 1 "Protokołu z ustnego zgłoszenia podania o udzielenie pomocy" z dnia.........2006r. J.B. wniosła o przyznanie jej zasiłku okresowego nie precyzując jego wysokości i okresu, na jaki winien jej być przyznany (k. oznaczona nr ..... akt adm.). Z wywiadu (część .....) zalegającego na k. nr ...... akt administracyjnych, sporządzonego przez starszego pracownika socjalnego, podpisanego przez J.B. i opatrzonego datą .....10.2006r. wynika m.in., że J.B. mieszka sama (dwaj synowie z nią nie mieszkają) zajmując dom jednorodzinny o 5 pokojach, kuchni i łazienki, że zarejestrowana jest w GUP bez prawa do zasiłku, że nie pracuje dorywczo i utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej, że nie leczy się specjalistyczne, a także wynika, iż nie okazała dokumentów związanych z opłatami oraz że raty za zadłużenie za energię elektryczną spłaca MOPS. Decyzją z dnia [.....] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. - Kierownik Filii Nr ....... Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. przyznał zasiłek okresowy J.B. w kwocie [.....] zł od dnia 01.10.2006r. do dnia 31.10.2006r. Jako podstawę prawną wskazano art. 3, ust. 3 i ust. 4, art. 4, art. 8, art. 11 ust. 2, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 38, art. 102, art. 104, art. 106, art. 109, art. 147 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004r., Nr 64, póz. 593 z późn. zm.), § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 135, póz. 950) oraz art. 104, art. 107 i art. 108 kodeksu postępowania administracyjnego. Na uzasadnienie podano m.in., że w przypadku wnioskującej występuje bezrobocie, a uzyskiwany dochód nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej tj. [.....] zł. Nadto podano, że "w związku z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej nastąpiło ograniczenie wysokości przyznanego Pani zasiłku okresowego do jego minimalnej części, ponieważ odmówiła Pani wzięcia udziału w rozmowach kwalifikacyjnych do pracy biurowej w ramach prac społecznie użytecznych" oraz podniesiono, że inną decyzją została przyznana pomoc w formie zasiłku celowego na uregulowanie III raty za zaległość za energię elektryczną a ponadto w październiku została przyznana "w niezbędnym zakresie pomoc mająca na celu zapewnienie możliwości ogrzewania i przygotowania gorącego posiłku". Nadto podano, że "okres, na jaki przyznawany jest zasiłek okresowy - zgodnie z art. 38 ust. 5 w/w ustawy - ustala ośrodek przy uwzględnieniu potrzeb i sytuacji, w jakiej znajduje się dana osoba." Z decyzją tą nie zgodziła się J.B. , która w odwołaniu złożonym w dniu .....listopada 2006r. wniosła o jej uchylenie i wydanie decyzji zapewniającej jej minimum socjalne. W szczególności zarzuciła, że ograniczając jej wysokość przyznanego zasiłku okresowego naruszono przepisy kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dowolność w ustaleniu stanu faktycznego i nieprawidłowe uzasadnienie decyzji. Odwołująca się podniosła pominięcie dokonanych w czasie wywiadu środowiskowego ustaleń o podejmowanych przez nią próbach zatrudnienia się w MOPS zgodnie z kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym, a stwierdzenia dotyczące jej odmowy wzięcia udziału w rozmowach kwalifikacyjnych do pracy biurowej w ramach prac społecznie użytecznych uznała za element mobbingu i narażania jej zdrowia i życia, "czyli przestępstw zagrożonych karami przez kodeks karny". J.B. w odwołaniu podała, że stosuje się wobec niej środki przymusu doprowadzając "do śmierci głodowej i z wyziębienia" chyba, że zgodzi się "na prace społecznie użyteczne za wynagrodzeniem 240 zł miesięcznie", a nadto nie zgodziła się ze sformułowaniem, że uzyskiwany przez nią dochód nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej tj. [.....] zł, a to wobec pozostawania bez jakiegokolwiek dochodu, która to informacja - zdaniem odwołującej się - powinna znaleźć się w uzasadnieniu przede wszystkim. Decyzją z dnia [.....] . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu powyższego odwołania uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że przyznało J.B. pomoc finansową w postaci zasiłku okresowego na okres od 01.10.2006r. do 31.12.2006r. w kwocie 200zł miesięcznie. Na uzasadnienie decyzji organ II instancji powołując się na treść art. 38 ust. 1 i art. 147 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził, że "przyznane świadczenie nie w całości czyni zadość powyższym regułom" i zaznaczył, że podwyższono "kwotę świadczenia uznając, że rozmiar świadczenia jest niewystarczający na pokrycie podstawowych potrzeb bytowych, takich jak żywność, środki czystości itp. w sytuacji braku własnego dochodu", przy czym wzięto pod uwagę to, że odwołująca się "objęta jest także innymi formami pomocy (w postaci zasiłków celowych)", a jednocześnie zaznaczona, że J.B. "nie podejmuje wystarczająco aktywnie działań zmierzających do poprawy własnej sytuacji życiowej, o czym może świadczyć m.in. negatywny stosunek do proponowanych jej prac społecznie użytecznych, odrzucanie form pomocy proponowanych przez Ośrodek w zakresie bloczków obiadowych, czy też podpisania kontraktu socjalnego (k - .....), niekulturalne zachowanie w stosunku do pracowników pomocy społecznej". W decyzji zaznaczono, że osoba, która stara się o pomoc musi mieć świadomość, że składane wnioski są każdorazowo rozpatrywane przy badaniu całokształtu sytuacji, w której się znalazła. Z powyższą decyzją nie zgodziła się J.B. , która w skardze podniosła naruszenie wskazanych przez nią przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nieuprawnione rozszerzenie art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, który - jej zdaniem mówi o nieuzasadnionej odmowie przyjęcia pracy zarobkowej, a nie o odmowie wzięcia udziału w rozmowach kwalifikacyjnych do prac społecznie użytecznych, a nadto zarzuciła, że wskazane w uzasadnieniu decyzji odwoławczej dowody w postaci notatek służbowych nie spełniają wymagań materiałów dowodowych wobec braku śladu, że strona została z nimi zapoznana. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji uznając, że zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Na rozprawie w dniu .......2007r. skarżąca złożyła obszerne wyjaśnienia, w których m.in. wskazała, że w 2006r., od trzech lat, bo od 2003r. pozostawała na bezrobociu, że propozycja pracy społecznie użytecznej padła w kwietniu 2006r, a nie we wrześniu i nie zaproponowano jej niczego konkretnego, a nawet żadna informacja, co do charakteru tej pracy, do niej nie dotarła Wyjaśniła też, że w odwołaniu napisała, iż była to praca za 240 zł miesięcznie, gdyż taka informacja była zamieszczona w ogłoszeniach we wszystkich placówkach MOPSu. Podała, że nigdy nie słyszała o żadnym kontrakcie, nie proponowano jej też bloczków obiadowych i przyznała, że w 2006r. istotnie przyznano jej w różnych formach różne kwoty z pomocy społecznej, ale nie jest w stanie ich wyliczyć. Wyjaśniła także, że nie napisała we wniosku, o jaką kwotę zasiłku jej chodziło, ale - jej zdaniem - należną jej kwotą jest kwota 418 zł miesięcznie za cały okres pozostawania bez pracy, a nadto uważa za należne jej zasiłki celowe na energię i inne potrzeby. Nadto, na rozprawie skarżąca zarzuciła, że organy obydwu instancji nie przeprowadziły żadnego postępowania w sprawie, a w związku z jej odwoływaniem się materiały sprawy uzupełniają notatkami urzędowymi, w których zawarte są informacje niezgodne z prawdą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz. U. z 2000r., Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na ustawową treść aktu prawnego stanowiącego podstawę przyznania pomocy społecznej. Kwestie te reguluje ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, póz. 593 z późn. zm.), która w art. 7 pkt 4 i art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy wskazuje: "Art. 7. Pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu: (...) 4) bezrobocia;" "Art. 8. 1. Prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (...) przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej." Z treści przytoczonych wyższej przepisów wynika, że wobec stwierdzonego w niniejszej sprawie bezrobocia i brak dochodów skarżącej -przysługuje jej, co do zasady, pomoc społeczna określona w omawianej ustawie. Z kolei podstawę prawną przyznania zasiłku okresowego stanowi art. 38 wskazanej wyżej ustawy o pomocy społecznej: "Art. 38. 1. Zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; (...) 2. Zasiłek okresowy ustala się: 1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie; (...) 3. Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50 % różnicy między: 1) kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby; (...) 4. Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie. 5. Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy. (...)." Skoro niespornym w sprawie jest fakt, iż skarżąca pozostaje na bezrobociu i nie posiada żadnego dochodu, to z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika generalna zasada przyznania zasiłku okresowego w wysokości maksymalnej - w tym wypadku 418 zł miesięcznie. Jedynie okres, na jaki jest przyznawany ten zasiłek ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy, o czym mowa w art. 38 ust. 5 ustawy. Tych "okoliczności sprawy" - zdaniem Sądu - nie można rozpatrywać w oderwaniu od ustępu 1 art. 38, a więc taką okolicznością wpływającą na długość okresu, na jaki przyznawany jest ten zasiłek będzie przewidywany okres trwania choroby (długotrwałej), niepełnosprawność orzeczona na określony okres, przewidywany okres pozostawania na bezrobociu wobec orientacji w pojawiających się ofertach pracy czy przewidywany okres potrzebny do nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca jednak uwagę na treść art. 2 ust. 1 omawianej ustawy: "Art. 2. 1. Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości." Zgodnie z przytoczonym wyżej przepisem organy przyznające świadczenia z pomocy społecznej winny mieć pełne rozeznanie, co do rzeczywistej sytuacji skarżącej, jej uprawnień zawodowych, zasobów materialnych i możliwości zdrowotnych czy rodzinnych (np. odnośnie wykorzystania obowiązku alimentacyjnego zobowiązanych, o ile istnienie takiego obowiązku co do osoby ubiegającej się o pomoc organy ustalą). Rodzaj niezbędnych danych, które winny być ujawnione przez osoby, które zwracają się o pomoc społeczną powinien jednak być ściśle określony i podany do wiadomości tych osób w taki sposób, aby osoby te nie czuły się upokorzone koniecznością ujawniania swojej, najczęściej bardzo trudnej sytuacji, w jakiej się znalazły. Powyższa uwaga Sądu jest niezbędna wobec treści art. 3 ust. 3 i ust. 4 omawianej ustawy: "Art. 3. (...) 3. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. 4. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2006r., sygn. akt l SA/Wa 1018/06 (opublikowane LEX nr 273707): "Zasiłek okresowy, którego materialnoprawną podstawę stanowi przepis art. 38 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, póz. 593 ze z/t?.) jest świadczeniem przyznawanym w ramach tzw. uznania administracyjnego, w szczególności w zakresie ustalenia jego wysokości oraz okresu pobierania. Okoliczność ta powoduje, że ustalając wysokość udzielonej w tym trybie pomocy organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 2 ust. 3 i ust. 4 cytowanej ustawy, to znaczy dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Z brzmienia przepisu art. 38 wynika, że zasiłek ten jest przyznawany w szczególności osobom przewlekle chorym, niepełnosprawnym, bezrobotnym, których dochody nie przekraczają ustalonego kryterium." Nie mniej - zdaniem Sądu - pomimo tego, iż z treści powyżej przytoczonych przepisów art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy przez użycie sformułowania i "odpowiednie do okoliczności" i uwzględnienie potrzeb "jeżeli odpowiadają celom pomocy społecznej", wynika pewna "uznaniowość" organów administracyjnych, na którą organy obu instancji powołują się w zaskarżonych decyzjach, to jednak - na co Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwraca szczególną uwagę -"uznaniowość" ta nie oznacza dowolności, a treść przytoczonych przepisów art. 7, art. 8 i art. 38 ustawy obliguje organy do jasnego, a nie ogólnikowego wykazania, jakimi kryteriami kierował się organ ograniczając wysokość należnego świadczenia, czy ustalając krótki okres tego świadczenia, przy czym przyznanie świadczenia okresowego na okres jednomiesięczny (tak, jak uczynił to organ l instancji) musi budzić poważne wątpliwości z uwagi na charakter zasiłku okresowego jako zasiłku powtarzalnego. Na trafność zajętego przez Sąd w niniejszej sprawie stanowiska, co to konieczności wykazania, jakie konkretne okoliczności wpłynęły na obniżenie wysokości zasiłku okresowego wskazuje także stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 lipca 2006r, sygn. akt l SA/Wa 603/06 (opublikowane LEX nr 271583), które Sąd orzekający podziela w całości: "Rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego cechuje względna uznaniowość, ograniczona ustawową wysokością najwyższego i najniższego zasiłku. O tym więc, czy zasiłek ten będzie przyznany w rozmiarze wyższym bądź niższym decyduje organ biorąc pod uwagę sytuację rodzinną i zdrowotną uprawnionego oraz członków jego rodziny, postawę świadczeniobiorcy, jego obiektywne możliwości wyjścia z kryzysu, oraz elementy subiektywne - chęć i aktywność w rozwiązaniu swej trudnej sytuacji życiowej." Sąd zauważa także, iż organy świadczące pomoc społeczną nie mają nieograniczonych możliwości finansowych w zakresie możliwości przyznania uzasadnionej pomocy potrzebującym i z tego powodu mogą ograniczyć wysokość takiej pomocy, to jednak i w takim przypadku nie mogą poprzestać na ogólnikowym stwierdzeniu powołując się na ograniczone możliwości finansowe danego ośrodka, ale winny w decyzjach ujawnić, w jaki sposób (np. o jaki procent, czy o jaką kwotę) ograniczono wysokość świadczeń także innym potrzebującym tak, aby osoba uprawniona do tej pomocy nie odczuwała dyskryminacji, czy kierowania się przez organ kryteriami innymi niż wyłącznie kryteria przewidziane przez ustawę. W niniejszej sprawie organy obu instancji przyjęły jako podstawę prawną ograniczenia zarówno wysokości przyznanego skarżącej zasiłku okresowego jak i ograniczenia okresu, na jaki zasiłek ten przyznano art. 11 ust. 2 omawianej ustawy o pomocy społecznej: "Art. 11.(...) 2. Brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej." Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika co prawda, że zarzuty skargi, co do bezprawnego rozszerzenia przez organy treści tego przepisu o odmowę wykonywania prac społecznie użytecznych są nieuzasadnione, to jednak - zdaniem Sądu - ma rację skarżąca zarzucając, że organ w żaden sposób nie wykazał, aby zaszły jakiekolwiek przesłanki określone w tym przepisie, które uprawniałyby organ do ograniczenia jej wysokości przyznanego świadczenia okresowego i ograniczenia okresu na jaki świadczenia te przyznano. W szczególności w aktach sprawy brak jest wykazania przez organy jakiegokolwiek działania w tym zakresie, a w szczególności brak jest dowodu odnośnie propozycji skierowanej do skarżącej zawarcia kontraktu socjalnego, propozycji wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy czy propozycji przyjęcia bloczków obiadowych, a ta ostatnia propozycja (przy rozważeniu wykształcenia, wykonywanego do 2003r. zawodu i uprzednio zajmowanych stanowisk w taki sposób, aby nie doprowadzić do spowodowania u uprawnionej poczucia poniżenia) mogłoby być uznana za brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, o którym mowa art. 11 ust. 2 ustawy. Sąd zwraca uwagę, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił, iż "składane wnioski są każdorazowo rozpatrywane przy badaniu całokształtu sytuacji", a tym samym organ powołując się na odmowę skorzystania przez skarżącą z konkretnych propozycji. winien takie propozycje złożyć w okresie od złożenia przez nią wniosku, tj. od dnia ..... września 2006r. do dnia .... października 2006r. jako daty wydania decyzji przez organ l instancji, czego jednak w sprawie nie wykazano. Sąd zauważa, że w aktach sprawy z okresu od dnia ..... września 2006r. do dnia .... października 2006r., w którym to okresie organ winien zebrać dowody w niniejszej sprawie, zalega jedynie na k .... akt adm. wypełniona przez pracownika socjalnego część ..... druku "Dotyczy osób lub rodzin korzystających ze świadczeń pomocy społecznej (Aktualizacja wywiadu)" podpisana przez skarżącą i opatrzona datą ......10.2006r. Na k. .... tych akt zalega notatka sporządzona przez pracownika socjalnego i opatrzona datą prawdopodobnie z uwagi na jej przerabianie: .......10.2006r, a więc dzień przed wydaniem decyzji, na k. ..... notatka służbowa z daty .....10.2006r. o zgłoszeniu się skarżącej do GUP w dniu .....09.2006r. i wyznaczeniu kolejnego terminu zgłoszenia się na dzień ......11.2006r, a na k. ......akt administracyjnych 4 notatki służbowe z dat .....,...,....,...., które wobec braku zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji celem ustosunkowania się do ich treści - zgodnie z art. 10 § 1 -ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz. U. z 2000r., Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) w związku z art. 81 kpa - nie mogącą stanowić dowodu w niniejszej sprawie. W aktach tych zalegają także decyzje organu l instancji z daty......... o przyznaniu skarżącej dodatków celowych: w kwocie 440 zł na uregulowanie III raty zaległości za energię elektryczną w kwocie 100 zł na zakup energii elektrycznej do licznika przedpłatowego, w kwocie 120 zł na zakup grzejnika elektrycznego i w kwocie 60 zł na zakup kuchenki elektrycznej, co świadczy udzieleniu skarżącej dodatkowego wsparcia finansowego w dacie wydania zaskarżonej decyzji organu l instancji w wysokości 720 zł, to jednak organy nie wskazały, jaki wpływ na wysokość przyznanego zasiłku okresowego mogły mieć wydane i zalegające w aktach niniejszych decyzje. Mając powyższe na względzie Sąd uznał za zasadne zarzuty skarżącej o naruszeniu przez organy szeregu przepisów kpa, w szczególności art. 107 kpa przez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Sąd stwierdził także naruszenie przez organy przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego - ustawy o pomocy społecznej, a także przepisów proceduralnych, w szczególności wskazanych wyżej art. 10 § 1 kpa i art. 81 kpa, a także naruszenie art. 6 - 9 kpa, art. 75 § 1 kpa (poprzez poprzestanie na notatkach służbowych), art. 77 kpa i art. 86 kpa, z treści którego nie skorzystał. Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę jako uzasadnioną i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji zobowiązując organy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy do zebrania dowodów i ich rozważenia zgodnie z przepisami wyżej wskazanymi. Na mocy powołanych przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. Sąd orzekł - jak w wyroku.