II SA/Kr 120/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. W. kwotę 997 zł. (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Kr [...] Uzasadnienie 1. Starosta [...] decyzją z dnia 18 września 2013 r (nr [...] z., znak: [...]) wydaną na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. S. i Ł. B. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dojścia i dojazdu oraz zewnętrznych instalacji: gazowej i energetycznej na działkach nr ewid.[...], [...], [...]. [...] w Z. ". 2. Odwołanie od tej decyzji złożyli: E. N. (właścicielka działki sąsiedniej o nr [...]) i A. W. (właścicielka działki sąsiedniej o nr [...]) oraz R. W.. 3. Wojewoda decyzją z dnia 26 marca 2014 r., (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. Natomiast decyzją z dnia 25 marca 2014 r. (znak: [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem R. W., gdyż nie uznał tego odwołującego się za stronę postępowania. 4. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody z 26.03.2014 r., wnieśli A. i R. W.. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 września 2014 r. (sygn. akt SA/Kr [...]) oddalił skargę R. W., natomiast w uwzględnieniu skargi A. W. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z 26.03.2014 r. W ocenie sądu organ odwoławczy nie dokonał oceny, czy: - przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z uchwałą Rady Gminy Z. N. [...] z dnia 23 lutego 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Z. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2009 r. Nr [...], poz. 1136 ze zm.), a w szczególności z jej § 4 ust. 4. Zgodnie z tym przepisem w celu zachowania ładu przestrzennego, a w szczególności utrzymania charakteru zabudowy wiejskich zespołów osadniczych, ustala się zasady kształtowania zabudowy obowiązujące na całym obszarze opracowania w postaci usytuowania budynków lokalizowanych w obrębie grup istniejącej zabudowy lub w ich sąsiedztwie winno nawiązywać do formy przeważającej, a w szczególności uwzględniać kąt położenia w stosunku do dróg i zachowanie linii zabudowy (w przypadkach pozwalających na jej ustalenie w oparciu o stan istniejący; - projektowana inwestycja nie spowoduje ograniczenie w dostępie sąsiedniego budynku do naturalnego oświetlenia w stopniu większym, niż wynikałoby to z obowiązujących przepisów § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690). 6. W ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewoda uzyskał od projektanta inwestycji analizę zacieniania budynku mieszkalnego nr [...] na działce 5076 oraz opracowanie w sprawie zgodności inwestycji z planem miejscowym. W toku postępowania wyjaśniającego organ ten powziął także informację, że inwestorzy prowadzili roboty budowlane pomimo wstrzymania wykonania decyzji Wojewody z dnia 26.03.2014 r. przez WSA w Krakowie. Także Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. B. (dalej PINB) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie tych robót. W związku z powyższym, Wojewoda zawiesił w dniu 23.04.2015 r. prowadzone postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uznając, iż konieczne jest uprzednie wyjaśnienia kwestii legalności robót budowlanych i zakończenia postępowania przed PINB w S. B.. Postanowienie to zostało uchylone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 5.08.2015 r. Jednocześnie PINB w S. B. decyzją z dnia 10.07.2015 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego. Inwestorzy wnieśli odwołanie od tej decyzji do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej MWINB), zaś Wojewoda natomiast prowadząc dalej postępowanie, decyzją z dnia 4.05.2016 r. (znak [...]) uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] [...] z 18 września 2013 r. (znak [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę i umorzył postępowanie przed organem I instancji w całości. To zaś orzeczenia zaskarżyli inwestorzy do WSA w Krakowie, który wyrokiem z dnia 27.09.2016 r. (sygn. akt II SA/Kr [...]) uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że Wojewoda winien ponownie rozpoznać sprawę stosując się do wskazówek zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie uprzednio przez WSA w Krakowie wyroku z dnia 9 września 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr [...]). 7. Wojewoda decyzją z dnia 27 października 2017 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 18.09.2013 r. Wskazał, że w toku postępowania uzyskał informację, iż MWINB decyzją z dnia 25.04.2016 r. uchylił decyzję PINB w S. B. z dnia 10.07.2015 r. wydaną w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ta zaś decyzja została uchylona przez WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 6.10.2016 r. (sygn. akt II SA/Kr [...]). Skarga kasacyjna od tego wyroku nie została dotychczas rozpoznana. Uzasadniając wymienioną powyżej decyzję z dnia 27.10.2017 r. Wojewoda podał, iż wykonując zalecenia sądu zawarte w wyroku z dnia 9 września 2014 r (sygn. akt II SA/Kr [...]) podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy. Uzyskana została analiza zacienienia budynku sąsiedniego o nr [...] przez budynek projektowany. Projektant sporządzający tę analizę podał przy tym, iż w przedłożonych materiałach brak jest jednak wymiarów elewacji (budynku sąsiedniego) i odniesienia do funkcji pomieszczeń w tym budynku. Brak też analizy zacienienia w poszczególnych porach dnia. Ten stan rzeczy spowodowany był trudnościami wejścia na teren nieruchomości. Nadto inwestorzy doręczyli opracowanie o zgodności inwestycji z miejscowym planem oraz zaświadczenie Wójta Gminy Z. o zgodności budynku z ustaleniami tego planu. Wojewoda podał, odnosząc się do kwestii spełnienia warunku zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (nawiązanie do form przeważającej zabudowy planowanej inwestycji), że przedstawiona w projekcie budowlanym lokalizacja w sąsiedztwie istniejącej zabudowy, w szczególności kąt jej położenia w stosunku do dróg i istniejącej linii zabudowy, nie narusza ustaleń planu. Ściana frontowa budynku znajduje się w linii ściany frontowej budynku nr [...] (dz. nr [...]) i pod takim samym kątem usytuowana jest w stosunku do drogi, jak budynku nr [...] i nie przekracza wyznaczonej planem linii zabudowy od drogi publicznej – wynoszącej 8 m. od krawędzi jezdni. Organ administracji nie ma możliwości "przesunięcia" projektowanego budynku w głąb działki. Sprawdza jedynie zgodność usytuowania z planem miejscowym i przepisami. Wojewoda nie podzielił zarzutu dotyczącego zacieniania. W tym zakresie oparł się na przedłożonym przez inwestora opracowaniu. Dla wyznaczenia wysokości przesłaniania dokonany został pomiar dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego i porównanie tej wysokości z projektowaną wysokością kalenicy. Zmierzona wartość wynosiła 165 cm (315,01 m.n.p.m.) przy wysokości kalenicy 322,76. Wysokość przesłaniania przyjęta jako różnica między wysokością kalenicy budynku przesłaniającego a wyznaczoną wysokością parteru okna elewacji południowej pomieszczenia budynku przesłanianego. Wysokość przesłaniania wynosząca 7,75 m jest mniejsza o 1,25 m od projektowanej odległości pomiędzy budynkami, która wynosi 9 m. Odległość ta, zgodnie z par. 13 pkt 1 rozporządzania w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń w budynku przesłanianym. Pomiędzy ramionami kąta 60 stopni wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajduje się obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. W ocenie organu odwoławczego, projektant wykazał, że przepisy dotyczące przesłaniania zostały spełnione. Nadto organ administracji podał, że w części graficznej analizy dotyczącej spełnienia warunków z par. 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) projektant wyznaczył minimalne i maksymalne obszary ograniczenia w nasłonecznieniu w poszczególnych porach roku. Analiza wykazuje – w ocenie Wojewody - że w dniach równonocy wiosennej i jesiennej (21 marca i 21 września) w godz. 8-16 zapewnione jest światło słoneczne. Cień projektowanego budynku nie dociera do ściany budynku nr [...] i nie ogranicza nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w tym budynku. 8. W skardze na opisaną wyżej decyzję Wojewody z dnia 27 października 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, A. W. zarzuciła naruszenie: a) Art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z par. 4 ust. 4 uchwały nr [...] Rady Gminy Z. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Z. – poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego mimo jego niezgodności z planem miejscowym b) Art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do podnoszonych zarzutów oraz brak zbadania uciążliwości inwestycji dla mieszkańców nieruchomości sąsiedniej; c) Art. 8 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia dlaczego planowana inwestycja nie narusza planu miejscowego; d) Art. 107 par. 1 i par. 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji; e) Art. 153 p.p.s.a. poprzez niewykonanie wskazań sądu zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 9.09.2014 r. (IISA/Kr [...]). W uzasadnieniu skargi A. W. podkreśliła, że orzekający organ administracji nie wyjaśnił jak rozumie pojęcie "formy przeważającej zabudowy", o którym mowa w par. 4 ust. 4 planu miejscowego. Nie podał też dlaczego planowana inwestycja spełnia ten wymóg. Odniesienie się organu tylko do lokalizacji budynku sąsiedniego oraz zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy, nie jest wystarczające w kontekście zapisów planu miejscowego. Wskazała skarżąca, że budynek stanowiący jej własność (dz. nr [...]) wraz z innymi budynkami (na działkach [...] tworzą grupę istniejącej zabudowy. Budynki te usytuowane są w niewielkiej od siebie odległości (od 10 do 17 m) i dostępne są z tej samej drogi. Zgodnie z par. 4 ust. 4 planu miejscowego, usytuowanie nowych budynków w obrębie grupy lub w jej sąsiedztwie, powinno nawiązywać do formy przeważającej. Istniejące budynki odsunięte są od drogi w odległości 3, 22, 20,18 oaz 14 m. Trzy budynki mają kalenicę prostopadłą do drogi, natomiast dwa – równoległą. Trzy budynki usytuowane są w podobnej odległości od drogi ok. 20 m (22, 20, 18 m.), natomiast dwa budynki usytuowane są w bliższej odległości. W ocenie skarżącej można stwierdzić, że przeważającą formą usytuowania zabudowy jest jej oddalenie od drogi na odległość 20 m, z kalenica zwróconą prostopadle do drogi. Tymczasem sporny budynek nawiązuje tylko do jednego, najbliższego mu budynku. W ocenie skarżącej nie jest to poprawne. Ustalenia planu nakazują nawiązywać nową zabudowę do "grup istniejącej zabudowy", a nie pojedynczego budynku. Zgodność projektowanych rozwiązań z planem nie opiera się o wnikliwą analizę. Skarżąca odniosła się także do "Opisu zgodności projektowanych rozwiązań z planem miejscowym". Akcentowała, że powiązanie planowanej inwestycji jedynie z budynkiem na działce [...] nie stanowi nawiązania do formy przeważającej (grup istniejącej zabudowy). Nadto, nie zostały podane odległości w jakich usytuowane są poszczególne budynki w odniesieniu do drogi (chodzi o budynki na działkach [...]). Nie jest zgodne z rzeczywistą stwierdzenie, iż budynki te zlokalizowane są w podobnej odległości od drogi. Także kwestia zacienienia, w ocenie skarżącej, nie została należycie opracowana i wyjaśniona. Nie uwzględniono tego, iż projektowany budynek jest posadowiony na działce, położonej wyżej niż działka skarżącej. Wyliczenia inwestora opierają się na założeniu, iż oba budynki znajdują się na takich samych poziomach. Podwyższenie terenu działki inwestora wraz z wysokością kalenicy przy odległości między budynkami 9 m. powoduje znaczące zacienienie okien w domu skarżącej. Budynek inwestora posadowiony jest równolegle do domu skarżącej od strony południowej i ma długość 17 m, wysokość 8,81 m. Na dowód zacienienia jej domu skarżąca przedłożyła dokumentację fotograficzną. 9. Postanowieniem z dnia 4.04.2018 r. WSA w Krakowie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. 10. W odpowiedzi na skargę Wojewoda domagał się jej oddalenia. 11. Inwestorzy: M. S. oraz Ł. B. w piśmie z dnia 12.04.2018 r. wskazali, że inwestycja nie narusza planu miejscowego oraz przepisów dotyczących przesłaniania budynku sąsiedniego. 12. A. W. w piśmie z dnia 26.04.2018 r. wskazała okoliczności w jakich powstawał sporny budynek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 27.10.2017 r. Decyzja ta bowiem narusza zarówno przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2017 r., poz. 1369; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.). Na wstępie należy zauważyć, że w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (...) na działkach nr [...], [...], [...]. [...] w Z. , orzekał już uprzednio dwukrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Z mocy zatem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania zawarte wyrokach sądu administracyjnego wiązały orzekający w sprawie organ administracji publicznej. W wyroku z dnia 9.09.2014 r. (sygn. akt II SA/Kr [...]) WSA w Krakowie uchylając zaskarżoną decyzję zalecił Wojewodzie zbadanie tego, czy projekt budowlany opracowany dla spornej inwestycji zgodny jest z uchwałą Rady Gminy Z. N. [...] z dnia 23 lutego 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Z., a w szczególności z § 4 ust. 4 tej uchwały. Nadto, sąd nakazał zbadać poprawność opracowania tzw. linijki słońca tj. zacienienia budynku sąsiedniego przez projektowaną inwestycję. Natomiast w drugim zapadłym w sprawie wyroku (z dnia 27.09.2016 r.; sygn. akt II SA/Kr [...]) sąd uchylając zaskarżoną decyzję przypomniał, że Wojewoda winien rozpoznać sprawę stosując się do wskazówek zawartych w uzasadnieniu wydanego już w sprawie przez WSA w Krakowie wyroku z dnia 9 września 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr [...]). Powyższe, ma to istotne znaczenie dla dalszej oceny tej sprawy, przesądzając o trybie postępowania właściwym dla jej rozpoznania i rozstrzygnięcia. Mając zatem na uwadze wskazania sądu wynikające z prawomocnych wyroków, a także fakt związania tymi wskazaniami orzekającego organu administracji publicznej, kluczowe w sprawie było dokonanie ocen, czy wskazania te zostały w pełni uwzględnione i czy na ich podstawie poprawnie ustalony został stan faktyczny sprawy. Analiza zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy prowadzi do wniosku, że choć Wojewoda odniósł się do kwestii wskazanych uprzednio przez sąd administracyjny oraz uzupełnił materiał dowodowy w zakresie wyznaczonym w wyroku WSA w Krakowie z dnia 9.09.2014 r., to jednak ocena tego materiału dowodowego nie została należycie przeprowadzona. W zakresie tzw. linijki słońca (przesłaniania i zacieniania) wskazać należy, że istotne elementy opracowania obrazującego ten aspekt dokumentacji projektowej określone są w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422). Zgodnie z par. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia, dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, naturalne oświetlenie pomieszczeń uznaje się za spełnione w sytuacji, gdy między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający, w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Wysokość przesłaniania zaś, o której mowa wyżej, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Nadto, stosownie do par. 60 ust. 1 tego rozporządzenia, pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy, w godzinach 700-1700. Celem ustalenia, czy sporna inwestycja nie będzie powodowała ograniczeń w dostępie naturalnego oświetlenia budynku sąsiedniego, organ odwoławczy oparł się na przedłożonym przez inwestora dokumencie w postaci analizy zacienienia (k. 51 i wcześniejsze). W dokumencie tym przedstawiono wartości przyjęte dla obliczeń wysokości przesłaniania oraz przedłożono analizę graficzną. Mając na uwadze ten dokument należy wskazać, że rysunek na k. 44 pokazuje granicę cienia rzucanego przez "kalenicę budynku przesłaniającego" o godz. 12.00 w okresie równonocy wiosennej i jesiennej. Mając to na uwadze, a także pozostałe rysunki załączone do opracowania obrazujące: granicę cienia o godz. 12 w dniu przesilenia zimowego (k. 8 opracowania) oraz zwymiarowanie budynku przesłaniającego (k. 7) i wysokość przesłaniania dla 60 stopni (k. 6), stwierdzić należy, iż przedmiotowe opracowanie będące podstawą zasadniczych dla sprawy ustaleń faktycznych organu admisnitracji nie przedstawia (nie wykazuje) przesłanek określonych w par. 60 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia. Przepis ten nakazuje bowiem aby pokoje mieszkalne miały zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach obu równonocy w godzinach 7.00-17.00. Ukazanie tego aspektu sprawy (k. 44) jedynie tylko na godz. 12 nie jest równoznaczne ze spełnieniem powyższego wymogu. Nie wiadomo zatem czy czas dostępu światła słonecznego wynosi 3 godziny. Nadto, wskazany wyżej rysunek na k. 8 opracowania pokazuje granicę cienia na godz. 12 w okresie przesilenia zimowego (22. grudnia). Z cytowanego wyżej przepisu wynika tymczasem, że chodzi czas nasłonecznienia ukazany dla okresu obu równonocy (21 maca i 22 września) i w szerszym aspekcie czasowym (7.00-17.00). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że Wojewoda akceptując w zaskarżonej decyzji ustalenia i wnioski zawarte w analizowanym wyżej opracowaniu, naruszył art. 77 par. 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z par. 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazane przepisy proceduralne określają obowiązek prowadzącego postępowanie organu administracji wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także swobodnej oceny tego materiału. Zasadnicze zaś elementy stanu faktycznego, które winny zostać ustalone w konkretnej sprawie określa norma prawa materialnego, która ma zastosowanie. W ocenianym przypadku, wskazane wyżej miarodajne okoliczności faktyczne nie zostały należycie ustalone i ocenione, co nakazywało uchylić zaskarżoną decyzję. W ponownie prowadzonym postępowaniu rzeczą organu będzie pozyskanie analizy zacienienia przedstawiającej wymagane przepisami wartości i ustalenia. Nadto, organ odwoławczy oceni uzyskany dokument i ustali, czy rzeczywiście załączone rysunki i obliczenia posłużyć mogą dla należytej oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiedniego budynku. W ocenie sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący braku uwzględnienia w obliczeniach projektanta różnic poziomu terenu obu działek (inwestycyjnej oraz sąsiedniej nr [...]). Przedłożone przez inwestorów opracowanie wykonane zostało na podkładzie geodezyjnym. Budynek inwestorów, wg załączonej mapy do celów projektowych (k. 5 opracowania) znajduje się na wysokości 314,4 m.n.p.m., zaś budynek skarżącej (nr [...] na mapie) na wysokości 314,2 m.n.p.m. (elewacja południowa). Zatem, uwzględnione zostały wartości związane z różnicą wysokości terenu obu działek (0,2 m). Także jako nietrafny ocenić należało zarzut dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z par. 4 ust. 4 uchwały nr [...] Rady Gminy Z. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Z. – poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego mimo jego niezgodności z planem miejscowym. Ostatnio wskazany przepis stanowi, że w celu zachowania ładu przestrzennego, a w szczególności utrzymania charakteru zabudowy wiejskich zespołów osadniczych, ustala się zasady kształtowania zabudowy obowiązujące na całym obszarze opracowania. Usytuowanie budynków lokalizowanych w obrębie grup istniejącej zabudowy lub w ich sąsiedztwie winno nawiązywać do formy przeważającej, a w szczególności uwzględniać kąt położenia w stosunku do dróg i zachowanie linii zabudowy (w przypadkach pozwalających na jej ustalenie w oparciu o stan istniejący). Organ odwoławczy wskazał, iż wyznaczona planem linia zabudowy od drogi publicznej (KDL) nie została w ocenianym przypadku przekroczona (linia ta wynosi 8 m od krawędzi jezdni). Ściana frontowa spornego budynku znajduje się symetrycznie w linii ściany frontowej budynku sąsiedniego (stanowiącego własność skarżącej, dz. nr [...]). Zasadnie i trafnie zauważył przy tym organ odwoławczy, iż o lokalizacji budynku na działce decyduje inwestor (przy zachowaniu wymogów wynikających z przepisów), zaś organ administracji architektoniczno-budowanej nie ma kompetencji do nakazania zmiany tej lokalizacji. Wbrew twierdzeniom skarżącej, cytowany wyżej przepis par. 4 ust. 4 planu miejscowego nie wprowadza nakazu oddalenia przedmiotowego budynku od drogi na odległość 20 m. Zasadniczym celem par. 4 ust. 4 planu miejscowego jest zachowanie ładu przestrzennego. Temu celowi służy m.in. ustalenie "nieprzekraczalnej linii zabudowy" – 8 m od krawędzi jezdni (por. 28 ust. 3 pkt 4 lit. b planu miejscowego). Sugerowane zaś w skardze rozmieszczenie budynków w oparciu o kryterium wyliczeń średnich odległości od drogi budynków już istniejących (ich grup), wprowadzać by mogło przestrzenny chaos ("rozrzucenie" obiektów), doprowadzając przy tym częstokroć do prawnej niemożność zabudowy, choćby z uwagi na parametry techniczne działek (braku spełnienia wymogu "długości" działki). Prowadząc ponownie postępowanie, organ administracji winien mieć na uwadze także i to, że postępowanie to dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tego rodzaju zaś rozstrzygnięcia mogą zapadać – co do zasady – w odniesieniu do obiektów planowanych i zamierzonych a nie w odniesieniu do już istniejących. W związku z tym pożądane może okazać się także rozważenie czy nie nastąpiła w rozpatrywanym przypadku zmiana stanu faktycznego sprawy w porównaniu do istniejącego w chwili wydawania poprzednich decyzji (i wyroków sądowych) mogąca spowodować bezprzedmiotowość (niedopuszczalność) wydania decyzji w dotychczasowym przedmiocie. W oparciu o przedstawione rozważania, sąd na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a oraz c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na postawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 par. 2 p.p.s.a.