II SA/Kr 1200/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2009 r. sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Wojewody z dnia 26 września 2008r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Starosta W. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.Z. pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowo - mieszkalnego w W. na działkach nr: 1 i 2 . Pozwolenie obejmowało budowę budynku o następujących parametrach technicznych: powierzchnia zabudowy -629,00 m2, powierzchnia użytkowa - 865,80 m2, kubatura - 4286,00 m3. Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, organ ustalił jako obejmujący nieruchomości nr: 1, 2 , 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 i 10 . W uzasadnieniu Starosta podał, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę złożony został w okresie ważności decyzji Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] lipca 2006r. o warunkach zabudowy, zaś z przedłożonego projektu budowlanego wynika, iż spełnione zostały wymagania zawarte w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie: standardów zabudowy i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego, obsługi komunikacyjnej i infrastruktury, ochrony interesów osób trzecich w zakresie objętym niniejszą decyzją. Dlatego też organ uznał, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz wykonany został i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto projekt ten posiada wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Starosta podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę stronom postępowania zapewniono możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym oraz z dokumentacją przedłożoną przez inwestora, a do wniesionych uwag i zastrzeżeń organ ustosunkował się w pismach z dnia 25 marca 2008r i postanowieniem z dnia [...] lutego 2008r. nałożono na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, który to obowiązek inwestor spełnił w wyznaczonym terminie. sygn. akt II SA/Kr 1200/08 Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody wnieśli A. , B. i J.W. W odwołaniu tym skarżący zarzucili, iż przedmiotowy projekt zabudowy spowoduje częściowe zniszczenie oraz całkowicie zasłoni widoczność ich posesji. Wyburzenie ściany przybudówki spowoduje zaś zniszczenie schodów balkonowych wyjścia do ogrodu, a także zaciemnienie pokoi z balkonami. Ponadto w ocenie odwołujących się zostanie zniszczone ich ogrodzenie, a także rosnące wzdłuż ogrodzenia krzewy i drzewa iglaste. Ponadto odwołujący się podnieśli, że zabudowa działki w sposób zatwierdzony zaskarżoną decyzją w samej granicy uniemożliwi i ograniczy zagospodarowanie ich działki z uwagi na przeprowadzenie konserwacji czy tynkowania ścian przez sąsiada, gdyż będzie zmuszony te czynności przeprowadzić na działce odwołujących się. Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie projektowany budynek częściowo przylega do budynków usytuowanych w granicy z działkami nr 6 i 5 , a wobec niejednolitego orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczącego interpretacji powyższego przepisu, należałoby przeanalizować zasadność podjęcia działań w trybie, o którym mowa w art. 9 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda wskazał, że w zatwierdzonym projekcie, na przekroju (rys. nr [...]) nie uwzględniono budynku na działce sąsiedniej, a z rys. nr [...]( [...]) wynika, że roboty budowlane będą prowadzone również na działce sąsiedniej, której brak w oświadczeniu inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnośnie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi organ wskazał, że w projekcie na str. [...] znajduje się "sprawdzenie naświetlenia budynku przesłanianego" - sporządzone przez projektanta, z którego wynika, że planowana budowa nie spowoduje pogorszenia naświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku na dz. nr 6 , 5. Ponadto Wojewoda stwierdził braki w zatwierdzonej dokumentacji, a mianowicie załączone do akt sprawy warunki przyłączenia energii elektrycznej z dnia 22 marca 2006r. oraz warunki przyłączenia do sieci gazowej z dnia 12 stycznia sygn. akt II SA/Kr 1200/08 2007r. były nieważne w dniu wydania przedmiotowej decyzji, a załączone do projektu warunki przyłączenia energii elektrycznej z dnia 9 stycznia 2007r. dotyczą lokali mieszkalnych nr 1 i 2, a nie budynku handlowo - usługowo - mieszkalnego zatwierdzonego w decyzji. W zatwierdzonym projekcie znajduje się opis rozbiórki budynku mieszkalnego na działce 1 , 2 , który koliduje z projektowaną zabudową, a rozbiórka ta nie jest ujęta w sentencji decyzji pozwolenia na budowę. Wojewoda podkreślił, że skoro budynek przeznaczony do rozbiórki zlokalizowany jest przy granicy działki, wymaga zezwolenia właściwego organu w formie decyzji administracyjnej na wykonanie prac rozbiórkowych, a w aktach sprawy brak takiej decyzji. Oprócz tego w sentencji zaskarżonej decyzji brak również orzeczenia o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla projektowanych miejsc parkingowych. Ponadto sposób odprowadzenia wód opadowych z całości inwestycji (w tym projektowanych miejsc parkingowych) nie może być rozwiązany w II etapie inwestycji, jak to przedstawiono w projekcie. Zdaniem Wojewody nie ma możliwości etapowania inwestycji w zakresie odprowadzenia wód opadowych, ponieważ zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, ale muszą to być obiekty mogące samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Ponadto zgodnie z § 28 warunków technicznych: "Działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. " Wojewoda wytknął też, że w załączonej do projektu ekspertyzie technicznej dotyczącej wzajemnego oddziaływania budynków istniejących i budynku nowoprojektowanego brak jest określenia głębokości posadowienia budynków istniejących. W związku z tym z uwagi na zakres koniecznych uzupełnień uznano, że sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A.Z. . Skarżący zarzucił, że przeanalizowanie zasadności wystąpienia o odstępstwo od przepisów techniczno - sygn. akt II SA/Kr 1200/08 budowlanych zgodnie z art. 9 Prawa budowlanego odnośnie lokalizacji przedmiotowego budynku w granicy nieruchomości, co nakazał Wojewoda, nie jest konieczne, gdyż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w § 12 ust. 3 pkt 2 dopuszcza również lokalizację budynku bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. Skarżący podniósł, że prace budowlane nie będą prowadzone na działce sąsiedniej, a wykop pod fundament będzie wykonywany pionowo bez konieczności wejścia na nieruchomość sąsiednią. Zdaniem skarżącego zarzut Wojewody dotyczący braków w zatwierdzonej dokumentacji nie ma faktycznego uzasadnienia, ponieważ w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę warunki przyłączenia do sieci energetycznej oraz warunki przyłączenia do sieci gazowej były ważne, zaś nie jest winą inwestora, że postępowanie trwało długo i podczas jego trwania inwestor nie miał możliwości kontrolowania upływu terminów. Skarżący podniósł, że bezpodstawny jest zarzut braku w aktach sprawy decyzji na rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego, gdyż rozbiórka ta ma nastąpić po uzyskaniu pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowo - mieszkalnego. Skarżący wskazał, że na projekcie zagospodarowania zaznaczono cztery miejsca postojowe oraz opisano je na str. [...] projektu budowlanego, zaś zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 10 nie wymaga się pozwolenia na budowę miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Zdaniem skarżącego bezpodstawny jest też zarzut dotyczący etapowania inwestycji w zakresie odprowadzenia wód opadowych, gdyż problem odprowadzenia wód opadowych został rozwiązany zgodnie z warunkami [...] -natomiast w przyszłości Urząd Miasta w W. Wydział Gospodarki Komunalnej zaproponował odprowadzenie do nowo projektowanego kanału deszczowego na [...]. Zarzut braku głębokości posadowienia budynków sąsiednich nie ma oparcia na obowiązujących przepisach prawa, gdyż to osoba uprawniona do sporządzenia ekspertyzy technicznej decyduje o formie i jej zakresie. Nie ma zaś przepisu, który wskazywałby na konieczność określenia w ekspertyzie technicznej głębokości posadowienia budynków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. sygn. akt II SA/Kr 1200/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa" sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie, w myśl art. 135 ppsa, następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa sąd administracyjny jest uprawniony do uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia, gdy stwierdzi nie tylko samo naruszenie prawa materialnego lub przepisów postępowania, lecz sąd zobowiązany jest do ustalenia, że takie naruszenie miało wpływ na wynik sprawy (w przypadku naruszenia prawa materialnego) lub też mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (w przypadku naruszenia przepisów postępowania innych niż dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego). W przedmiotowej sprawie kontroli ze strony Sądu podlega decyzja Wojewody uchylająca decyzję organu l instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy zdecydował o przekazaniu sprawy Staroście W. do ponownego rozpatrzenia, a zatem zadaniem Sądu jest skontrolowanie, czy Wojewoda prawidłowo zastosował nie tylko przepisy prawa materialnego, ale również czy zasadne było zastosowanie art. 138 § § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 138 § 2 kpa. Stosownie do tych przepisów organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. W świetle przytoczonej wyżej regulacji za uzasadniony powód uchylenia sygn. akt II SA/Kr 1200/08 decyzji organu l instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia należy uznać podzielenie na etapy przedmiotowej inwestycji w zakresie odprowadzenia wód opadowych. Zasadą ustanowioną w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego jest, że pozwolenie na budowę powinno dotyczyć całego zamierzenia budowlanego. Ten sam przepis dopuszcza sytuację, w której pozwolenie dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, lecz muszą to być obiekty mogące samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, a ponadto nawet w takiej sytuacji inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Tymczasem w niniejszej sprawie organ l instancji dopuścił podział inwestycji na etapy w zakresie odprowadzenia wód opadowych. W części opisowej do projektu zagospodarowania działki, stanowiącej część projektu budowlanego (k. [...]) jest mowa o tymczasowym odprowadzaniu wód opadowych do kanalizacji ogólnospławnej w ul. [...] oraz o przyłączu w II etapie po wykonaniu przez Gminę W. odcinka kanalizacji opadowej. Taki podział na etapy został zaakceptowany przez organ l instancji, co wyraźnie wynika z pisma z dnia 31 marca 2006r. ([...].). Organ odwoławczy trafnie uznał, że w świetle art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest dopuszczalne przesunięcie rozwiązania odprowadzenia wód opadowych dla całości inwestycji na jej II etap. Ponieważ jest to istotny element całej inwestycji, braku w tym zakresie nie można było uzupełnić na etapie odwoławczym, a więc była to przesłanka do zastosowania art. 138 § 2 kpa i przekazania sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. Takie rozwiązanie należy ocenić również pozytywnie z punktu widzenia ochrony interesów inwestora, gdyż tak istotna kwestia jak odprowadzenie wód opadowych powinna podlegać ocenie obu instancji administracyjnych, a nie być wprowadzana do projektu w drodze uzupełnień dokonywanych przez organ odwoławczy. § 12 ust. 4 pkt. 2 Rozporządzenia Min. Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 69 ze zm.) stanowił w dacie wydania zaskarżonej decyzji : "jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej". Z projektu sygn. akt II SA/Kr 1200/08 zagospodarowania terenu ( [...] ) wynika, że mający powstać budynek zaprojektowany został w części południowej, na całej swojej długości bezpośrednio przy granicy z działkami nr 5 i 6 . Działki te zabudowane są -odpowiednio - budynkiem innym niż mieszkalny i budynkiem mieszkalnym, posadowionymi bezpośrednio przy granicy z działkami inwestora, jednak tylko we fragmentach granic i nie na całej długości. Projektowany budynek przylega więc do istniejących ścian budynków tylko częściowo, a zatem tylko w tym zakresie odpowiada warunkom określonym w § 12 ust. 4 pkt. 2 warunków technicznych. W pozostałej części zaprojektowany został z odstępstwem od tych warunków. Takie odstępstwo wymagało stosownie do art. 9 pr. bud. wdrożenia przez organ pierwszej instancji procedury, o której mowa w powyższym przepisie, czyli uzyskania stosownego upoważnienia (art. 9 ust. 2 pr. bud.), a następnie udzielenia zgody, w przypadku spełnienia warunków określonych w ust. 1 przepisu. Organ zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę pominął treść wskazanych przepisów i nie dokonał analizy projektu pod tym kątem, co skutkowało wskazanym brakiem. Uchybienie to jest uchybieniem istotnym i miało niewątpliwie wpływ na treść podjętej błędnie decyzji przez organ pierwszej instancji. Problem powyższy został dostrzeżony przez organ odwoławczy, aczkolwiek stanowisko nie zostało wyrażone w sposób prawidłowy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że zdaniem Wojewody "należałoby przeanalizować zasadność podjęcia działań w trybie art. 9 pr. bud. , podczas kiedy treść projektu wskazuje jednoznacznie na konieczność podjęcia tych działań. Powyższa wada niewątpliwie uzasadniała uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Oczywiście nie można wykluczyć istnienia sytuacji, o której mowa w § 12 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia, jednak decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera w tym przedmiocie żadnych ustaleń, ani uzasadnienia. Podkreślić wszak należy, iż skutkiem braku możliwości, o której mowa w tym przepisie jest nie tylko dopuszczenie sytuowania ściany budynku bezpośrednio przy granicy, ale także w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią, co winno mieć przy udzielaniu pozwolenia na budowę znaczenie w kontekście ochrony interesów, o których mowa w art. 5 ust. 8 i 9 pr. bud. Niewątpliwie trafne jest również wskazanie przez Wojewodę, że warunki przyłączenia energii elektrycznej oraz warunki przyłączenia do sieci gazowej były ważne odpowiednio do 22 marca 2008r. oraz 12 stycznia 2008r. Decyzja organu l instancji została wydana w dniu 28 marca 2008r., a więc już po utracie ważności obu sygn. akt II SA/Kr 1200/08 tych dokumentów. Zatem organ odwoławczy, który przecież także jest obowiązany do orzekania na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejących w dniu orzekania, zasadnie wytknął tą nieprawidłowość Staroście. W skardze zarzucono wprawdzie, że nie jest winą inwestora, że przedmiotowe postępowanie trwało tak długo, że w/w warunki przyłączenia straciły ważność. Należy jednak także pamiętać, że w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym kontroli Sądu podlega prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy przepisów prawa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, natomiast nie jest to postępowanie w przedmiocie bezczynności organów administracji, a tylko w takim postępowaniu ten zarzut skargi Sąd byłby zobowiązany rozważyć. Skoro więc warunki przyłączenia energii elektrycznej oraz warunki przyłączenia do sieci gazowej nie były ważne już w dniu orzekania przez organ I instancji, Wojewoda zasadnie uznał, że stanowi to wadę projektu w zakresie opisanym w art. 34 ust. 3 lit. a, która to wada powinna być uzupełniona w ponownym postępowaniu przed organem l instancji. Wskazane wyżej okoliczności przemawiają za uznaniem zasadności uchylenia przez Wojewodę decyzji Starosty i przekazania jej do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia wskazanych nieprawidłowości. Odnośnie zarzutów skargi Sąd uznał, że nie mogą one skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił, że Wojewoda bezpodstawnie domaga się udzielenia pozwolenia na budowę miejsc parkingowych, podczas gdy art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego stanowi, że dla miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę. Należy wyjaśnić, że sformułowanie użyte w decyzji Wojewody o braku "w sentencji zaskarżonej decyzji orzeczenia o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla projektowanych miejsc parkingowych" nie oznacza tego, że Wojewoda stwierdził, że konieczne jest wydanie odrębnej decyzji dla projektowanych w niniejszej sprawie czterech miejsc parkingowych, lecz Wojewoda zarzucił jedynie, że sentencja decyzji Starosty nie odnosi się w ogóle do planowanych miejsc parkingowych, które niewątpliwie stanowią cześć całej inwestycji w postaci budowy budynku handlowo -usługowo - mieszkalnego. Zatem stosownie do cytowanego już wyżej art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego decyzja o pozwoleniu na budowę powinna odnosić się do całości zamierzenia budowlanego, a więc także do miejsc parkingowych. Ponadto skarga zarzuca decyzji Wojewody, że w sposób nieuprawniony wskazuje organowi l instancji konieczność przeanalizowania zasadności podjęcia sygn. akt II SA/Kr 1200/08 działań w trybie art. 9 Prawa budowlanego, a więc dopuszczenia odstępstw od przepisów techniczno - budowlanych. Takie wskazanie, nawet gdyby uznać je za wadliwe, nie może być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż organ l instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy i tak zobowiązany będzie do całościowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i zastosowania odpowiednich przepisów prawa, a więc zamieszczenie przez Wojewodę w uzasadnieniu przytoczonego wyżej wskazania nie miało wpływu na wynik sprawy. Nie ma również znaczenia dla prawidłowości kontrolowanej przez Sąd decyzji Wojewody zarzut skargi dotyczący uzyskania pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego, ponieważ jest to kwestia badana w odrębnym postępowaniu dotyczącym pozwolenia na rozbiórkę. Natomiast zarzut skargi dotyczący kwestii głębokości posadowienia budynków istniejących oraz nieuzasadnionej ingerencji organu w treść ekspertyzy technicznej jest nietrafny, ponieważ organ odwoławczy jedynie zasygnalizował organowi l instancji, by ten w ponownym postępowaniu ustalił, czy głębokość posadowienia istniejących budynków będzie oddziaływała na budynki mające powstać w ramach realizacji planowanej inwestycji. Takie wskazanie mieści się ramach dyspozycji art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego nakazującego organowi zbadanie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Skoro więc decyzja Wojewody uchylająca decyzję organu l instancji o udzieleniu pozwolenia na budowę i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia Starości W. była prawidłowa, a zarzuty skargi okazały się niezasadne, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.