II SA/Kr 1200/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla / spr. / Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 maja 2014 r., znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Z. P. kwotę 400 / czterysta / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22.05.2014 r. (znak: [...]) utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia 3.03.2014 r., którą orzeczono o odmowie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji Marszałka Województwa z dnia 22.04.2011 r. o wymierzeniu Z. P. kary za nieprzekazanie zbiorczego zestawienia o odpadach. Stan rozpatrywanej sprawy przedstawiał się następująco: W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 20 i 29 września 2010 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedsiębiorstwie "Firma Usługowo-Handlowo-Transportowa Z. P." w S. stwierdzono, że właściciel tego przedsiębiorstwa nie przekazał Marszałkowi Województwa "zbiorczego zestawienia danych o odpadach ze rok 2009 r." Przy piśmie z dnia 28.03.2011 r. Z. P. przedłożył Marszałkowi Województwa zbiorcze zestawienie o odpadach, sposobach gospodarowania nimi oraz instalacjach i urządzeniach służących do ich odzysku, za rok 2009 r. Decyzją z dnia 22.04.2011 r. Marszałek Województwa orzekł o wymierzeniu Z. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "Firma Usługowo-Handlowo-Transportowa Z. P." kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł, za nieprzekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobie gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwianiu odpadów - za rok 2009. Podstawą prawą wskazanej decyzji był art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach (Dz. U. 2010 r. Nr 185, poz. 1243). Decyzja ta stała się ostateczna. Nie było wnoszone od niej odwołanie. Z. P. pismem z dnia 30.12.2013 r. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wymienioną wyżej decyzją. Jako przesłankę wznowienia, wnioskodawca wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15.10.2013 r. (sygn. akt P 26/11), w którym Trybunał stwierdził niezgodność art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z art. 2 Konstytucji RP. Postanowieniem z dnia 31.01.2014 r. Marszałek Województwa orzekł o wznowieniu postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją z dnia 22.04.2011r. Decyzją z dnia 3 marca 2014 roku (znak [...]) Marszałek Województwa orzekł o odmowie uchylenia własnej decyzji z dnia 22 kwietnia 2011 roku (znak: [...]), wymierzającej Z. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Firma Usługowo-Handlowo-Transportowa Z. P. - karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, za nieprzekazanie Marszałkowi Województwa zbiorczego zestawienia za rok 2009 danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobie gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwianiu odpadów. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że zbiorcze zestawienie danych o odpadach za rok 2009, powinno być złożone najpóźniej dnia 31 marca 2010 r., zaś Z. P. dołączył je dopiero do swego pisma z dnia 28 marca 2011 r. W związku z sięgającym prawie roku uchybieniem terminu organ I instancji uznał, iż w tej sprawie nie może być mowy o nieterminowym złożeniu sprawozdania, gdyż z uwagi na tak znaczne opóźnienie należy przyjąć, że sprawozdanie w ogóle nie zostało złożone. Od wyżej wymienionej decyzji z dnia 3.03.2014 r. Z. P. złożył odwołanie. W uzasadnieniu powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt P 26/11 (Dz. U. z 2013 r. poz. 1426), w którym Trybunał orzekł, że przepis art. 73c ust. 3 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 12 marca 2010 r. do 19 lipca 2011 r., przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o odpadach, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto odwołujący się wskazał, że art. 246 nowej ustawy o odpadach mówi, iż; "W sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, z zastrzeżeniem art. 237". Odwołujący się wskazał, iż liczył na to, że organ I instancji zmniejszy karę do 500 zł i zwróci resztę uiszczonej dotychczas sumy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22.05.2014 r. ([...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Marszałka Województwa. Organ II instancji podkreślił, że orzekając w sprawie należy sięgnąć do uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 15 października 2013 r. (sygn. akt P 26/11), w którym Trybunał wskazuje, iż: "Przed 12 marca 2010 r. niewykonanie tego obowiązku (złożenia zestawienia o odpadach), a także nieterminowe lub niezgodne z rzeczywistością jego wykonanie były zagrożone karą grzywny w wysokości od 20 do 5000 zł wymierzanej w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Zamiast tej kary wprowadzono jedną sankcję o wysokości 10 000 zł w postaci administracyjnej kary pieniężnej". Kolegium wskazało, iż na stronie 5 uzasadnienia Trybunał podaje, że: "Zaostrzenie sankcji za nieterminowe składanie sprawozdań zbiorczych było uzasadnione niewielką w skali kraju efektywnością wykonywania dotychczasowych obowiązków sprawozdawczych". Rozpatrując zarzut nieproporcjonalności sankcji przewidzianej w art. 79c ust. 3 ustawy Trybunał wskazał, że: "Tańszym i powszechniejszym sposobem uzyskania informacji o odpadach od podmiotów gospodarczych jest nałożenie na podmioty prywatne administracyjnego obowiązku samodzielnego prowadzenia bieżącej ewidencji odpadów zgodnej z rzeczywistością, periodycznego sporządzania na jej podstawie zbiorczego zestawienia o posiadanych odpadach i przekazywania tej informacji w określonym terminie i zgodnie z prawdą". Ponadto takie rozwiązanie w ocenie Trybunału: "[...] należy uznać nie tylko za przydatne, ale wręcz za konieczne do realizacji legitymowanych konstytucyjnie celów. Kara pieniężna stanowi regulację uzasadnioną i konieczną ze względu na charakter sankcjonowanego obowiązku sprawozdawczego. Ze względu na znaczenie monitoringu odpadów dla zapobiegania bezpośrednim działaniom szkodzącym środowisku niezbędne jest dyscyplinowanie lub nawet przymuszanie przedsiębiorców do pełnego przestrzegania prawa ochrony środowiska, w tym przepisów o wytwarzaniu, przetrzymywaniu, składowaniu, ponownym wykorzystywaniu lub pozbywaniu się odpadów" (str. 21 wyroku Trybunału Konstytucyjnego). Trybunał podkreślił także, że jest to rozwiązanie efektywne, które przełożyło się (po zmianie zaostrzającej wymiar kary do 10.000 zł) do znacznego wzrostu przekazywanych zestawień oraz znacznego spadku zestawień składanych po terminie (str. 22-23 wyroku Trybunału Konstytucyjnego). Nadto Trybunał stwierdził, że: "Nie ma też usprawiedliwienia zastosowania tej samej sankcji względem tych, którzy złożyli, jak i tych, którzy nie złożyli sprawozdania, a tym bardziej względem tych, którzy świadomie dokonali zachowań bezpośrednio zagrażających zasobom środowiska. Unormowanie nieróżnicujące surowej sankcji w stosunku do krańcowo odmiennych zachowań, jest sprzeczne z zasadą poprawnej legislacji (art. 2 Konstytucji)." Zdaniem Kolegium, z wykładni poczynionej przez Trybunał Konstytucyjny wynika, że należy zróżnicować sytuację podmiotu, który w ogóle nie składa zbiorczego zestawienia danych o odpadach, od podmiotu który to zestawienie składa, ale z uchybieniem terminu. Złożenie zestawienia z uchybieniem terminu powinno bowiem powodować miarkowanie wysokości kary, a zaniechanie złożenia go w ogóle, może uzasadniać wymierzenie kary w pełnej wysokości (10.000 zł). Zdaniem organu II instancji, orzeczenie Trybunału winno skutkować zmianą ostatecznej decyzji w trybie wznowienia jedynie w przypadku złożenia zestawienia po terminie. SKO w [...] podkreśliło, że w niniejszej sprawie Z. P. złożył zestawienie prawie rok (362 dni) od upływu terminu do jego złożenia. W związku z powyższym złożone przez odwołującego się zestawienie jest nieaktualne i nieprzydatne. Podkreślono przy tym, iż przekazane przez odwołującego dane z takim opóźnieniem powodują nieskuteczność instytucji sprawozdawczości podmiotu gospodarczego - nie mogą one już posłużyć do sporządzenia dalszych raportów o stanie środowiska. Nie jest zatem spełniona ich funkcja informacyjna. Ponadto niemożliwe staje się także skontrolowanie przedsiębiorcy w okresie, w jakim nie dostarczył zestawienia, gdyż służby ochrony środowiska nie będą w razie kontroli w stanie stwierdzić, czy przedsiębiorca działa zgodnie z informacjami, jakich nie dostarczył (a które miał obowiązek dostarczyć). Niespełniona jest także funkcja samodyscyplinująca przedsiębiorcę, gdyż przez okres, w jakim nie dostarczy raportu nie wiadomo, czy wytwarza i postępuje z odpadami w sposób zgodny z ustawą. Z związku z powyższym uznano, że złożenie przez odwołującego się zestawienia, z tak znacznym uchybieniem terminu, powoduje nieaktualność i nieprzydatność zestawienia, a co za tym idzie stan tożsamy z takim, jakby zestawienie nie zostało w ogóle złożone. Kolegium stwierdziło, iż podstawa prawna wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Marszałka Województwa z dnia 22 kwietnia 2011 roku (znak: [...]) tj. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja - nie miała zastosowania w tej sprawie. Zdaniem Kolegium, wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzał niekonstytucyjność przepisu art. 73c ust. 3 ustawy, przewidującego jedynie nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o odpadach. W tej zaś sprawie, znaczny czas opóźnienia Z. P. w przekazaniu zestawienia, nakazywał uznać, iż nigdy tego zestawienia nie złożył. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22.05.2014 r. wniósł Z. P.. Skarżący żądał: - uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, a także - zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego; - zwrotu kwoty 10 tyś. zł niesłusznie nałożonej; - rozważenia przez sąd, czy nie należą się odsetki ustawowe za okres dysponowania przez Marszałka Województwa środkami, które mu się nie należały. Równocześnie skarżący zobowiązał się, iż zapłaci karę w wysokości 500 zł. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: - niezgodność z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15.10.2013 r. (sygn. akt P 26/11); - naruszenie zasady nieretroaktywności prawa, a także - nieproporcjonalność wysokości wymierzonej grzywny do stopnia zawinienia. W uzasadnieniu skargi Z. P. wskazał, że Trybunał Konstytucyjny uznał za niekonstytucyjny przepis art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach w brzmieniu obowiązującym od 12.03.2009 do 19.07.2011 r. przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 10 tyś. zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia o odpadach. Skarżący wskazał, że zestawienie za rok 2009 r. złożył organowi I instancji, a organ ten nie zakwestionował prawidłowości tego zestawienia. Podkreślił przy tym, że Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku nie wykazał jak długi okres opóźnienia podlega karze. Nadto skarżący zwrócił uwagę, że art. 246 ustawy o odpadach z 2012 r. przewiduje, iż do spraw wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, z zastrzeżeniem art. 237. Wg Z. P. oznacza to, iż aktualnie przedsiębiorcy składający nieterminowo ww. zestawienie podlegają karze o której mowa w art. 200 ustawy tj. w wysokości 500 zł. Skarżący podkreślił, że mająca miejsce po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w 2011 r. nowelizacja poprzednio obowiązującej ustawy o odpadach (z 2001 r.) nie uregulowała kwestii intertemporalnych. Stan ten powoduje, iż przyjąć należy bezpośrednie działanie nowego prawa. Znaleźć zatem mogą zastosowanie przepisy ustawy o odpadach z 2001 r. w brzmieniu po nowelizacji z 2011 r. tj. po złagodzeniu sankcji administracyjnych (kara po nowelizacji wynosi 500 zł). Nadto skarżący wskazał, że: 1. W uzasadnieniu wyroku T.K. nie występuje nigdzie określenie okresu dotyczącego uchybienia terminu do złożenia sprawozdania. 2. Brak w uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśnienia dlaczego złożenie sprawozdania po terminie nie może służyć do sporządzania dalszych raportów o stanie środowiska. Gdyby nie było potrzebne, Marszałek nie wzywałby skarżącego do dokonania tej czynności. 3. Nie jest trafne stwierdzenie, że niemożliwe jest skontrolowanie przedsiębiorcy w okresie w jakim nie dostarczył on zestawienia. Informacje bowiem odnośnie ilości i sposobu postępowania z odpadami znajdują się w prowadzonej ewidencji, która jest dostępna dla odpowiednich służb. 4. SKO nie wzięło pod uwagę faktu, iż sprawa dotyczy sprawozdania za 2009 r. Skarżący powołał się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 21.09.2011 r. (sygn. akt II SA/Kr 985/11) z którego ma wynikać, iż nie można było zastosować przepisu art. 79c ustawy o odpadach w brzmieniu obowiązującym od 12.03.2010 r. do obowiązków posiadaczy odpadów, określonych w art. 37 ust. 3 ustawy za rok poprzedni tj. za rok 2009. Sankcje karne przewidziane w art. 79 c można stosować w razie niewykonania obowiązków powstałych za rok 2010. Zdaniem skarżącego, powyższe świadczy o naruszeniu zasady nieretroaktywności prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22.05.2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Decyzje te bowiem wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a naruszenie miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2012 r., poz. 270; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.). Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w tej sprawie są rozstrzygnięcia wydane przez organy administracji publicznej we wznowionym postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 145 a par. 1 K.p.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Stosownie do par. 2 wskazanego wyżej przepisu, skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Zauważyć należy przy tym, iż dniem wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją RP, umową międzynarodową lub z ustawą jest dzień ogłoszenia tego orzeczenia we właściwym organie publikacyjnym (por. np. teza pierwsza wyroku NSA z 3 lutego 1999 r., I SA 630/98, LexPolonica nr 344343, ONSA 2000, nr 1, poz. 25). Wyrok Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt P 26/11), którego wydanie było podstawą wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Marszałka Województwa z dnia 22.04.2011 r. – pochodzi z dnia 15.10.2013 r. i opublikowany został w Dzienniku Ustaw w dniu 3.12.2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1426). Skarga zaś Z. P. o wznowienie postępowania pochodzi z dnia 30.12.2013 r. i wpłynęła do organu I instancji w tym samym dniu (k. 22 a.a.) Uznać zatem należy, iż zachowany został, wskazany wyżej termin 1 miesiąca, do złożenia tej skargi. Podkreślenia także wymaga okoliczność, iż przepis, który Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodny z Konstytucją ma taki (niezgodny) charakter od samego początku jego obowiązywania tj. od dnia wejścia w życie tegoż przepisu. Co do zasady bowiem, orzeczenia Trybunału mają moc wsteczną (są skuteczne ex tunc). Inaczej mówiąc, utrata mocy obowiązującej przepisu z powodu jego niezgodności z Konstytucją oznacza, że przepis ten nie może być stosowany poczynając od daty jego uchwalenia. Na gruncie kontrolowanej sprawy należy zatem zauważyć, że wskazanym wyżej wyrokiem z dnia 15.10.2013 r., sygn. akt P 26/11 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243) w brzmieniu obowiązującym od 12 marca 2010 r. do 19 lipca 2011 r. - jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o odpadach. Wskazany przepis, w brzmieniu zakwestionowanym przez TK stanowił, że jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady, będąc obowiązanym do prowadzenia ewidencji odpadów lub przekazywania wymaganych informacji lub sporządzania i przekazywania zbiorczego zestawienia danych lub sporządzania podstawowej charakterystyki odpadów lub przeprowadzania testów zgodności, nie wykonuje tego obowiązku albo wykonuje go nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym - podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł. W związku z powyższym wyrokiem T.K. i kontrolowanymi w tej sprawie decyzjami organów administracji wskazać należy, iż: Po pierwsze, przepis art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z 2001 r. w brzmieniu obowiązującym w okresie podanym w wyroku Trybunału, nie może w ogóle być podstawą jakichkolwiek rozstrzygnięć organów administracji. Wskazany bowiem przepis traktować należy tak, jakby nigdy nie był uchwalony. Mimo to jednak, oba orzekające w tej sprawie organy administracji publicznej, uczyniły powyższy przepis, podstawą prawną swych rozstrzygnięć. Sytuacja taka, w kontekście akcentowanych skutków orzeczenia Trybunału o niezgodności przepisu z Konstytucją – nie jest dopuszczalna i czyni zaskarżone decyzje wadliwymi. Po drugie, jako całkowicie nieuprawniony ocenić należy przyjęty zarówno przez Marszałka Województwa, jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pogląd, iż złożenie przez skarżącego deklaracji (zbiorczego zestawienia) o odpadach po terminie (jak wyliczyło SKO spóźnienie Z. P. w złożeniu deklaracji wynosiło 362 dni) jest równoznaczne z niezłożeniem tej deklaracji w ogóle, co usprawiedliwia nałożenie na skarżącego kary przewidzianej przepisem art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach. Zauważyć należy, iż wskazane rozumowanie obarczone jest błędem. Bezsporne bowiem jest w tej sprawie, iż skarżący Z. P. w dniu 6.04.2011 r. złożył Marszałkowi Województwa "sprawozdanie z dnia 28.03.2011 r. w zakresie gospodarki odpadami" (k. 16). Uznać zatem należy, iż ta czynność skarżącego, przy jednoczesnym braku w ustawie o odpadach z 2001 r. regulacji dotyczących kwalifikacji okresu opóźnienia w złożeniu spornego sprawozdania - nie może być oceniana jako zaniechanie w ogóle dokonania tej czynności. Inaczej mówiąc, aktywność skarżącego (złożenie deklaracji) nie może być jednocześnie traktowana jako brak tej aktywności (niezłożenie deklaracji). Kwestia zaś okresu opóźnienia w dokonaniu wskazanej czynności nie miała, z punktu widzenia przepisów wskazanej ustawy, żadnego znaczenia, skoro ustawa ta nie przewidywała żadnych skutków prawnych zależnych od terminu (długości) opóźnienia w złożeniu zestawienia o odpadach. W kontekście powyższego, nieuprawnione zatem było przypisywanie skarżącemu, iż deklaracji o odpadach, w ogóle nie złożył, skoro czynność tę dokonał w dniu 6.04.2011 r. O niezłożeniu deklaracji w rozumieniu przepisu art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z 2001 r. można mówić wówczas, gdy deklaracji tej brak jest nadal w chwili orzekania przez właściwy organ o wymierzeniu kary pieniężnej. Jeżeli w tym momencie, tj. w chwili orzekania o karze pieniężnej deklaracja została już złożona – nie można wówczas orzekać o karze pieniężnej za niezłożenie deklaracji, lecz – co najwyżej – o złożeniu jej z uchybieniem terminu. W rozpatrywanym zaś przypadku w chwili orzekania o karze pieniężnej sporna deklaracja została już złożona, skoro przesłana była przy piśmie z dnia 28.03.2011 r. Powyżej wskazane okoliczności powodują, iż zarówno zaskarżona decyzja SKO w [...] z dnia 22.05.2014 r. jak również poprzedzająca ją decyzję organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przyjęcie bowiem innej (powyżej wskazanej) oceny niniejszej sprawy, a w szczególności uwzględnienie faktu złożenia przez skarżącego deklaracji o odpadach oraz wyroku T.K. z dnia 15.10.2013 r. nakazywało uznać, że przepis będący podstawą prawną kontrolowanych decyzji, nie będzie miał w sprawie w ogóle zastosowania. Wobec powyższego, sąd w oparciu o art. 145 par. 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. uchylił zaskarżone decyzje (pkt I sentencji). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt II sentencji). Jednocześnie należy zauważyć, iż niniejsze rozstrzygnięcie odnosi się jedynie do orzeczeń wydanych we wznowionym przez organ postępowaniu. Nie wyklucza przy tym załatwienia sprawy dotyczącej kary pieniężnej nałożonej na Z. P. decyzją Marszałka Województwa z dnia 22.04.2011 r. w nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji administracyjnych, toczącym się obecnie przed właściwym organem (k. 47 a.a.). W zakresie żądań skargi dotyczących zwrotu nałożonej na skarżącego kwoty 10 tyś. zł, jak również orzeczenia przez sąd o odsetkach ustawowych za okres w którym Marszałek dysponował środkami skarżącego należy wskazać, iż sąd administracyjny uprawniony jest wyłącznie do oceny (kontroli) prawidłowości zaskarżonych decyzji. Pozostałe zagadnienia wykraczają poza zakres kognicji sądu.