II SA/Kr 1201/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 lipca 2025 r., znak WI-I.7840.7.40.2024.SA w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego skargę oddala. Zaskarżoną decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 23 lipca 2025 r. znak: W1-I.7840.7.40.2024.SA, po rozpatrzeniu odwołania A. S., utrzymano w mocy decyzję Starosty Krakowskiego nr AB.IIl-W.1.344.2024 z dnia 12 kwietnia 2024 r., znak: AB.III-W.6740.1.1379.2021.IIP, w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia inwestorowi, E. N. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa budynku usługowo-handlowego z instalacjami wewnętrznymi budynku enn, wod-kan., co., oraz zewnętrznymi: enn, wod-kan., dojściem i miejscami postojowymi na działce nr [...] w Z. . Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach: Starosta Krakowski zatwierdził E. N. projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla opisanego powyżej zamierzenia inwestycyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. S., kwestionując m.in. brak ważnego zaświadczenia projektantów, brak ważnego uzgodnienia T. S.A., zbyt małą liczbę miejsc parkingowych, wadliwe postanowienie zawierające uzgodnienie dot. odstępstwa od warunków technicznych, usytuowanie budynku poza wynikającą z planu linią zabudowy. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że zatwierdzony projekt spełnia warunki zawarte w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., zwanej dalej: P.b.). W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że na obszarze, w którym znajduje się teren inwestycyjny obowiązuje uchwała nr IX/55/2007 Rady Gminy Zielonki z 21 czerwca 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy Zielonki Nr 06 w granicach administracyjnych miejscowości Zielonki (Dz.U.2007.629.4162), zmieniona uchwalą nr Xl V/26/2020 Rady Gminy Zielonki z 30 stycznia 2020 r. (Dz.U.2020.1251), zwana dalej mpzp. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja ma miejsce jedynie w zachodniej część działki nr [...], w obszarze oznaczonym na rysunku planu jako U (dokładnie 06.U.37) – teren zabudowy usługowej (§ 20 ust. 1 mpzp). Z projektu wynika, że powierzchnia zabudowy wynosi 42,5 m2, co stanowi 24,0% terenu inwestycji. Powierzchnia biologicznie czynna zajmuje 81,5 m2, co stanowi 46% terenu inwestycji i jest większa od wymaganych minimum 30%. Powierzchnia terenów związanych z przeznaczeniem dopuszczalnym (dojścia, miejsca postojowe) wynosi 53,0 m2, co stanowi 29,9% powierzchni działki inwestycyjnej i nie przekracza dopuszczalnych 30%. Dla przedmiotowego obiektu zaprojektowano dach dwuspadowy, symetryczny z lukarną, z okapami o wysięgu 0,60 m, pokryty blachą. Wysokość budynku równa 6,93 m nie przekracza dopuszczalnych 12 m. Ściany budynku wykończone tynkiem z elementami poziomymi w fakturze kamiennej. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym w szczególności § 12, § 14, § 19, § 28 i § 29, § 22 również Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.) oraz przepisami p.poż. W szczególności lokalizacja budynku zwróconego ścianą oddzielenia p.poż. w stronę granicy działki sąsiedniej nr [...] w odległości 1,0 m, z okapami o wysięgu 0,60 m (zgodnie z wymaganiami § 13 ust. 6 pkt 4 mpzp), zlokalizowanymi w odległości 0,40 m od granicy działki – jest zgodna z § 12 ust. 6 pkt 1 cyt. rozporządzenia, z uwagi na uzyskane odstępstwo (postanowieniem Starosty Krakowskiego z 7 listopada 2022 r., znak: AB.III-W.6740.3.7.2021.EP). Budynek usługowo-handlowy zwrócony ścianą z drzwiami w stronę granicy terenu inwestycyjnego, zlokalizowany w odległości większej niż 4,0 m, tj.: 14,40 m, co jest zgodne z § 12 rozporządzenia. Od strony zachodniej i południowej przedmiotowa działka graniczy z działkami drogowymi, od których przepisy nie wymagają, aby były zachowane odległości (§ 12 ust. 10). Miejsca postojowe zaprojektowane w odległości 3,30 m od granicy działki nr [...] i w granicy z działką drogową nr: [...], co jest zgodne z § 19 ust. 2 pkt 1a. Zgodnie z przepisami były również zapisy projektu dotyczące gromadzenia odpadów, odprowadzania wody opadowej, zapewnienie dojścia i dojazdu do działki budowlanej i budynku do drogi publicznej. Dołączone przez inwestora analizy nasłoneczniania i przesłaniania również wskazują, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 60 i § 13 cyt. rozporządzenia. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda szczegółowo odniósł się do zarzutów odwołania. Nie miał zastrzeżeń do uprawnień projektantów, które znajdują potwierdzenie w elektronicznym rejestrze e-CRUB. Wprowadzone do projektu korekty zostały potwierdzone i podpisane przez projektanta. Nieaktualne uzgodnienie z T. musi zostać uzyskane ponownie ale nie może stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Liczba miejsc parkingowych jest zgodna z § 13 ust. 5 pkt 3 mpzp. Prace rozbiórkowe zostaną objęte odrębnym postępowaniem. Postanowienie uzgodnieniowe Starosty Krakowskiego zostało wydane z uwagi na brak możliwości zastosowania alternatywnych rozwiązań projektowych i jest zdaniem Wojewody prawidłowe. Wynikająca z mpzp linia zabudowy dotyczy wyłącznie nowych budynków mieszkalnych oraz obiektów i urządzeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, do których nie należy projektowany budynek. W skardze od powyższej decyzji A. S. zarzucił naruszenie: 1. art. 138 §1 ust. 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, polegające na braku zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w konsekwencji braku zawiadomienia stron o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym; 2. art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a P.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy inwestor nie przedłożył ważnego uzgodnienia T. S.A. (znajdujące się w aktach sprawy było nieaktualne w dniu wydania decyzji), w konsekwencji czego organ winien wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; 3. art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. w zw. z ust. 5 w zw. z §18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.) w zw. z §13 ust. 5 pkt 6 lit. a uchwały nr IX/55/2007 Rady Gminy Zielonki z dnia 21 czerwca 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy Zielonki Nr 06 w granicach administracyjnych miejscowości Zielonki zmienionej uchwałą nr XIV/26/2020 Rady Gminy Zielonki z dnia 30 stycznia 2020 r. (Małop. z 2007 r. nr 629, poz. 4162; zm.: Małop. z 2020 r. poz. 1251.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zgodnie z projektem budowlanym dla zamierzenia inwestycyjnego przewiduje się budowę dwóch dodatkowych miejsc parkingowych, podczas gdy zgodnie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla objętego zamierzeniem inwestycyjnym terenu należy zarezerwować cztery miejsca parkingowe, a miejsca parkingowe znajdujące się na pozostałej części działki objętej inwestycją faktycznie nie zapewniają miejsc postojowych, a ponadto zarezerwowane są dla innych obiektów budowlanych, w konsekwencji czego organ II instancji winien wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; 4. art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z aft. 33 ust. 1 zd. 2 w zw. z art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 7 P.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy projekt budowlany nie obejmuje zamierzenia budowlanego jako całości (projekt budowlany i pozwolenie na budowę nic uwzględnia rozbiórki obiektu budowlanego, który obecnie znajduje się na nieruchomości; projekt budowlany i pozwolenie na budowę nie uwzględnia rozbiórki odcinka kanalizacji sanitarnej pokrywającego się z dojściem do projektowanego budynku; projekt budowlany i pozwolenie na budowę uwzględnia realizację przyłączy w ramach odrębnych opracowań), podczas gdy projekt nowo budowanego obiektu powinien obejmować całość zamierzenia budowlanego, w tym jego części składowe i to w takiej postaci, by mógł on być użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem (realizacja całości zamierzenia budowlanego jest niemożliwa bez rozbiórki obiektu budowlanego, który obecnie znajduje się na nieruchomości, rozbiórki odcinka kanalizacji sanitarnej oraz realizacji przyłączy), a co za tym idzie organ II instancji winien wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; 5. art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 9 ust. 1 P.b. w zw. z § 12 ust. 6 pkt 1 cyt. rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy dopuszczone odstępstwie od przepisów techniczno-budowlanych zostało udzielone na podstawie wadliwie wydanych postanowień (postanowienie Starosty Krakowskiego z 7 listopada 2022 r., wydane po uzyskaniu upoważnienia Ministra Infrastruktury i Budownictwia z dnia 11 stycznia 2021 r. nie zawiera właściwego uzasadnienia, a postanowienie Starosty Krakowskiego z dnia 27 stycznia 2022 r., wydane po uzyskaniu upoważnienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 27 października 2016 r. oparte jest na błędnym merytorycznie uzasadnieniu, a ponadto powoduje zagrożenie życia ludzi i mienia oraz powoduje pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, w konsekwencji czego organ winien wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na względzie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Organ wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Art. 35 ust. 4 cyt. ustawy stanowi z kolei, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe przepisy wskazują zatem po pierwsze na przesłanki, od których uzależnione jest wydanie pozwolenia na budowę, wśród których należy wymienić przede wszystkim zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami odrębnymi, zaś po drugie, na charakter prawny decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak spełnienia choćby jednej z tych przesłanek wyklucza możliwość wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestycyjnym, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. Natomiast w razie spełnienia ww. wymagań oraz warunków wynikających z art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Analiza zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że organy zasadnie uznały, iż przedłożony projekt spełnia powyższe wymagania, przez co nie było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W szczególności inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a Sąd nie dopatrzył się również, aby przedmiotowy projekt był sprzeczny z przepisami budowlanymi, a szczegółowe ustalenia organów w tym zakresie Sąd w pełni zaakceptował. Bezzasadne okazały się natomiast zarzuty skargi. Oddaleniu podlegał zarzut naruszenia art. 138 § 1 ust. 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że powyższy zarzut jest skuteczny wyłącznie w sytuacji, gdy strona wykaże, że uchybienie procesowe miało realny wpływ na jej sytuację procesową, tj. uniemożliwiło jej podjęcie konkretnych czynności. "Dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, koniecznym jest wykazanie, że jej naruszenie uniemożliwiło skarżącej kasacyjnie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w konsekwencji tego, realizację przysługujących jej praw, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) należy oceniać z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy" (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2024 r. II OSK 329/22). W uzasadnieniu skargi wskazano wyłącznie lakonicznie, że uniemożliwiono stronie "dokonanie konkretnych czynności procesowych". Nie sprecyzowano jednak, jakie czynności zostały udaremnione. Faktycznie, z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był poinformowany o zakończeniu postępowania odwoławczego i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Powyższe uchybienie zdaniem Sądu nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, ani na pozycję procesową skarżącego. Skarżący był bowiem stroną postępowania przed organem I instancji, był reprezentowany przez profesjonalneog pełnomocnika, otrzymał decyzję, a następnie ją zaskarżył. Znał zatem argumentację organu oraz był zaznajomiony z zebranym materiałem dowodowym. Z kolei w toku postępowania odwoławczego nie podejmowano czynności dowodowych, które wpłynęłyby na znaczące rozszerzenie materiału dowodowego, czy też zmianę kierunku ustaleń. Przechodząc do kwestii uzgodnienia T. S.A., faktycznie, przedłożony dokument z dnia 21 kwietnia 2021 r. nie był aktualny, utracił bowiem ważność w dniu 21 kwietnia 2023 r. Z racji tego, że obecnie nie ma jednak wymogu, aby uzgodnienia bądź warunki techniczne przyłączenia do sieci były załącznikami do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oraz elementami projektu budowlanego, nieaktualne uzgodnienie nie stanowi przesłanki odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Kwestia budowy przyłączy uregulowana została w art. 29 ust. 1 pkt 23 i art. 29a P.b., z których wynika, że budowa ta może być zrealizowana nie tylko na podstawie pozwolenia na budowę, lecz również zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Co istotne, inwestor ma wybór co do tego, czy skorzysta z trybu pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia. Możliwość taką potwierdza art. 33 ust. 1a P.b., zgodnie z którym pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może nie obejmować przyłączy wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 23, które są wymagane dla takiego obiektu, choć nie zwalnia to z obowiązków, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23, art. 29a i art. 57 ust. 1 pkt 4 lit.a. Z analogicznych względów oddaleniu podlegał zarzut braku uwzględnienia w projekcie rozbiórki obiektu budowlanego, który obecnie znajduje się na działce inwestycyjnej oraz odcinka kanalizacji sanitarnej. Otóż podobnie jak w przypadku przyłączy, także rozbiórka może być prowadzona w oparciu o pozwolenie na budowę (art. 30b P.b.) lub w niektórych przypadkach na podstawie zgłoszenia. Przykładowo zgodnie z art. 31 ust. 1 P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, ale wymaga zgłoszenia rozbiórka budynków i budowli o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości. Jak wynika z projektu budowlanego na terenie działki inwestycyjnej znajduje się kiosk gastronomiczny. Realizacja nowego budynku usługowego nie wymaga jednak wcześniejszej rozbiórki kiosku, która zostanie objęta odrębnym postępowaniem. Brak uwzględnienia rozbiórki istniejącego kiosku w bieżącym projekcie nie stanowi jego wady i nie przemawia za odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższe nie oznacza, że rozbiórka będzie przebiegała poza reżimem prawnobudowlanym, wykracza ona jednak poza zakres przedmiotowego postępowania, którego granice zakreśla inwestor. Sąd nie dopatrzył się również niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jest ona w szczególności zgodna z planistycznym przeznaczeniem terenu, w postaci działalności usługowej. Analiza planu nie potwierdziła również, że dla planowanej inwestycji plan wymagał zarezerwowania czterech miejsc postojowych. Zgodnie z §13 ust. 5 pkt 3 mpzp w odniesieniu do przedsięwzięć usługowych, produkcyjnych i administracyjnych w ramach działki lub terenu objętego przedsięwzięciem należy zarezerwować proporcjonalną liczbę miejsc parkingowych w zależności od wielkości ogólnej usługowej powierzchni użytkowej średnio 1 mp/ 10 m2 lub 20 mp/ 100 zatrudnionych. Przy ustaleniu szczegółowych miejsc postojowych należy uwzględnić: (...) 3) dla gastronomii/ bary, kawiarnie – 1 mp na 4 miejsca konsumpcyjne. W projekcie przewidziano 4 miejsca konsumpcyjne – co wprost inklinuje obowiązek zapewnienia jednego miejsca postojowego. Nadto przewidziano zatrudnienie 2 osób - co daje dodatkowo obowiązek zapewnienia jednego miejsca postojowego. W ocenie Sądu organ słusznie uznał, że liczba miejsc postojowych dla budynków usługowych została w planie uzależniona od ogólnej powierzchni usługowej lub od liczby zatrudnionych osób. Ta alternatywa oznacza, że zapewnienie miejsc postojowych może nastąpić w odniesieniu do jednego z jej członów – powierzchni lub liczby pracowników. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, projektant nie miał obowiązku uzależniać liczby miejsc postojowych od powierzchni całkowitej powierzchni użytkowej budynku. Byłoby to sprzeczne z jednoznacznym brzmieniem cyt. przepisu, który pozostawia w tym miejscu wybór. W tej sytuacji przewidywane zatrudnienie dwóch osób wskazuje, że ze współczynnika 20 mp/100 zatrudnionych wynika konieczność zaprojektowania jednego miejsca postojowego. Zatem projektując 2 miejsca postojowe (1 miejsce na 2 zatrudnionych oraz 1 miejsce na 4 miejsca konsumpcyjne), spełniono warunek planistyczny w tym zakresie. Niezasadny okazał się również ostatni zarzut, w którym zakwestionowano prawidłowość postanowień Starosty Krakowskiego, dopuszczających odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Zgodnie z art. 9 pkt 2 P.b., po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej udziela albo odmawia udzielenia (w drodze postanowienia) zgody na odstępstwo, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę albo decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Na podstawie art. 9 ust. 3 P.b., inwestor wystąpił z wnioskiem w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, polegające na wykonaniu w projektowanym budynku pawilonu handlowego okapu w odległości 0,40 m od granicy działki budowlanej. Wydane pierwotnie postanowienie z 27 stycznia 2022 r. w tym przedmiocie zostało uchylone decyzją Wojewody z dnia 21 lipca 2022 r., znak: WI-I.7840.7.32.2022.BS z uwagi na brak uzasadnienia. Kolejne postanowienie Starosty z dnia 7 listopada 2022 r., znak: AB.III-W.6740.3.7.2021.EP, w którym udzielił on zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 6 pkt 1 cyt. rozporządzenia zawierało już wystarczające i wiarygodne uzasadnienie. Wskazano w nim, że w omawianym przypadku – istniejące zagospodarowanie terenu, wąska działka oraz § 13 ust. 6 pkt 4 mpzp wymagają, aby minimalny wysięg okapu oraz wiatrownic poza ścianę szczytową nie był mniejszy niż 0,6 m, co determinuje usytuowanie obiektu w odległości 0,4 m od granicy działki nr [...] do okapu zwróconego w stronę tej granicy oraz jego formę architektoniczną. Sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze wad proceduralnych oraz merytorycznych powyższego uzgodnienia. Wobec powyższego oddalono skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.