II SA/Kr 1203/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek (spr.) Sędziowie NSA Izabela Dobosz AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2008r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej "[...]" Sp. z o.o. w K. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II S.A./Kr 1203/07 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] r. znak[...] na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 §1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.)po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. w [...], reprezentowanej przez prokurenta M. B. Prezydent Miasta [...] odmówił przeniesienia decyzji z dnia [...] 1968 r. wydanej w imieniu Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa mieszkania w I piętrze domu dwurodzinnego" na nieruchomości zlokalizowanej w [...], wydanej na wniosek J. P. na rzecz wnioskodawcy. W jej uzasadnieniu organ wskazał, iż wniosek w przedmiotowej sprawie związany jest z kupnem nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], działka nr [...] obr. [...] przez wnioskodawcę , iż prace budowlane na przedmiotowej nieruchomości zostały rozpoczęte w dniu [...] 1970 r. , do chwili obecnej został zrealizowany stan surowy z instalacjami wewnętrznymi i przyłączami: wody, gazu i energetycznym i do zakończenia budowy pozostało wykonanie prac wykończeniowych, tj. montaż stolarki okiennej i wewnętrznej, wykonanie podłóg i biały montaż oraz , że do wniosku dołączono kopię przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę , oświadczenie J. P. o terminie rozpoczęcia prac , etapie prac budowlanych, a także o prowadzeniu dziennika budowy oraz zaginięciu dokumentacji, a także oświadczenie wnioskodawcy o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, kopię odpisu [...], oraz kopię umowę sprzedaży nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obr. [...] w [...] sporządzonej w formie aktu notarialnego. Oceniając powyższe organ stwierdził, że przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została dnia [...] 1968 r. pod rządami ustawy z dnia [...] 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7 poz. 46), zastąpionej ustawą z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1974 Nr 38, poz. 229 ze zmian.), obowiązującej od dnia 1 marca 1975 r., zaś obecnie obowiązująca ustawa została uchwalona w dniu 7 lipca 1994 r. i przepisy tej ustawy wyznaczają ramy prawne do ustalenia, czy możliwe jest uwzględnienie żądania wnioskodawcy, tzn. czy w świetle obecnie obowiązujących przepisów możliwe jest przeniesienie pozwolenia na budowę wydanego w trybie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 40 ust. 1 aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane: "Organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany, za zgodę strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2." , natomiast art. 28 ust. 1 tejże ustawy stanowi , że: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Odnosząc przesłanki określone w cyt. przepisach do okoliczności faktycznych sprawy organ I instancji stwierdził, że jakkolwiek decyzja wydana w trybie ustawy z 1994 r., jak i ustawy z 1961 r. mają tożsame nazwy to nie są decyzjami tożsamymi. Obecnie obowiązujące Prawo budowlane określa szczegółowo zakres budowy i robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę (art. 29), jak również określa warunki wydania decyzji i jej elementy (art. 32 i 33), podczas gdy ustawa z 1961 r. zawierała w art. 49 delegację do wydania stosownych przepisów przez Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, a w zakresie budownictwa specjalnego przez właściwych ministrów. Zatem zd. organu I instancji zgodnie z treścią cyt. przepisu art. 40 ust. 1 możliwość przeniesienia decyzji została przewidziana tylko w odniesieniu do decyzji, o "której mowa w art. 28". a zatem tylko do decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej w trybie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Nie jest zatem możliwe, zd. organu I instancji rozszerzanie tej możliwości na jakiekolwiek decyzje o pozwoleniu na budowę, w szczególności decyzje o pozwoleniu na budowę wydawane na podstawie przepisów poprzedzających obecnie obowiązującą regulację , co musiało skutkować odmową przeniesienia decyzji z dnia 14 grudnia 1968 r. na rzecz wnioskodawcy. W odwołaniu od powyższej decyzji [...] Spółka z o.o. w [...] wniosła o jej uchylenie , zarzucając, iż odmowa przeniesienia pozwolenia na budowę spowodowała niemożność kontynuowania robót budowlanych, zakończenia prac i przystąpienia do użytkowania budynku, mimo, iż dla przedmiotowej inwestycji została wydana prawomocna decyzja o pozwoleniu na jej budowę. Zd. strony odwołującej się brak w ustawie Prawo budowlane z 1994 r. jakichkolwiek zapisów dotyczących decyzji wydanych przed wejściem w życie tej ustawy nie oznacza , że decyzje wydane przed datą wejścia w życie tej ustawy tracą ważność i nie można na podstawie takiej decyzji kontynuować . Decyzją z dnia [...] 2007 r. znak [...] na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. z 2006 r. Dz.U.Nr 156 poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. Dz.U.Nr 98 poz.1071 ze zm.) po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy . W jej uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że nie jest możliwe zastosowanie aktualnych przepisów art. 40 ust.1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. o przeniesieniu decyzji pozwolenia na budowę do decyzji o pozwoleniu na budowę wydanych na podstawie ustawy z 1961 r.. Organ odwoławczy podzielił też stanowisko organu I instancji, że jakkolwiek decyzje wydane w trybie ustawy z 1994 r. jak również ustawy z 1961 r. mają takie same nazwy to nie są decyzjami tożsamymi, bowiem nie przyznają tego samego zakresu uprawnień; zakres decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r. jest znacznie szerszy niż zakres decyzji wydanej na podstawie ustawy Prawo budowlane z 1961 r. W skardze od powyższej decyzji wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] Spółka z o.o. w [...] domagała się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne uznanie , że nie jest możliwe zastosowanie reguły określonej w tym przepisie do decyzji o pozwoleniu na budowę wydanych na podstawie ustawy z 1961 r. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz.1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. Zgodnie z treścią art. 135 tej ustawy sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga , jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia . Stosownie zaś do treści art. 145 § 1pkt 2/ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 63 § 3 Kpa podanie, tj. wniosek ,a także odwołanie wniesione pisemnie powinny być podpisane przez wnoszącego. Podpis warunkuje, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnosząca podanie. Brak podpisu strony, gdy nie zostanie usunięty uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego podania, tj. w przypadku wniosku i odwołania niemożność ich rozpoznania. Tę ostatnią problematykę reguluje art. 64 § 2 Kpa stanowiący, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym niż wymienione w § 1 art. 64 Kpa wymaganiom ustalonym w przypisach prawa należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania (odwołania) bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie pismo z dnia [...] 2007 r. stanowiące wniosek o wszczęcie postępowania jak i odwołanie z dnia [...] 2007 r. od decyzji organu I instancji zostały podpisane samodzielnie przez Prokurenta M. B. , podczas gdy z dołączonego do wniosku odpisu [...] wynika , że organem uprawnionym do reprezentacji [...] Spółka z o.o. w [...] jest zarząd i do składania oświadczeń w imieniu spółki uprawnieni są Prezes Zarządu i Wiceprezes Zarządu samodzielnie, a do składania takich oświadczeń przez pozostałych członków Zarządu wymagane jest współdziałanie dwóch członków Zarządu łącznie lub członka Zarządu łącznie z Prokurentem. Mimo braku wniosku i odwołania, które zostały podpisane samodzielnie przez Prokurenta organy nie wezwały strony pod rygorem z art. 64 § 2 Kpa (pozostawienie odwołania bez rozpoznania) do uzupełnienia braku poprzez podpisanie wniosku i odwołania zgodnie z zasadą reprezentacji wskazaną w [...] i wniosek oraz odwołanie rozpoznały, mimo że nie mogły one wywołać skutków prawnych. Okoliczność powyższa musiała spowodować zgodnie z cyt. wyżej przepisem art. 145 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 135 tej ustawy stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w szeregu orzeczeniach / vide: wyrok NSA z dnia 12 października 1999 r.sygn. IV S.A. 1303/97- LEX nr 47923, wyrok z dnia 14 kwietnia 1999 r. sygn.IV S.A. 689/97- LEX nr 47329, wyrok z dnia 15 września 2000 r. sygn. IBISA 417/00- LEX nr 47 217 i in./ O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 cyt. ustawy.