II SA/Kr 1207/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik- Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Jacek Bursa Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skarg A. W., A. R., J. S. oraz A. W. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 5 sierpnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. odrzuca skargę A. R.; II. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego A. W. kwotę 200 ( dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 5 sierpnia 2015 r. nr [...], znak [...], na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 oraz art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.); - art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz., 1409 ze zm.); po rozpatrzeniu odwołania J. S., A. R., A. W. z dnia 2 kwietnia 2014 r. i odwołania A. W. z dnia 4 kwietnia 2014r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia 24 marca 2014 r. znak: [...], którą umorzono postępowanie administracyjne w przedmiocie linii energetycznej średniego napięcia przebiegającej m.in. nad działkami nr [...], [...], [...] w miejscowości B., gm. Z. ze względu na fakt, iż nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa budowlanego; utrzymał skarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 20 lipca 2005 r. J. S., A. R. i A. W. zgłosili podejrzenie samowoli budowlanej w B. na nieruchomościach nr [...], [...], [...]. Do zawiadomienia załączone zostały pisma "E" S.A. Zakład Energetyczny [...] odmawiające udostępnienia wyżej wymienionym dokumentacji techniczno - prawnej z dnia 15 kwietnia 2005 r. znak: [...] i z dnia 8 lipca 2005 r. znak: [...], pisma Urzędu Gminy z dnia 25 maja 2005 r. znak: [...], oraz wypis z rejestru gruntów oraz wyrys z mapy ewidencyjnej. Za strony postępowania uznał PINB dla powiatu [...]: "E" S.A. Zakład Energetyczny [...], J. S., A. R., A. W., A. W.. W dniu 4 października 2005 r., po uprzednim poinformowaniu stron postępowania pismem z dnia 19 września 2005 r. przeprowadzone zostały oględziny w terenie. W trakcie oględzin linii średniego napięcia w B. ustalono, że stacja transformatorowa jest położona na terenie działki gruntowej dróg 163 (...) w odległości 2,95 m i 2,46 m od granicy dz. A. W.. Typ stacji [...] (betonowe słupy szt. 4) 2. Następny słup Unii na działce nr [...] w odległości ok. 2,50 m od budynku mieszkalnego A. W. dz. nr [...]. Dwa następne słupy są ustawione w granicy A. W. i J. S. słup (...)A. W. w odl. 4 m. od granicy dz. 240. Linia ta powstała razem ze stacją trafo w 1984 r. Według oświadczenia K. E. została wydana w roku 1983 decyzja o lokalizacji inwestycji i zatwierdzeniu planu realizacyjnego. Został sporządzony plan wykonawczy po wykonaniu linii. Do protokołu z oględzin dołączone zostały zdjęcia przedstawiające przedmiotową linię energetyczną. W dniu 6 października 2005 r. przedstawiciel "E" S.A. Oddział w K. przedłożył do akt organu I instancji kopię planu realizacyjnego linii SN 15 kV oraz modernizowanej linii NN 380/200 V jedn. trafo B., decyzji Prezydenta Miasta o zatwierdzeniu planu realizacyjnego prawdopodobnie z dnia 20 października 1983 r. (data nie czytelna) znak: [...] i decyzji Naczelnika Gminy z dnia 10 maja 1982 r. znak: [...] zezwalającej na wejście na część nieruchomości niezabudowanych położonych w gm. kat. B., a stanowiącej własność osób trzecich. Jak wynika z informacji z Krajowego Rejestru Sądowego, "T" S.A. z siedzibą w K. przejął na podstawie uchwały zarządu z dnia 31 maja 2011 r. w trybie art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych – "E" S.A. z siedzibą w K. przez przeniesienie całego majątku. Postanowieniem nr [...] z dnia 2 kwietnia 2013 r. znak: [...], organ I instancji w oparciu o art. 77 k.p.a nałożył na następcę prawnego "E" S.A. Oddział w K. – "T" S.A. Oddział w K. obowiązek przedłożenia dowodów związanych z legalnością linii energetycznej średniego napięcia 15 kV w miejscowości B.. Pismem z dnia 14 maja 2013 r. znak: [...] "T" S.A. poinformował, że wnioskowane dokumenty zostały przekazane do PINB dla powiatu [...] w 2005 r. Zawiadomieniem z dnia 13 listopada 2013 r. znak: [...], PINB dla powiatu [...] poinformował strony postępowania o wszczęciu z urzędu i prowadzeniu postępowania administracyjnego dotyczącego linii energetycznej średniego napięcia 15kV przebiegającej m.in. nad działkami [...], [...], [...] w miejscowości B., gmina [...]. Kolejno, postanowieniem nr [...] z dnia 14 listopada 2013 r. znak: [...] organ I instancji w oparciu o art. 77 k.p.a nałożył na "T" S.A. Oddział w K. obowiązek przedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej linii energetycznej przechodzącej przez działki nr [...], [...], [...] w miejscowości B.. W odpowiedzi, pismem z dnia 17 stycznia 2014 r. nr [...], podniesiono, że zgodnie z obowiązującą w czasie powstania przedmiotowej linii energetycznej ustawą Prawo budowlane z 1974 r. wykonany został obowiązek sporządzenia inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, a dokumentacja geodezyjne - kartograficzna została przekazana do właściwego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, prowadzącego Państwowy Zasób Geodezyjny i Kartograficzny. Czego dowodem jest naniesienie przedmiotowej linii energetycznej na mapy ewidencyjne. Zawiadomieniem z dnia 4 lutego 2014 r. znak: [...], organ I instancji poinformował strony postępowania zgodnie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonego w sprawie. Decyzją nr [...] z dnia 24 marca 2014 r., znak: [...], PINB dla powiatu [...] umorzył na podstawie art. 105 § 1 k.p.a postępowanie administracyjne w sprawie linii energetycznej średniego napięcia przebiegającej m.in. nad działkami nr [...], [...], [...] w miejscowości B., gm. [...] ze względu na fakt, iż nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa budowlanego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli pismem z dnia 2 kwietnia 2014 r. J. S., A. R., A. W., pismem z dnia 4 kwietnia 2014 r. A. W.. Odwołania wpłynęły z zachowaniem terminu wynikającego z art. 129 § 2 k.p.a. Pismami z dnia 20 kwietnia 2014 r. znak: [...], organ II instancji wystąpił kolejno do Urzędu Gminy [...], Urzędu Miasta, Archiwum Państwowego, a także po raz kolejny do "T" S.A. Oddział w K. z pytaniem, czy są w posiadaniu dokumentów dotyczących wykonanej linii napowietrznej średniego napięcia SN 15 kV w miejscowości B.. W odpowiedzi organ ten otrzymał pismo Urzędu Miasta z dnia 8 maja 2015 r., którym poinformowano, że Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta nie dysponuje aktami z tak odległych lat. Wójt Gminy [...] pismem z dnia 21 maja 2015 r. poinformował, że rejestrach będących w posiadaniu Gminy brak jest pozycji dotyczącej przedmiotowej inwestycji w B.. W dniu 27 maja 2015 r. wpłynęło do tut. organu pismo "T" S.A. Oddział w K. z dnia 25 maja 2015 r., do którego dołączona została kopia informacji o terenie nr [...] znak: [...] wydanej przez Biuro Planowania Przestrzennego wraz z załącznikiem, oraz decyzja Naczelnika Gminy z dnia 24 stycznia 1984 r. znak: [...] zezwalająca na wejście w teren w celu remontu i modernizacji sieci niskiego napięcia oraz linii 15 kV i stacji trafo. Zgodnie z decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny znak [...] z dnia 20 października 1984 r. Kolejno Archiwum Narodowe w K. pismem z dnia 3 czerwca 2015 r. odpowiedziało, że poszukiwane dokumenty nie zostały przekazane do zasobów Archiwum Państwowego. Pismem z dnia 24 czerwca 2015 r. znak: [...], organ w trybie art. 7 i 77 k.p.a. zwrócił się do Przedsiębiorstwa "E" sp. z o.o. w K. czy posiada rozstrzygnięcia administracyjne dotyczące zamierzenia inwestycyjnego - budowy linii energetycznej średniego napięcia 15 kV w B.. Pismem z dnia 7 lipca 2015 r. wyjaśniono, że dokumentacja wykonywanych zadań zakwalifikowana jest pod względem archiwizacji do kategorii "B5" - są to materiały nie posiadające wartości historycznej o pięcioletnim okresie przechowywania. Zawiadomieniem z dnia 15 lipca 2015 r. znak: [...], organ poinformował strony postępowania, że gromadzenie materiału dowodowego zostało zakończone, strony zaś mogą się z nim zapoznać w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. dokonał powtórnego, pełnego i merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej w granicach zakreślonych treścią skarżonej decyzji, badając tak prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, jak i poprzedzającego je postępowania wyjaśniającego, w oparciu o akta sprawy znak: [...]. Organ wskazał, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zasadności umorzenia w całości przez PINB dla powiatu [...] postępowania administracyjnego dotyczącego wykonania linii energetycznej napowietrznej średniego napięcia SN 15 kV w miejscowości B. jako bezprzedmiotowego. WINB w K., po zweryfikowaniu kręgu stron postępowania wskazanego przez organ I instancji, uznał go za prawidłowy i stwierdził, że pozostaje tożsamy w postępowaniu odwoławczym. Organ wskazał, że w aktach organu I instancji zalegają wypisy z rejestru gruntów, dla działek nad którymi poprowadzona jest linia napowietrzna, potwierdzające prawo własności gruntów. Stroną postępowania jest również "T" S.A. Oddział w K., zgodnie z art. 3 ust. 24 ustawą z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, który stanowi, że operatorem systemu przesyłowego jest przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialne za ruch sieciowy w systemie przesyłowym gazowym albo systemie przesyłowym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci przesyłowej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi. Jest on jak wynika z krajowego rejestru sądowego następcą prawnym "E" S.A. Organ I instancji wskazał art. 105 § 1 k.p.a. jako podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego PINB dla powiatu [...] ocenił, że roboty budowlane polegające na budowie napowietrznej energetycznej średniego napięcia SN 15 kV wykonane zostały zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. W związku z powyższym brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego. WINB w K. po przeanalizowaniu sprawy uznaje to rozstrzygnięcie za prawidłowe. Z ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego wynika, że inwestor - Przedsiębiorstwo Elektryfikacji i Technicznej Obsługi Rolnictwa "E" przed wykonaniem przedmiotowej linii energetycznej uzyskał decyzję z dnia 20 października 1983 r. znak: [...] o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego. W aktach zalega także kopia planu realizacyjnego linii SN 15 kV oraz modernizowanej linii NN 380/220 V jedn. trafo B.. W toku postępowania do akt organu II instancji przedłożona została decyzja Naczelnika Gminy znak: [...] zezwalająca na wejście w teren części nieruchomości zabudowanych (...) w celu remontu i modernizacji sieci niskiego napięcia oraz lini 15 kV i stacji trafo. Zgodnie z decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny znak: [...] z dnia 20 października 1984 r. Z porównania przedłożonego w/w planu realizacyjnego oraz ustaleń poczynionych przez PINB dla powiatu [...] w trakcie oględzin z dnia 4 października 2005 r. nie wynika, ażeby w trakcie wykonywania prac dopuszczono się odstępstw od zatwierdzonego planu. Organ wskazał, że choć plan realizacyjny linii SN 15 kV w B. zalega w aktach jedynie w formie kserokopii nie ma powodów do odmówienia mu mocy dowodowej. Na uwadze należy mieć przy tym znaczny upływ czasu od wykonania tej inwestycji, tj. ponad 30 lat, oraz zmiany, które zaszły w strukturze organizacyjnej przedsiębiorstw energetycznych wynikające między innymi z przemian ustrojowych jakie dokonały w się w tym czasie w Polsce. Jako okoliczność przemawiającą za wypełnieniem przez inwestora wymogów prawa, obowiązującego w czasie powstania przedmiotowej linii energetycznej, wskazał na Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie rodzajów i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych i czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. (Dz. U. z dnia 19 marca 1975 r.). Zgodnie z § 18.1. tego rozporządzenia Inwestor, będący jednostką gospodarki uspołecznionej, po zakończeniu budowy poszczególnych obiektów budowlanych jest obowiązany zapewnić sporządzenie powykonawczych pomiarów inwentaryzacyjnych w celu zebrania odpowiednich danych geodezyjnych dotyczących zagospodarowanego terenu. Następnie na podstawie tych pomiarów sporządzana była mapa, która zgodnie z § 20 w/w rozporządzenia, który stanowi Wykonawca robót geodezyjnych przekazuje:(...) 2) właściwej państwowej jednostce geodezyjno-kartograficznej: oryginał mapy powstały w wyniku powykonawczych pomiarów inwentaryzacyjnych lub kopię mapy określonej w § 19 ust. 2, dane dotyczące osnowy geodezyjnej, dane umożliwiające aktualizację mapy zasadniczej, ewidencji gruntów i katastru uzbrojenia terenu. Tak sporządzona mapa, jak wynika z przytoczonych przepisów rozporządzenia, była podstawą do naniesienia zmian w mapach ewidencyjnych będących w zasobach organów państwowych. W aktach sprawy znak: [...], zalega wyrys z map ewidencyjnych na, którym widoczna jest linia energetyczna średniego napięcia przebiegająca przez działki o nr [...], [...] i [...] w B.. Potwierdza to wykonanie przez inwestora przedmiotowej napowietrznej linii energetycznej obowiązków wynikających z ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz stosownych rozporządzeń. Organ wskazał, że Gmina [...] już w roku 2005 nie była stanie odnaleźć dokumentów dotyczących budowy linii energetycznej w B., jako powód podając brak jest akt spraw datowanych na lata tak odległe. Pomimo próby odnalezienia decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej pozwolenie na budowę podjętej przez organ, z uwagi na znaczy upływ czasu wynoszący ponad 30 lat - nie udało się odnaleźć oryginałów w/w dokumentów. Jak wynika z wyjaśnień udzielonych przez Gminę [...] i Urząd Miasta w ich archiwach brak jest stosownych dokumentów. Dokumentacja z lat 1981- 1983 nie została również przekazana do Archiwum Państwowego. Organ podkreślił, że w niniejszym stanie faktycznym i prawnym sprawy, tj. umorzeniu postępowania administracyjnego przez organ I instancji, WINB w K. uznając potencjalnie za zasadne wydanie decyzji merytorycznej w sprawie, nie miał podstaw do uzupełnienia materiału dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a. i wydania orzeczenia rozstrzygającego sprawę in merito. Organ wskazał, że brak jest podstaw, aby odmówić im wiarygodności. Organy Nadzoru Budowlanego nie mają kompetencji do rozstrzygania o domniemanym fałszerstwie. Natomiast jeśli osoba podejmie wiadomość lub podejrzenie w w/w zakresie winna zwrócić właściwych organów ścigania. Ponadto nie może pozostać bez wpływu na toczące się postępowanie fakt, że od czasu powstania przedmiotowego obiektu budowlanego do dnia dzisiejszego upłynęło 31 lat. Jak wynika z adnotacji wykonanej na planie realizacyjnym inwestycja została odebrana w 1984 r. Zauważyć w tym miejscu również należy, że przebieg napowietrznej linii średniego napięcia SN 15 kV jest tożsamy na planie realizacyjnym i wyrysie z ewidencji gruntów poświadczonym za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę Powiatu. Będący stroną niniejszego postępowania "T" S.A. Oddział w K. przejął zarząd nad niniejszą linią energetyczną dopiero w dniu 31 maja 2011 r. w wyniku przejęcia "E" S.A. z siedzibą w K., który powstał 15 maja 2001 r. Liczne przekształcenia własnościowe oraz prawne mające wpływ na sytuację zarządzających liniami energetycznymi podmiotów nie mogą pozostać bez wpływu na toczące się postępowanie. Wbrew twierdzeniom skarżących, nie ma podstaw do stwierdzenia, że inwestycja została zrealizowana bez wymaganych prawem dokumentów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia normy art. 7 k.p.a., Organ nie stwierdził, jego naruszenia. Na podstawie zgromadzonego w aktach postępowania znak: [...], materiału dowodowego wynika, że inwestor napowietrznej linii energetycznej średniego napięcia SN 15 W dochował wymogów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zaś sam fakt braku oryginału dokumentów nie może świadczyć o samowoli. W odwołaniu z dnia 2 kwietnia 2014 r. skarżący podnoszą, kserokopia tak zwanego planu realizacyjnego, jest zbiorem kserokopii dokumentów, które nie mają nic wspólnego z planem realizacyjnym. Organ stwierdził, że przedłożony dokument opisany jako plan realizacyjny zawiera przebieg linii energetycznej w terenie, jej opis techniczny, oraz sposób wykonania. W odniesieniu do uwagi dotyczącej nienaniesienia na mapę obiektu budowlanego na działce nr [...], który istniał w trakcie budowy i istnieje do dziś, Organ stwierdził, że budynek mieszkalny jest naniesiony również na plan realizacyjny. Brak jest na planie realizacyjnym jedynie budynku gospodarczego widocznego na późniejszych mapach. Nie ma więc podstaw do odmówienia przymiotu autentyczności planowi realizacyjnemu. Wspomniany budynek gospodarczy nie jest zlokalizowany pod napowietrzną linia energetyczną. Nie może też prowadzić do uznania linii energetycznej za błędnie wykonaną, skoro powstał później. Organ podkreślił, iż kwestie własności gruntu oraz wywłaszczenia, pozostają poza właściwością organów nadzoru budowlanego i nie mogą być przedmiotem badania w toku niniejszego postępowania. Wynikają bowiem z prawa cywilnego i w związku z tym, rozstrzygane są przez sądy powszechne. Skarżący przywołują jako uzasadnienie swoich twierdzeń mapy pozyskane z Geoportalu, na których brak jest linii energetycznej nad działkami [...], [...] i [...]. Zauważyć należy, że materiały te mają jedynie charakter poglądowy. Stosowne pouczenia zamieszczone są na stronie internetowej portalu. Wskazać należy, że na mapie z rejestru gruntów, zgodnej z mapą zaewidencjonowaną pod nr [...] w zasobach Starostwa Powiatowego przedmiotowa linia energetyczna jest naniesiona. Linia średniego napięcia SN 15 kV jest również, na wskazanych powyżej mapach oznaczona zgodnie z planem realizacyjnym. Polskie Normy, na które powołują się skarżący nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa. W przypadku zaś sporządzenia planu realizacyjnego i zatwierdzeniu go decyzją administracyjną organy nadzoru budowlanego nie mogą powtórnie badać kwestii prawidłowości sporządzenia tegoż planu. Na marginesie organ zauważa, że nie badał legalności budynku mieszkalnego w strefie ochronnej dla linii 15 kV, w związku z powyższym nie jest w stanie określić czy zrealizowany był przed powstaniem linii energetycznej zgodnie z prawem. Organ podkreślił, iż inwestor "E" przed wykonaniem napowietrznej linii energetycznej średniego napięcia SN 15 kV wykonał plan realizacyjny projektowanej linii SN 15 kV oraz modernizowanej linii NN 380/220 V w miejscowości B.. Linia ta jak wynika z adnotacji na przedmiotowym planie została odebrana w dniu 24 lipca 1984 r. Linia energetyczna średniego napięcia SN 15 kV jest również naniesiona na mapy będące w zasobie Starostwa Powiatowego w K.. Wszystkie strony postępowania miały w toku całego postępowania zapewniony dostęp do całości akt postępowania. Wypełniony został tym samym obowiązek nałożony na organy administracji wart. 10 k.p.a. Ze względów wskazanych w uzasadnieniu decyzji, postępowanie dotyczące linii energetycznej w B. przebiegającej m. in. nad działkami [...], [...] i [...] ulega umorzeniu w trybie art. 105 k.p.a. jako bezprzedmiotowe. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę wniosła A. W., która podniosła, iż linia średniego napięcia 15kV nie była planowana na działce nr [...]. Skarżąca nie uczestniczyła w procesie przygotowawczym ani wywłaszczeniowym. Zakład energetyczny nie posiada tytułu prawnego do dysponowania jej nieruchomością. Podniosła, iż wybudowanie linii na jej działce jak również przesuniecie słupa w trakcie budowy w okolice jej domu uważa za samowolę budowlaną. Drugą skargę wnieśli A. W., J. S. i A. R.. Skarżący domagali się uchylenia decyzji i uznania budowy za samowole budowlaną. Skarżący podnieśli, iż w ich ocenie decyzja oparta jest na niepotwierdzonych kserokopiach, brak daty i podpisu osoby uwierzytelniającej. Decyzje są niekompletne, sprzeczne z sobą. W przypadku decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny, na decyzję składają się dwa dokumenty nie będące tożsame z sobą niespójne w treści. Ich zdaniem brak załączników, które stanowią integralną część decyzji przez co można przypisać je każdej budowie linii energetycznej w B. w tym okresie. Brak jest pozwolenia na budowę, brak tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością w przypadku działek nr [...], [...], [...]. Podnieśli, iż w aktach sprawy znajduje się pismo ZE z dn.17.01 2014 r., nr [...] odwołujące się do obowiązującego prawa, które zobowiązywało inwestora do sporządzenia inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej i kartograficznej. Inwestor wykonał obowiązek i dokumentację przekazał do właściwego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, prowadzącego Państwowy Zasób Geodezyjny i Kartograficzny, która później posłużyła do opracowania mapy topograficznej interesującego nas obszaru. Z analizy dokumentów wynika, że do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego przekazano mapy, które sporządzono na podstawie planu realizacyjnego dla dz. nr [...] i [...] a nie w terenie. W ten sposób ujawniono stan jaki powinien istnieć, a nie stan w terenie. Mapę topograficzną opracowano w 1985 roku. W ocenie skarżących świadczy to o tym, że przedstawiony przebieg linii w postaci mapy pozyskanej od starosty znajdujący się w aktach sprawy mógł być ujawniony do zasobu geodezyjnego w późniejszym okresie. Z braku dowodów w aktach sprawy, uznanie za dowody map z 1985 r. pozyskanych z Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], na których naniesiono projektowaną linię ŚN, podważa wartość dowodową kserokopii. Mapy te są dostępne na stronach internetowych w CODGIK i Geoportalu. Mapy chociaż stanowią materiał poglądowy, są rzetelne i wiarygodne, poparte dowodami i mają znaczenie dla wyjaśnienia sprawy oraz podważają wiarygodność kserokopii złożonych do akt/sprawy przez ZE w K.. W załączeniu, licencja wydana przez Marszałka Województwa [...] do posługiwania się mapami. Dowodem też jest decyzja wywłaszczeniowa tylko dla działki nr [...] odnosząca się do planu realizacyjnego znak: [...]. Linia 15kV nie była planowana na działkach nr [...], [...], [...]. Zdaniem skarżących, tzw. plan realizacyjny jest zbiorem kserokopii różnych dokumentów, niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem, brak pieczęci nadającej moc prawną dokumentowi, na której powinna być data zatwierdzająca plan oraz numer planu realizacyjnego. Brak budynku, który istniał i istnieje do dziś; w załączeniu plan sytuacyjny sporządzony przez biegłego sądowego z 1974 r., na którym widnieje brakujący budynek. Skarżący zarzucili, iż nie powołano i przesłuchano świadków, którzy żyli w 2005 r. i mieli wiedzę na temat budowy linii na działce nr [...], [...] w szczególności sołtysa B.. Zmiana trasy przebiegu linii i przeniesienie budowy na ich działki było podejrzane prawnie. W ich ocenie, przeniesiono linię na ich działki bez tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością. Nie było wywłaszczenia, nie było też pozwolenia na budowę. W opinii skarżących, zebrane dowody wskazują, że przedstawiony przez Zakład Energetyczny formie kserokopii plan realizacyjny, jest planem powykonawczym. Porównywanie go z mapą zasadniczą, która znajduje się w Starostwie Powiatowym nie jest dowodem na legalność linii, tylko ujawnia stan faktyczny na gruncie niezależnie od tego, czy elementy sytuacyjne zostały wykonane zgodnie z procedurą prawną, czy też nie. Brak wiarygodnych dowodów odnoszących się do miejsca realizacji inwestycji. Właściciele działek nie brali udziału w procesie przygotowawczym ani wywłaszczeniowym. Brak pozwolenia na budowę, brak tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością dla działek nr [...], [...], [...], brak kompletnej wiarygodnej decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny, brak planu realizacyjnego dowodzi jednoznacznie, że linia energetyczna wybudowana 24 lipca 1984 r. jest samowolą budowlaną. Skarżący podkreślili, iż decyzja znak: [...] z dnia 24.01.84 r. wydana na wniosek Zakładu Energetycznego K. ul. D., dotyczyła planu realizacyjnego znak: [...] z dnia 20 października 1984, zezwalała na wejście w teren części nieruchomości zabudowanych w gm. kat. Z. a stanowiących własność osób wymienionych z załączonym wykazie do niniejszej decyzji, a nie planu realizacyjnego znak: [...]. W aktach sprawy znajduje się kserokopia decyzji zatwierdzająca plan realizacyjny znak: [...] i decyzja dla dz. nr [...] znak: [...] z 10 maja 1982 r. zezwalająca na wejście w teren, powołująca się na plan realizacyjny znak: [...]. Podnieśli, iż każda decyzja powołuje się na załączniki zezwalała na wejście w teren części nieruchomości zabudowanych w gm. kat. Z. a stanowiących własność osób wymienionych z załączonym wykazie do niniejszej decyzji. Wszystkie trzy decyzje nie mają mocy dowodowej i uznanie ich za materiał dowodowy w ocenie właścicieli działek jest krzywdzące. Zdaniem skarżących, postawienie słupa obok budynku A. W., i przechodzące przewody nad budynkiem A. W. dowodzą, że jest to plan powykonawczy. Zakładając okresy, w których ZE został przekształcony w kolejne spółki, należy zwrócić uwagę, że do dnia dzisiejszego nie zmieniła się jego siedziba i nie miało to wpływu na przechowywanie dokumentacji w archiwum. Prawo nakazuje przechowywać dokumentację przez cały okres istnienia obiektu budowlanego, a nawet dłużej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawową zasadą polskiego sądownictwa administracyjnego jest zasada określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie, z którą sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest sprawa umorzenia postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). I. Wyjaśniając odrzucenie skargi A. R., Sąd stwierdza, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 września 2015 r. skarżąca A. R. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 (dwieście złotych) w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenie odpisu zarządzenia nastąpiło w dniu 26 października 2015 r. (karta 28 akt sądowych). Skarżąca własnoręcznym podpisem potwierdziła odbiór ww. pisma. Termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w dniu 2 listopada 2015 r. Z zapisku urzędowego z dnia 13 stycznia 2016 r. wynika, że do dnia jego sporządzenia skarżąca nie uiściła wpisu. Zgodnie z artykułem 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. W przedmiotowej sprawie brak fiskalny skargi nie został uzupełniony w przepisanym terminie, w tym stanie sprawy, Sąd odrzucił skargę na podstawie wyżej wskazanych przepisów. W tej sytuacji, A. R. posiada w postępowaniu sądowoadministracyjnym pełny, niczym nie ograniczony status prawny uczestnika postępowania sądowego, nie posiada jedynie przymiotu skarżącej z uwagi na powyższe ustalenia. II. Przechodząc do weryfikacji kwestionowanych decyzji ze skargi pozostałych skarżących: A. W., J. S., A. W., Sąd zauważa, że skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie z uwagi na aprobatę przez Sąd wszystkich podniesionych przez skarżących zarzutów. Zakres uwzględnienia zarzutów wynika z poniższego uzasadnienia. W kontrolowanej sprawie sposób stosowania prawa przez organ I i II instancji polegał na tezie podnoszącej, że: 1) skoro w sprawie istnieje zgodność pomiędzy stanem faktycznym ustalonym podczas oględzin w dniu 04.10.2005 r. na przedmiotowych działkach a stanem w zakresie relewantnym/istotnym dla kontrolowanej sprawy, uwidocznionym na kopii planu realizacyjnego linii SN 15 kV znajdującego się w aktach sprawy i zatwierdzonego według ustaleń organów decyzją wydana z upow. Prezydenta Miasta z 1983 r.; 2) a następnie istnieje zgodność pomiędzy postanowieniami rysunku kopii mapy ewidencyjnej z (k. 4 akt administracyjnych organu I instancji), sporządzonej na podstawie powykonawczych pomiarów inwentaryzacyjnych a ustalonym podczas oględzin stanem faktycznym, to - pomimo braku w kontrolowanej sprawie dokumentu w postaci ostatecznego pozwolenia na budowę - kwestionowana przez skarżących inwestycja jest zgodna z prawem. Sąd przyznaje w tym miejscu rację organom administracyjnym, że z powodu braku egzemplarza ostatecznego pozwolenia na budowę, przy dodatkowym uprawdopodobnieniu jego bytu prawnego przez wyjaśnienia K. E., nie można mówić o samowoli budowlanej, gdy dysponowanie tym pozwoleniem mogą uprawdopodabniać inne, pozostające w związku przyczynowo skutkowym, dokumenty lub ich nawet ich kserokopie, w szczególności jeżeli od budowy kwestionowanej linii średniego napięcia upłynęło ok. 31 lat. Teza ta powinna być jednak dodatkowo zweryfikowana poniższymi ustaleniami. Sąd zarazem podkreśla, że podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że samowoli budowlanej nie można domniemywać (por. wyrok WSA w Białymstoku z 18. 12. 2007 r., sygn. akt IISA/Bk 739/07). Oczywistym jest, że wobec braku możliwości odnalezienia dokumentacji, okoliczność ta (samowola budowlana) powinna być przedmiotem ustaleń organu dokonanych na podstawie wszelkiego dostępnego materiału dowodowego mogącego przyczynić się do ustalenia powyższej okoliczności. Podsumowując, trzeba jednak stwierdzić, że dopiero wtedy, kiedy właściwe organy skonstatują, w ramach prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, przy zachowaniu należytej staranności, że nie zdołały zebrać materiału dowodowego, który by wykazał niezbicie, że inwestycja została wybudowana nielegalnie - to postępowanie staje się bezprzedmiotowe, a zatem materializuje się przesłanka do umorzenia w całości postępowania w sprawie. Uznając zatem za dopuszczalne, oczywiście w realiach kontrolowanej sprawy z uwagi na upływ czasu, wywodzenie wniosków co do skutków prawnych – wynikających z istniejących i opartych na powszechnie obowiązującym prawie w czasie realizacji inwestycji normatywnych (wynikających m.in. z ustawy z dnia 24 października 1974 Prawo budowlane) związków funkcjonalnych pomiędzy stanem faktycznym istniejącym na działkach skarżących, kopią planu realizacyjnego, dokumentacją powykonawczą i rysunkiem mapy ewidencyjnej, nawet jeżeli są w formie kserokopii - Sąd jest zdania, że czynione w ten sposób rozważania powinny opierać się na wszechstronnie i drobiazgowo, zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebranym materiale dowodowym co do stanu faktycznego na przedmiotowych działkach. Organ, w myśl zasady swobodnej oceny materiału dowodowego może, ma prawo oceniać ten materiał w konwencji powyżej opisanej, polegającej na ocenie stanu faktycznego przy uwzględnianiu normatywnych związków przyczynowo skutkowych pomiędzy ww. dokumentami, ale takie dowodzenie powinno mieć miejsce w sytuacji prawidłowo ustalonego, nie budzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy. Ustalenie tych okoliczności jest tym istotniejsze, gdyż jak podnoszą skarżący: "Z analizy dokumentów wynika, że do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego przekazano mapy, które sporządzono na podstawie planu realizacyjnego dla dz. nr [...] i [...] a nie w terenie. W ten sposób ujawniono stan jaki powinien istnieć, a nie stan w terenie. Mapę topograficzną opracowano w 1985 roku". Z kolei organy stwierdzają, że "Z porównania przedłożonego w/w planu realizacyjnego oraz ustaleń poczynionych przez PINB dla powiatu [...] w trakcie oględzin z dnia 4 października 2005 r. nie wynika, ażeby w trakcie wykonywania prac dopuszczono się odstępstw od zatwierdzonego planu". Zdaniem Sądu, jak wynika z akt sprawy, wynik oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu 4 października 2005 r. nie pozwala na pełną zobiektywizowaną kontrolę stanu faktycznego istniejącego na działkach nr [...], [...] w miejscowości B., gm. [...] w przedmiocie usytuowania słupów i przebiegu linii średniego napięcia, a to z uwagi na brak w protokole kontroli odpowiedniego załącznika w postaci rysunku/mapki odzwierciedlającego precyzyjnie w terenie usytuowanie spornych słupów i przebieg linii, tak aby można to usytuowanie słupów i przebieg linii porównać jednoznacznie z kopią ustaleń planu realizacyjnego i rysunkiem mapy ewidencyjnej sporządzonej po wykonaniu planu realizacyjnego, w oparciu o dokumentacje powykonawczą. W tym miejscu trzeba bowiem podnieść, że skarżąca A. W. podnosi, iż wybudowanie linii na jej działce, jak również przesunięcie słupa w trakcie budowy w okolice jej domu uważa za samowolę budowlaną, a A. W. kwestionuje przechodzące przewody nad budynkiem. Dołączone fotografie nie są w tym zakresie wystarczające dla oceny stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, oględziny w sprawie powinny być przeprowadzone ponownie w celu odwzorowania na rysunku/mapie ustalonego stanu faktycznego i poczynienia jednoznacznych ustaleń w przedmiocie podnoszonych przez skarżących rozbieżności pomiędzy usytuowaniem słupów energetycznych w terenie a rysunkiem kopii planu realizacyjnego, oczywiście po dodatkowym zweryfikowaniu uwag skarżących, o których poniżej, co do jego zastosowania w sprawie. Te ustalenia są istotne, gdyż jak podnoszą skarżący dokumentacja powykonawcza, nie była czyniona w oparciu o stan istniejący w rzeczywistości, lecz "gabinetowo"" "zza biurka" na podstawie planu realizacyjnego. Według skarżących "z analizy dokumentów wynika, że do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego przekazano mapy, które sporządzono na podstawie planu realizacyjnego dla dz. nr [...] i [...] a nie w terenie. W ten sposób, zdaniem skarżących, ujawniono stan jaki powinien istnieć, a nie stan w terenie. Mapę topograficzną opracowano w 1985 roku". Organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien ustosunkować się także do zarzutu skarżących, podnoszącego, że decyzja znak: [...] z dnia 24.01.84 r. wydana na wniosek Zakładu Energetycznego K. ul. D., dotyczyła planu realizacyjnego znak: [...] z dnia 20 października 1984, zezwalała na wejście w teren części nieruchomości zabudowanych w gm. kat. Z. a stanowiących własność osób wymienionych z załączonym wykazie do niniejszej decyzji, a nie planu realizacyjnego znak: [...]. Dalej skarżący podnoszą, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia decyzji zatwierdzająca plan realizacyjny znak: [...] i decyzja dla dz. nr [...] znak: [...] z 10 maja 1982 r. zezwalająca na wejście w teren, powołująca się na plan realizacyjny znak: [...]. Linia 15kv wybudowana po nowej trasie na działkach nr [...], [...], [...] została podłączona do istniejącej linii w 1984 r. Z dokumentów zdaniem skarżącego A. W. w piśmie z dnia 08.12.2016 adresowanym do WSA w Krakowie "wynika, że były dwa plany realizacyjne dotyczące miejsca realizacji inwestycji. Plan realizacyjny znak: [...], na który została wydana decyzja na wejście w teren dla działki nr [...] znak: [...] z 10 maja 1982r. Z niewiadomych przyczyn nie zrealizowano tej inwestycji? (brak wiarygodnych i potwierdzonych dokumentów w aktach sprawy na odwołanie się od decyzji z 1982 r.) Zachodzi pytanie, czy budowa (przeniesienie) nowej linii 15kv wraz z transformatorem zostało ujęte w drugim planie realizacyjnym znak: [...] dla wsi B. i B., czy tylko podpięto się pod ten plan . Dlatego tak ważne są załączniki i wiarygodny plan realizacyjny a nie inwentaryzacja powykonawcza, która nie jest dowodem. Plan, z którym zapoznał się skarżący A. W. wraz z Ojcem wskazywał na przebieg linii w granicy jego działki nr [...]. Przesunięcie linii w trakcie budowy spowodowało że wybudowana linia przechodzi nad budynkiem który istniał i istnieje do dzisiaj.(brak budynku na tzw. planie realizacyjnym.) Przesunięcie linii do budynku pani A. W. spowodowało taki stan i skutkowało zmianą przebiegu linii na wszystkich działkach". Kwestie te nie były rozważane przez organ w uzasadnieniu decyzji, pomimo ich sygnalizowania na k. 50-51 akt administracyjnych organu I instancji (pismo wnioskujących o wszczęcie postępowania administracyjnego z dnia 28 lutego 2013 r,) w związku z tym, Sąd jako dokonujący kontroli działalności administracji publicznej nie może jej zastępować w ustaleniach faktycznych, gdyż zajmuje się kontrolą tych ustaleń faktycznych. Sąd podziela stanowisko organu II instancji co do kserokopii decyzji z 1983 r. wydanej z upow. Prezydenta Miasta, że sugerowane przez skarżących "kompilowanie" kopii decyzji z różnych dokumentów, powinno być ustalone przez właściwe organy. To stwierdzenie Sądu nie eliminuje zarazem możliwości dodatkowego, ponownego zapytania i dochodzenia przez organ I instancji kompletności/spójności dołączonej przez " T" S.A. Oddział w K. kserokopii decyzji, jak wyżej . Zdaniem Sądu, mając na uwadze powyższą argumentację skarżących, wskutek braku graficznego prawidłowego odzwierciedlenia stanu faktycznego i niepełnych ustaleń co do relacji usytuowania słupów energetycznych z postanowieniami planu realizacyjnego i mapy ewidencyjnej, zostały naruszone przez organy administracyjne zasady postępowania dowodowego, wyjaśniającego zawarte w art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w sposób mający znaczenie dla wyniku sprawy, gdyż od powyższych, prawidłowo przeprowadzonych ustaleń faktycznych zależy m.in. adekwatność w sprawie planu realizacyjnego zalegającego w aktach. Jednocześnie Sąd zauważa, że postanowieniem nr [...] z dnia 14 listopada 2013 r. znak: [...] organ I instancji w oparciu o art. 77 k.p.a nałożył na "T" S.A. Oddział w K. obowiązek przedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej linii energetycznej przechodzącej przez działki nr [...], [...], [...] w miejscowości B. Dowód ten nie został doręczony do organu I instancji, organ nie podjął dalszych starań o jego uzyskanie, a z kolei organ I jak i II instancji nie wypowiadają się w uzasadnieniu decyzji dlaczego uznały, że ten dowód może być z powodzeniem, bez różnicy w ustaleniach, zastąpiony przez ustalenia wynikające z kopii mapy ewidencyjnej uwzględniającej postanowienia tej dokumentacji. Jeżeli jest to możliwe, organy powinny uzupełnić materiał dowodowy o zeznania świadków, gdyż skarżący zarzucają, że w sprawie nie powołano i przesłuchano świadków, którzy żyli w 2005 r. i mieli wiedzę na temat budowy linii na działce nr [...], [...], w szczególności sołtysa B.. Ewentualna odmowa przeprowadzenia powyższego dowodu powinna być uargumentowana w uzasadnieniu decyzji. Co więcej, Sąd zauważa, że organ II instancji dokonując powtórnego aktu stosowania prawa, nie dostrzegł istotnej w/w wady postępowania wyjaśniającego w postępowaniu organu I instancji, nie uzdrowił jej, i w oparciu o niekompletnie i niewszechstronnie ustalony i odzwierciedlony stan faktyczny sformułował w swoim uzasadnieniu, utrzymującym w mocy decyzję o umorzeniu postępowania, wnioski zdecydowanie jeszcze dalej idące w znaczeniu materialnoprawnym, niż wnioski organu I instancji. Sąd zwraca w tym miejscu uwagę na konieczność jednoznacznego określenia przedmiotu postępowania oraz na podstawę prawną, aksjologię/motywy uzasadnienia decyzji organu I i II instancji. Organ powinien wskazać, z uwagi na jaki konkretnie przepis prawa materialnego postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Organ II instancji dokonując po raz drugi aktu stosowania prawa, wyciągnął z tego aktu wnioski dalej idące niż wnioski organu I instancji, pomimo wadliwości ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji. Czymś innym jest umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na niemożność ustalenia, czy w sprawie jest samowola budowlana, z uwagi na fakt, że nie można domniemywać samowoli budowlanej w sytuacji, gdy istnieją dowody przemawiające, że pozwolenie na budowę istniało obiegu prawnym, a czymś innym jest wypowiadanie się, że realizacja inwestycji jest zgodna z prawem bez doprecyzowania normatywnego kryterium tej zgodności w postaci konkretnego przepisu prawa. Sąd zwraca uwagę, że organ II instancji po zobrazowaniu rozumienia bezprzedmiotowości postępowania i stwierdzeniu, że "mamy z nią do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Innymi słowy bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy nie istnieje sprawa administracyjna podlegająca rozpoznaniu w tym postępowaniu (por. uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 887/13 Lex 1408037)" - stwierdza następnie, że: "Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego PINB dla powiatu [...] ocenił, że roboty budowlane polegające na budowie napowietrznej energetycznej średniego napięcia SN 15 kV wykonane zostały zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. W związku z powyższym brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego. WINB w K. po przeanalizowaniu sprawy uznaje to rozstrzygnięcie za prawidłowe. Z ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego wynika, że inwestor - Przedsiębiorstwo Elektryfikacji i Technicznej Obsługi Rolnictwa "E" przed wykonaniem przedmiotowej linii energetycznej uzyskał decyzję z dnia 20 października 1983 r. znak: [...] o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego. W aktach zalega także kopia planu realizacyjnego linii SN 15 kV oraz modernizowanej linii NN 380/220 V jedn. trafo B.. W toku postępowania do akt organu II instancji przedłożona została decyzja Naczelnika Gminy [...] znak: [...] zezwalająca na wejście w teren części nieruchomości zabudowanych (...) w celu remontu i modernizacji sieci niskiego napięcia oraz lini 15 kV i stacji trafo. zgodnie z decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny znak: [...] z dnia 20 października 1984 r. Z porównania przedłożonego w/w planu realizacyjnego oraz ustaleń poczynionych przez PINB dla powiatu [...] w trakcie oględzin z dnia 4 października 2005 r. nie wynika, ażeby w trakcie wykonywania prac dopuszczono się odstępstw od zatwierdzonego planu. Wskazać należy, że choć plan realizacyjny linii SN 15 kV w B. zalega w aktach jedynie w formie kserokopii nie ma powodów do odmówienia mu mocy dowodowej. Na uwadze należy mieć przy tym znaczny upływ czasu od wykonania tej inwestycji, tj. ponad 30 lat, oraz zmiany, które zaszły w strukturze organizacyjnej przedsiębiorstw energetycznych wynikające między innymi z przemian ustrojowych jakie dokonały w się w tym czasie w Polsce. Jako okoliczność przemawiającą za wypełnieniem przez inwestora wymogów prawa, obowiązującego w czasie powstania przedmiotowej linii energetycznej, wskazać należy na Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie rodzajów i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych i czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. (Dz. U. z dnia 19 marca 1975 r.). Zgodnie z § 18.1. tego rozporządzenia Inwestor, będący jednostką gospodarki uspołecznionej, po zakończeniu budowy poszczególnych obiektów budowlanych jest obowiązany zapewnić sporządzenie powykonawczych pomiarów inwentaryzacyjnych w celu zebrania odpowiednich danych geodezyjnych dotyczących zagospodarowanego terenu. Następnie na podstawie tych pomiarów sporządzana była mapa, która zgodnie z § 20 w/w rozporządzenia, który stanowi Wykonawca robót geodezyjnych przekazuje: (...) 2) właściwej państwowej jednostce geodezyjno-kartograficznej: a) oryginał mapy powstały w wyniku powykonawczych pomiarów inwentaryzacyjnch lub kopię mapy określonej w § 19 ust. 2, b) dane dotyczące osnowy geodezyjnej, c) dane umożliwiające aktualizację mapy zasadniczej, ewidencji gruntów i katastru uzbrojenia terenu. Tak sporządzona mapa jak wynika z przytoczonych przepisów rozporządzenia była podstawą do naniesienia zmian w mapach ewidencyjnych będących w zasobach organów państwowych. W aktach sprawy znak: [...], zalega wyrys z map ewidencyjnych na, którym widoczna jest linia energetyczna średniego napięcia przebiegająca przez działki o nr [...], [...] i [...] w B.. Potwierdza to wykonanie przez inwestora przedmiotowej napowietrznej linii energetycznej obowiązków wynikających z ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz stosownych rozporządzeń. Wskazać w tym miejscu należy również na fakt, że Gmina [...] już w roku 2005 nie była stanie odnaleźć dokumentów dotyczących budowy linii energetycznej w B. jako powód podając, że brak jest akt spraw datowanych na lata tak odlegle. Pomimo próby odnalezienia decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej pozwolenie na budowę podjętej przez tut. Organ z uwagi na znaczy upływ czasu wynoszący ponad 30 lat nie udało się odnaleźć oryginałów w/w dokumentów. Jak wynika z wyjaśnień udzielonych przez Gminę [...] i Urząd Miasta w ich archiwach brak jest stosownych dokumentów. Dokumentacja z lat 1981- 1983 nie została również przekazana do Archiwum Państwowego (.....)" . W kontrolowanej sprawie organ II instancji nie tylko utrzymał w mocy decyzję o umorzeniu postępowania z uwagi na brak bezpośredniego dowodu na wystąpienie okoliczności budowy linii bez pozwolenia a nadto bardzo szeroko wypowiedział się, że budowa jest zgodna z prawem budowlanym nie precyzując jednoznacznie wzorca kontroli. Z przytoczonego fragmentu uzasadnienia decyzji organu II instancji jest oczywiste, że w decyzji o umorzeniu postępowania, czyni ustalenia materialnoprawne wychodzące poza zakres umorzenia postepowania w sprawie samowoli budowlanej. Te kwestie należy od siebie odróżniać. Czymś innym jest samowola budowlana polegająca na budowie bez pozwolenia, czymś innym jest np. istotne odstępstwo od pozwolenia na budowę a jeszcze czymś innym jest fakt naruszenia przez pozwolenie na budowę, czy też inny akt administracyjny prawa materialnego, proceduralnego w stopniu kwalifikującym np. wszczęcie trybu nadzwyczajnego (art. 156, art. 145 k.p.a.) i w konsekwencji stwierdzenie jego nieważności, uchylenie lub odpowiednio stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa. Niezależnie od powyższych uwag, kwestia zgodności realizacji kwestionowanej inwestycji z postanowieniami planu realizacyjnego i mapą ewidencyjną jest istotna, gdyż stanowi element stanu faktycznego niezbędny dla wnioskowania w sprawie, w tym między innymi z uwagi na zarzuty skarżących, a postępowanie, jak wynika z zawiadomienia o wszczęciu postępowania, "dotyczyło linii energetycznej średniego napięcia 15kV przebiegającej m.in. nad działkami [...], [...], [...] w miejscowości B., gmina [...]". Odnośnie mapy dołączonej do akt sądowych na etapie postępowania sądowoadministracyjnego na dowód, że istniejące mapy przedstawiają także nieistniejący w rzeczywistości przebieg linii energetycznej, co ma, zdaniem skarżących, podważać ustalenia organów administracyjnych dokonane w konkretnej kontrolowanej sprawie, Sąd stwierdza, że ta kwestia znajduje się na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego poza granicami przedmiotu sprawy, posiada znaczenie pewnego faktu, który zawsze może zaistnieć, ale jego weryfikacja i ocena jest obecnie poza granicami sprawy obecnie podległej kontroli Sądu. Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organy powinny uwzględnić ocenę i zalecenia Sądu. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a postanowił jak w pkt I sentencji. Jak w pkt II sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a O kosztach, jak w pkt III sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.