II SA/Kr 1209/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (Spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2006 r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Wojewody z dnia 6 maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Wojewoda decyzją z dnia 6 maja 2003r. nr [...] wydaną na podstawie art.15 ust.2, art.50 ust.3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zmianami/, art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami/, po rozpatrzeniu odwołania W.P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] 2003r. Nr [...] orzekającą o odmowie wymeldowania A.J. z pobytu stałego w lokalu przy ul.J. [...] w O. Wydanie powyższej decyzji poprzedzone zostało następującymi ustaleniami faktycznymi: W dniu 28 stycznia 2003r. W.P. jako właściciel lokalu mieszkalnego położonego w O. ul.J. [...] m. [...] wystąpił z wnioskiem o wymeldowanie zięcia A.J. W uzasadnieniu wniosku podał, że A.J. nie przebywa w przedmiotowym mieszkaniu od stycznia 2002r. nie posiada rzeczy materialnych w mieszkaniu i przebywa w T. ul. L. [...]. Nadto wnioskodawca podał, że wymienione fakty mogą potwierdzić B.J. i M.J. zamieszkałe wspólnie z wnioskodawcą w O. ul.J. [...] m. [...]. Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia 24 marca 2003r. odmówił wymeldowania A.J. z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że przeprowadzone postępowanie i rozprawa administracyjna pozwoliła ustalić, że A.J. faktycznie nie przebywa pod wskazanym adresem lecz spowodowane to jest wykonywaniem pracy poza miejscem stałego zameldowania, a taka okoliczność uzasadnia, że pobyt poza miejscem stałego zameldowania nie utracił charakteru pobytu czasowego. W odwołaniu od decyzji W.P. podniósł, że A.J. będący jego zięciem stosuje wobec niego przemoc, poniża go, przymusza jego córkę i wnuczki do negatywnego odnoszenia się do niego. Do odwołania dołączył ksero wyroku Sądu Rejonowego z dnia 8 czerwca 1990r. sygn. akt [...] skazującego J. i A.J. za pobicie i uszkodzenie ciała W.P., a także ksero wyroku Sądu Rejonowego z dnia 23 października 1991 r. sygn. akt [...] orzekającego eksmisję J. i A.J. z przedmiotowego lokalu. Nadto odwołujący się podał, że zięć od 2000 r. mieszka w T. w mieszkaniu odziedziczonym po matce. Wojewoda decyzją z dnia 6 maja 2003r. /opisaną we wstępie/ nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, przyjmując ustalenia poczynione przez organ I instancji. Skargę na decyzję Wojewody złożył W.P., wnosząc o uchylenie obu decyzji i wymeldowanie A.J. W uzasadnieniu skargi podtrzymał swoje argumenty, zakwestionował ustalenia faktyczne dotyczące miejsca zamieszkiwania A.J. poczynione przez organ administracyjny. Podniósł, że organy administracyjne twierdzą, ze sytuacja życiowa zmusiła A.J. do przebywania poza miejscem stałego zameldowania, nie zaś posiadanie własnego domu mieszkalnego odziedziczonego po matce. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, czyni to na datę wydania decyzji. W przedmiotowej sprawie granice kontroli dokonywanej przez Sąd dotyczą postępowania o wymeldowanie z pobytu stałego. Skarga w przedmiotowej sprawie jest zasadna. Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów dotyczących postępowania administracyjnego, a to art. 7 kpa, art. 10 kpa, art. 77kpa, art. 79 kpa w zw. z art.86 kpa, art. 83 kpa, a także art. 80 kpa czyli nie zebraniem pełnego materiału dowodowego, nie dokonaniem oceny zebranego materiału dowodowego, przeprowadzeniem postępowania dowodowego z naruszeniem obowiązujących zasad dotyczących postępowania dowodowego, a tym samym nie wyjaśnieniu stanu faktycznego w sprawie. To naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak podnoszono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji po wejściu w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r., czyli po dniu 19 czerwca 2002r. zmienił się stan prawny dotyczący postępowania o wymeldowanie. Jedyną przesłanką, jaką organy meldunkowe biorą pod uwagę dokonując wymeldowania z pobytu stałego pod danym adresem, jest faktyczne opuszczenie lokalu przez osobę , co do której zostało wszczęte faktycznego w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy i dokonaną ocenę na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona, jest niezbędne dla prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego i wyznaczeniu terminu rozprawy na dzień 10 lutego 2003r. /k.6/. Następnie w aktach administracyjnych znajduje się protokół przesłuchania strony, jednak z treści protokołu wynika, że są to zeznania świadków M.J. i B.J. /k.8/. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują i nie regulują takiej instytucji jak wspólne zeznania świadków, tym samym taki sposób przeprowadzenia dowodu ze świadków stanowi naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z art.79 § 2 kpa strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, stronom oraz składać wyjaśnienia. Z protokołu znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, czy strony uczestniczyły w przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków, a tym samym czy został zachowany art.79 § 2 kpa. Nadto -zgodnie z art.83 § 3 kpa - przed odebraniem zeznań świadków organ administracji winien uprzedzić świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania, z protokołu znajdującego się w aktach sprawy wynika, że przepis ten nie został zachowany. Ponadto w aktach sprawy znajduje się protokół przesłuchania strony A.J. /k.9/ Protokół ten jest niekompletny, brak informacji co do miejsca, daty i osób go sporządzających, tym samym dokument ten nie może stanowić dowodu z przesłuchania strony. Dowód z przesłuchania strony może przeprowadzić tylko organ administracji publicznej /art.86 kpa/. W aktach sprawy jest oświadczenie A.J. z dnia 18 lutego 2003r., które wpłynęło do organu I instancji 21 lutego 2003r., a więc po terminie rozprawy administracyjnej. Sąd stwierdza również naruszenie art.10 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem organy administracji obowiązane są m.in. przed wydaniem decyzji umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W aktach sprawy brak jakiejkolwiek informacji, z której wynikałoby, że organ I instancji przed wydaniem decyzji zawiadomił strony o zebranym materiale dowodowym, celem umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Nadto art. 80 kpa zobowiązuje organ administracji publicznej do oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W uzasadnieniu decyzji zarówno I jak i II instancji organy administracyjne powołały się na treść oświadczenia A.J., natomiast nie ustosunkowały się do pozostałego materiału dowodowego tj. przesłuchania strony W.P. i zeznań świadków. Tym samym naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów zawartej w art.80 kpa, czyniąc tę ocenę oceną dowolną. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 12707 uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ja decyzją organu I instancji, albowiem stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.