II SA/Kr 1213/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania postanowienia w dniu 28 września 2009 r. w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 maja 2009 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Strona skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w K. w swojej skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 maja 2009 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalnego zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu złożonego wniosku podniesiono, iż toczy się aktualnie 6 innych postępowań w analogicznych sprawach, tj. w sprawach, w których nałożony został na stronę skarżącą obowiązek zapłacenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania budynków mieszkalnych. Łączna kwota tych kar wraz z kosztami upomnienia to 70.008 zł. W związku z tym strona skarżąca wskazuje, iż kwota ta jest na tyle wysoka, że jej zapłacenie w postępowaniu egzekucyjnym zagraża dalszej egzystencji spółdzielni. Dalej strona skarżąca podaje, iż nie jest ona podmiotem gospodarczym nastawionym na zysk, nie wypracowuje i nie gromadzi środków finansowych, ale administruje wyłącznie comiesięcznymi opłatami swoich członków z przeznaczeniem na bieżące wydatki i utrzymanie nieruchomości. Zablokowanie rachunków bankowych spółdzielni spowoduje katastrofalne dla niej i członków skutki w postaci utraty płynności finansowej, a co za tym idzie brak możliwości opłat za media, naliczanie karnych odsetek, wymierne straty a w rezultacie upadłość. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że zasadą jest, ze wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie zmierza do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia wskazać wiarygodne dowody wskazujące, iż przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 ppsa faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu 5 września 2008r. II SA/Gd 652/08 (LEX nr 477258), iż nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. W niniejszej sprawie strona skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania postanowienia, powołuje się na ustawowe przesłanki, o których mowa w 61 § 3 ppsa, jednak w żaden sposób nie uprawdopodabnia, iż przesłanki te faktycznie występują. Fakt konieczności zapłacenia przez stronę skarżącą kwoty około 70 000 sam w sobie nie przesądza o wystąpieniu nieodwracalnych skutków, o których mowa we wniosku tj. że zapłacenie tej kwoty skutkować może nawet upadłością spółdzielni. We wniosku strona nie opisuje swojej sytuacji finansowej ani też nie przedstawia jakichkolwiek dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że wyegzekwowanie obowiązku zapłaty orzeczonego zaskarżonym postanowieniem spowoduje zaistnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem przez sąd wykonalności postanowienia o nałożeniu na nią kary pieniężnej. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa.