II SA/Kr 1216/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 7 sierpnia 2019 roku, znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala Sygn. akt II SA/Kr [...] UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia 26 kwietnia 2016 roku, znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. nakazał rozbiórkę nadbudowanej części budynku, zlokalizowanego na działce nr [...], obr. [...], przy ul. [...] w K. tj. południowo — zachodniej połaci dachu nad budynkiem głównym oraz ściany zewnętrznej poddasza od strony podwórka (do poziomu okapu budynku przy ul. [...] w K.) i ściany w kalenicy (do poziomu północno - wschodniej połaci dachu), zrealizowanej bez wymaganej zgody organu administracji architektoniczno - budowlanej — wobec braku wypełnienia w całości obowiązku nałożonego postanowieniem PINB w K. - Powiat G. z dnia 02.10.2015 r. znak: [...] Wnioskiem z dnia 28 września 2017 r. W. S. zwróciła się do organu I instancji o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją z uwagi na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podała trzy okoliczności, stanowiące w jej ocenie nowe dowody, nieznane organowi, tj.: - protokół czynności kontrolnych Nr [...] z dnia 31 sierpnia 2017 r., - komputerowy wydruk przedstawiający zdaniem wnioskodawczyni zdjęcie archiwalne kamienicy przy ul. [...] w K. - widok od strony podwórka, - rysunek (analiza wysokości - stan obecny i archiwalny oraz analiza geometrii dachu - stan obecny i archiwalny), data wykonania wrzesień 2017 r. Postanowieniem nr [...] z dnia 15 listopada 2017 r. znak: [...], organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne zakończone wydaniem przez PINB decyzji z dnia 26 kwietnia 2016 r., nr [...], znak: [...] nakazującej rozbiórkę nadbudowanej części budynku, zlokalizowanego na działce [...], obr. [...] przy ul. [...] w K.. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. PINB decyzją nr [...] z dnia 26 listopada 2018r., znak. [...], odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 26 kwietnia 2016r., nr [...], wobec braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Odwołanie złożyła W. S.. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 07.08.2019 r. Nr [...], Znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2019 r., póz. 1186, dalej: "u.p.b."), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż protokół Nr [...] z dnia 31 sierpnia 2017 r. został sporządzony w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez PINB pod sygnaturą [...] Jak sama jego data wskazuje, został sporządzony już po wydaniu decyzji rozbiórkowej będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego. Kontrola ta dotyczyła stanu technicznego ściany pomiędzy budynkami [...] przy ul. [...] w K. oraz robót budowlanych w budynku przy ul. [...] w K.. Co prawda protokół w swej treści zawiera sformułowania odnoszące się do poddasza – przegląd w poziomie poddasza potwierdził niewielkie zmiany w gabarytach dachu polegające na podniesieniu połaci dachowej. W ramach zrealizowanych prac wykonanych w poziomie poddasza przebudowano pierwotną ścianę ryglówkę (drewniany szkielet wypełniony mieszanką gliny ze słomą obudowany deskowaniem), zastąpiono ścianą murowaną z pustaków z betonu komórkowego. [...] Przebudowana połać dachu została skonstruowana w taki sposób, że nie obciąża szczytowej ściany granicznej, jednakże kontrola ta nie potwierdziła innego stanu w porównaniu do stwierdzonego w czasie kontroli dokonanych w dniu 12 września 2007r, 12 stycznia 2010r, czy też 10 lutego 2010r. oraz 15 lipca 2015r., a wiec w toku prowadzonego postępowania zakończonego decyzją z dnia 26 kwietnia 2016r., nr [...], znak: [...] W kwestii przedłożonego zdjęcia archiwalnego kamienicy przy ul. [...] - widok od podwórka, MWINB po ponownej analizie materiału dowodowego wskazuje, że sposób ukształtowania części poddasza od podwórka został przedstawiony na rysunku przekroju w projekcie archiwalnym z 1934r. (Akta [...] karta nr [...]). Układ dachu (mansardowy) został uwieczniony na fotografiach znajdujących się w aktach sprawy (zdjęcia załączone do pisma P. P. A. i A. M. z dnia 7 sierpnia 2009 r. k. nr [...] akt sprawy [...] i był przedmiotem analizy przed wydaniem decyzji rozbiórkowej. Przedłożone przez W. S. zdjęcie archiwalne dachu od strony podwórka w rzeczywistości nie stanowi zatem nowego materiału dowodowego. W zakresie przedłożonego rysunku z naniesionym stanem obecnym na pierwotny projekt (analiza wysokości - stan obecny i archiwalny oraz analiza geometrii dachu - stan obecny i archiwalny), zgodnie z opisem został on wykonany w oparciu o wizję lokalną oraz informacje dostarczone przez inwestora we wrześniu 2017r., tak więc po wydaniu ostatecznej decyzji rozbiórkowej, zatem również nie jest nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji. Mając na względzie wszelkie aspekty przedmiotowej sprawy, MWINB stwierdził, że wskazane okoliczności i dowody nie stanowią istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji z dnia 26 kwietnia 2016r., nr [...], znak: [...], które nie były znane organowi wydającemu ww. decyzję. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzją złożyła W. S. zarzucając, iż nastąpiła niewłaściwa kwalifikacja działań. Inspektor nie przyjął zeznania skarżącej, iż wykonane prace budowlane to remont konieczny, kwalifikując je błędnie jako nadbudowa. Także przedstawiona dokumentacja historyczna budynku oraz wykonana obecnie inwentaryzacja stanowiąca istotny dowód ,że wykonane prace to remont a nie nadbudowa, nie zostały uwzględnione, a przedstawione na dowód tego fotografie nie zostały w ogóle uwzględnione. Budynek po remoncie nie zmienił swoich gabarytów i kształtu. Wszystkie te błędy i nieprawidłowości stanowią podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i skierowanie całego postępowania do ponownego rozpatrzenia i przeprowadzenia go ponownie od początku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Niniejszą sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 27 stycznia 2021 r. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową. Podkreślenia też wymaga, że instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Kwalifikowanymi wadami uzasadniającymi wszczęcie postępowania wznowieniowego są wady wymienione w art.145 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zaznaczyć też należy, że postępowanie wznowieniowe nie jest kolejną instancją, czy odmianą postępowania odwoławczego. W przedmiotowym wypadku skarżąca wnioskiem z dnia 28 września 2017 roku, zwróciła się do organu I instancji o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia 26 kwietnia 2016 roku z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podała trzy okoliczności, stanowiące w jej ocenie nowe dowody, nieznane organowi, tj.: - protokół czynności kontrolnych Nr [...] z dnia 31 sierpnia 2017 r., - komputerowy wydruk przedstawiający zdaniem wnioskodawczyni zdjęcie archiwalne kamienicy przy ul. [...] w K. - widok od strony podwórka, - rysunek (analiza wysokości - stan obecny i archiwalny oraz analiza geometrii dachu - stan obecny i archiwalny), data wykonania wrzesień 2017 r. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższego wynika, że nowe dowody lub okoliczności, które nie były znane organowi, musiały istnieć już w dniu wydania decyzji, czyli w dniu 26 kwietnia 2016 roku. W przedmiotowym wypadku walor ostateczności uzyskała bowiem decyzja organu I instancji, z uwagi na wniesienie przez skarżącą odwołania po terminie. Tymczasem zarówno protokół czynności kontrolnych Nr [...] z dnia 31 sierpnia 2017 roku, jak i rysunek stanu obecnego i archiwalnego oraz analiza geometrii dachu wykonany we wrześniu 2017 roku powstały po dniu 26 kwietnia 2016 roku, a zatem w ogóle nie mogą stanowić podstawy wznowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto zgodnie z tym przepisem, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję, muszą być dla sprawy istotne. Trzeci powołany przez skarżącą dowód, mający być przesłanką wznowienia tj. komputerowy wydruk przedstawiający zdaniem skarżącej archiwalne zdjęcie kamienicy przy ul. [...] w K. nie jest natomiast dowodem istotnym, co trafnie wywiódł organ w uzasadnieniu decyzji. Podkreślić bowiem należy, że przeprowadzając postępowanie, organ dysponował m.in. projektem przedmiotowego budynku z 1934 roku i oceny, czy doszło do nadbudowy dokonywał m.in. w oparciu o ten dowód. Abstrahując już od pozostałego materiału dowodowego, projekt budowlany należy ocenić za w zasadzie najistotniejszy dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W tej sytuacji pojedyncze zdjęcie, nie wiadomo z jakiej daty, obejmujące jedynie fragment budynku, nie może zostać ocenione za istotny dla niniejszej sprawy dowód. W tym stanie rzeczy organ dokonał trafnej oceny przywołanych we wniosku o wznowienie dowodów/okoliczności i prawidłowo rozstrzygnął sprawę w oparciu o art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a., z którego wynika, że organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutów błędnej oceny materiału dowodowego, a w szczególności projektu przez organ, który pierwotnie rozpoznawał sprawę, wskazać należy, że takie zarzuty nie mogą odnieść żadnego skutku prawnego w postępowaniu wznowieniowym, natomiast mogły mieć znaczenie w postępowaniu odwoławczym. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.