II SA/Kr 1222/09

Kraków, dnia 25 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 kwietnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: oddalić wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 15 lutego 2012 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku podał, że jest osobą bardzo chorą, po przebytych trzech zawałach serca. Wraz z żoną ma na utrzymaniu dwie uczące się córki. Do stycznia 2012 r. otrzymywał rentę, która została wstrzymana. Aktualnie nie osiąga dochodów. Z podanych we wniosku informacji wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z żoną i dwoma córkami. Rodzina utrzymuje się z wynagrodzenia małżonki skarżącego w kwocie 2 300 zł. Skarżący wskazał, że posiada dom o pow. 60 m2 oraz działkę, nie określając bliżej jej powierzchni ani statutu. Z wniosku wynika, że skarżący nie posiada ruchomości czy też oszczędności. Nie posiada również rachunków bankowych. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2012 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Od powyższego postanowienia skarżący złożył sprzeciw, w którym podniósł, że z powodu choroby i ponoszonych kosztów leczenie nie jest w stanie poczynić oszczędności. Zaznaczył, że jest współwłaścicielem działki o pow. ok. 40 arów. Do sprzeciwu załączył pismo Starosty Powiatowego z dnia 14 marca 2011 r., odcinek renty za luty 2012 r. na kwotę 879,09 i skierowanie do szpitala. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że złożony przez skarżącego wniosek jest kolejnym w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia z dnia 30 października 2009 r. referendarz sądowy oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W następstwie wniesienia sprzeciwu od tego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 29 grudnia 2009 r. odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z kolei postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. F. na postanowienie sądu z dnia 29 grudnia 2009 r. W następstwie powyższego skarżący zarządzeniem z dnia 10 maja 2010 r. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący w dniu 7 grudnia 2010 r. złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który postanowieniem Referendarza sądowego dnia 14 stycznia 2011 r. został oddalony. Rozpoznając złożony od tego postanowienia sprzeciw, sąd postanowieniem z dnia 11 marca 2011 r. oddalił wniosek skarżącego. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 czerwca 2009r. W dniu 12 stycznia 2012 r. skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwanej p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do odrzucenia sprzeciwu, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w podlega rozpoznaniu przez sąd. Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie z regulacją art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy może zostać przyznane, gdy osoba fizyczne wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Podkreślić należy, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a.). Zaznaczyć należy także, że prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. W orzecznictwie sądowym powszechnie prezentowane jest stanowisko, że przyznanie prawa pomocy powinno mieć charakter wyjątkowy i powinno być stosowane w stosunku do osób pozostających w faktycznym ubóstwie. Prawo pomocy powinno być więc udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu oraz bez majątku, które ze względu na okoliczności życiowe są pozbawione środków do życia, bądź też ich środki są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie powołał żadnych nowych okoliczności kształtujących stan faktyczny sprawy, w zakresie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zaznaczyć należy, że warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, że jego sytuacja pogorszyła się. Jak wynika z informacji podanych przez skarżącego, wysokość miesięcznego dochodu podana w rozpoznawanym obecnie wniosku jest wyższa niż poprzednio wskazana o 100 zł. Stwierdzić należy, że posiadanie stałych dochodów, powoduje, że obowiązek ponoszenia kosztów postępowania nie może zostać w stosunku do skarżącego wyłączony. Ponadto wskazać należy, że ustaleń poczynionych przez sąd w sprawie II SA/Kr 400/09 wynika, iż skarżący dysponuje majątkiem znacznych rozmiarów. Z informacji przekazanych bowiem w w/w sprawie przez Starostwo Powiatowe w [...] – Wydział Komunikacji wynika, ze skarżący jest właścicielem [...] samochodów. Ponadto z pisma Urzędu Miasta [...] – Wydział Finansowy z dnia 5 stycznia 2010 r. wynika, A. i M. F. posiadają dom mieszkalny przy ul. [...] z działką o powierzchni 817 m2 oraz dom przy ul. [...] w L., budynek o pow. 100 m2 wydzierżawiony pod działalność gospodarczą z działką o pow. 858 m2, działkę przy ul. [...] w L. o pow. 321/1000 cz., działkę przy ul. [...] w L. o pow. 173 m2. Ponadto z informacji uzyskanych z ogólnodostępnego internetowego systemu ksiąg wieczystych tj. księgi wieczystej nr [...] oraz nr [...] wynika, że skarżący pozostaje także współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...] o powierzchni 901,7 m2 i przy ul. [...] o powierzchni 181,5 m2. W świetle całokształtu informacji posiadanych przez sąd stwierdzić zatem należy, że w sprawie nie zostało wykazane by skarżący nie był w stanie ponieść pełnych kosztów zainicjowanego przez siebie postępowania. W tym stanie rzeczy sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.