II SA/Kr 1222/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011 r. sprawy ze skargi "[....] " sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 grudnia 2002 r. nr [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej "[....] " sp. z o.o. w W. kwotę 305 (trzysta pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 1222/11 Uzasadnienie wyroku z dnia 23 września 2011 roku Decyzją z dnia 6.12.2002 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 11.04.2002 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "[...] przy ul. [...] w K., przedstawiając w uzasadnieniu decyzji motywy swojego rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia wniosła "I" Spółka z o.o. w W., zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W dniu 19.10.2005 roku, w trybie art.492 par. 1 Ksh nastąpiło połączenie skarżącej spółki ze Spółką z o.o "P" w W., która zgodnie z art. 494 Ksh wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki "I" Spółka z o.o. w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jak natomiast wynika z okoliczności, które ujawniły się w toku postępowania sądowo administracyjnego, uczestnik postępowania na prawach strony I. Z. nie żyje, a z aktu zgonu, o który wystąpił tutejszy Sąd wynika, że zmarł on [...] kwietnia 2002 roku, a zatem przed wydaniem decyzji przez organ II instancji. Tak więc postępowanie przed organem II instancji, powinno się ono toczyć z udziałem następców prawnych I. Z.. Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych, organ II instancji prowadził postępowanie bez udziału następców prawnych zmarłego, jego traktując jako stronę. Powyższe naruszenie prawa skutkuje zatem uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, rzeczą organu będzie zatem ustalenie następców prawnych zmarłego I. Z. i przeprowadzenie postępowania z ich udziałem. Uzupełniająco należy wskazać, że uchylając decyzje, sąd nie dokonał merytorycznej oceny zarzutów skargi i poglądów przedstawionych przez organ, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które w myśl art. 153 p.p.s.a. wiązałyby organy w dalszym toku postępowania, wyrażona zostałaby bez udziału wszystkich stron postępowania, bez zapoznania się z ich stanowiskiem co do wniosku inwestora i w praktyce czyniłaby ich udział w sprawie czysto iluzorycznym. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., przy czym o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.