II SA/Kr 1223/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na uchwałę Rady Miasta Bochnia z dnia 25 lutego 2010 r., nr XLII/396/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Trinitatis" w Bochni postanawia: odrzucić skargę. K. C. pismem z dnia 16 września 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Bochnia z dnia 25 lutego 2010 r., nr XLII/396/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Trinitatis" w Bochni w zakresie: < zmiany przeznaczenia istniejącego terenu MU jako kontynuacji terenu F12 MN/UR na teren ZU na działce nr 1634 (obecnie nr 1634/19) < przeznaczenia terenu ZR/MU na działce nr 1634 (obecnie nr 1634/19), nr 1636/10 (obecnie nr 1636/29) jako tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej < przeznaczenia terenu ZR/M na dz. 1634 (obecnie 1634/19), nr 1636/10 (obecnie nr 1636/29) jako tereny zabudowy mieszkaniowej. Trzeba zauważyć, że jest to druga skarga K. C. na powyższą uchwałę. Prawomocnym postanowieniem z dnia 29 marca 2019 r., sygn. II SA/Kr 1318/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wcześniejszą skargę K. C. na powyższą uchwałę z uwagi na to, że skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego przez skarżoną uchwałę. Dodatkowo w uzasadnieniu postanowienia wskazano, że nie sposób jednoznacznie ustalić, czy skarga ta została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - dalej jako "ustawa nowelizująca". Wprowadziła ona zmiany między innymi w zakresie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wynika z tego, że dla ustalenia, która wersja przepisów art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Niewątpliwie zaskarżona uchwała została uchwalona przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl § 4 art. 52 w brzmieniu sprzed nowelizacji w przypadku między innymi aktów prawa miejscowego - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07 (dostępną w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządze gminnym. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. W okolicznościach niniejszej sprawy trzeba zwrócić uwagę, że rozpoznawana obecnie skarga została poprzedzona kilkoma wezwaniami K. C. do usunięcia naruszenia prawa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. I OSK 2737/12 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administrayjnych) nie można instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa traktować jak czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi, na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością przysługującą stronie tylko jeden raz, a kolejne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., to sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia przez K. C. skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zaczął bieg w dniu 9 maja 2019 r., kiedy to skarżący złożył do organu administracji publicznej pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (k. 20 akt sądowych). Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 8 lipca 2019 r. Z tego względu skarga wniesiona w dniu 19 września 2019 r. była spóźniona i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.