II SA/Kr 1226/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Wojciech Jakimowicz AWSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A. M. S. S.A. w P. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Organ l instancji Prezydent Miasta K. , decyzją z dnia [...]. nr [...] wydaną do sprawy: [...] na podstawie art.30 ust.6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze.zm) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze.zm) -wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych przez R.Z. – A. SA w K. określonych jako: ustawienie nośnika reklamowego / tablicy reklamowej / o wymiarach [...] x [...] m przy ul.[...] (przed pętlą tramwajową kierunek ruchu ul. [...] ), (działka nr [...] obr. [...]). W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, że po analizie opisu robót oraz załączonych rysunków stwierdzono, że zgłoszone roboty budowlane polegają również na wybudowaniu wolnostojącej konstrukcji wsporczej pod przedmiotową tablicę reklamową dla zamocowania której zaprojektowano podstawę fundamentową (betonowy element stabilizujący) bezpośrednio na gruncie. Budowa takiej konstrukcji nie mieści się w katalogu robót wymienionych w art. 29 ustawy Prawo budowlane i wykracza poza zakres robót, które mogą być przyjęte zgłoszeniem. Wnioskowane urządzenie reklamowe (budowla) nie może być zrealizowane metodą "instalacji" o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane i wnioskodawca zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy zobowiązany jest przed przystąpieniem do realizacji przedmiotowych robót do uzyskania pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. Odwołanie od decyzji organu l instancji złożył A. SA w P. wnosząc o uchylenie sprzeciwu i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie: art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie, art.30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie, art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego oraz art. 107§ 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu odwołania podniesiono , że w świetle orzecznictwa Wojewódzkich Sądów Administracyjnych dopuszczalne jest instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych ale i na gruncie. Prezydent Miasta K. uniemożliwił skarżącej czynny udział w postępowaniu poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań jak również brak jest adnotacji o przyczynach odstąpienia od w/w zasady. Organ nie wziął pod uwagę faktu, iż konstrukcja wsporcza będzie zamocowana do podstawy fundamentowej za pomocą śrub a do niej zostanie przykręcony stalowy ramiak z kątowników. Twierdzenie organu, iż urządzenie reklamowe nie może być zrealizowane metodą instalacji jest błędne a wynika z nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego. Podniesiono również , że organ l instancji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione i dowodów na których się oparł. Organ II instancji, Wojewoda decyzją z dnia [...]. wydanej na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz. U z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze.zm) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz. U z 2000r. Nr 98,poz. 1071 ze.zm) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji podniósł , iż skarżona decyzja jest prawidłowa a wniesiony sprzeciw słuszny. W art. 29 Prawa budowlanego wymienione zostały obiekty budowlane i roboty budowlane, których realizacja jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i które mogą być wykonywane w oparciu o zgłoszenie. Zawarty w tym przepisie katalog jest zamknięty i niedopuszczalne jest stosowanie w stosunku do listy z art. 29 wykładni rozszerzającej. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "instalowanie". Posługując się w tym zakresie słownikiem języka polskiego należy przyjąć, że instalacja czyli zakładanie czy montowanie jest to łączenie elementów i urządzeń technicznych) w sposób rozłączny za pomocą śrub, wkrętów lub nierozłączny za pomocą spawu, nitów, klei itd. Czynnikiem decydującym o kwalifikacji danego urządzenia reklamowego jest czy urządzenie to jest trwale związane z gruntem czy też nie. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit b i pkt 3 ustawy z 1994r. Prawo budowlane, za obiekt budowlany-budowlę uważa się miedzy innymi "wolnostojące trwale z gruntem związane urządzenie reklamowe". Ponieważ projektowana reklama jest konstrukcją przymocowaną do słupów zamocowanych do betonowej podstawy (elementu stabilizującego), która musi stawić czoło parciu wiatrów oraz innych warunków atmosferycznych, to musi być w odpowiedni sposób powiązana z gruntem nawet jeśli ta podstawa nie będzie zagłębiona w gruncie. Faktycznie opisana sytuacja dotyczy budowli czyli obiektu budowlanego, którego wykonanie jest budową wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Przedmiotowa inwestycja nie spełnia warunków jakim powinien odpowiadać ,,obiekt małej architektury". Skargę do Sądu złożył A. SA w P. , wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji i zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie: art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie, art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie, art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego, art. 107§ 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu przytoczono orzecznictwo Wojewódzkich Sądów Administracyjnych dotyczące instalowania tablic reklamowych, stanowiące w znacznej części powtórzenie orzecznictwa przytoczonego w odwołaniu od decyzji organu l instancji. Dodatkowo zarzucono, iż organ II instancji uniemożliwił stronie skarżącej czynny udział w postępowaniu odwoławczym, poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału . Organ ograniczył się do przytoczenia słownikowej definicji słowa "instalowanie" ale nie odniósł się do opinii projektanta, który opisał szczegółowo projekt urządzenia reklamowego. W uzasadnieniu zaś decyzji nie wskazano faktów , które zostały udowodnione a którym odmówiono wiarygodności. Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi przedstawiając argumenty zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Artykuł 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Oznacza to , że urządzenie reklamowe, trwale związanie z gruntem jest budowlą i nie korzysta ze zwolnienia, o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, który dotyczy prac polegających na "instalacji" tablic i urządzeń reklamowych. Ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji pojęcia "instalacja" ale według Słownika Języka Polskiego PWN - "instalowanie" to zakładanie, montowanie urządzenia technicznego. Stanowisko to podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2006r. sygn. akt: IIOSK 931/2005 w którym stwierdził, że: "budowa urządzeń reklamowych wolno stojących trwale związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę" (LEX nr 266955) Urządzenie reklamowe, trwale związane z gruntem jest budowlą i wobec powyższego nie może być przedmiotem instalacji czy montażu. Do wykonania tego rodzaju robót budowlanych nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Ustawodawca nie definiuje pojęcia " trwałego związania z gruntem" ale trwałość należy rozumieć jako oparcie się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną konstrukcję. Podobne stanowisko przedstawił NSA w wyroku z dnia 23 czerwca 2006r. sygn.akt: IIOSK 923/2005 Sąd stwierdził, że:" dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe , że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję." (LEX nr 266325). Z opisu technicznego konstrukcji wynika bowiem, iż posadowienie przedmiotowego obiektu wymagać będzie przygotowania określonego nośnika (betonowego elementu stabilizującego o wymiarach [...] x [...] x [...]) i będzie wiązać się z koniecznością zadziałania w określony sposób na istniejący w miejscu planowanego ustawienia grunt, poprzez wyrównanie podłoża w celu poziomego usytuowania elementu stabilizującego nośnik. Istotne jest czy takie posadowienie będzie trwałe tzn. czy oprze się różnym czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. W rozpoznawanej sprawie , sprowadza się to do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy też zniszczenie przy silnym podmuchu wiatru. W konsekwencji , należy stwierdzić, że organ administracji prawidłowo przyjął, że planowane roboty budowlane nie będą instalacją tablicy (urządzenia reklamowego) o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane lecz robotami budowlanymi wymagającymi pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane i właściwie zastosował art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane który stanowi, że organ wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ prawidłowo zakwalifikował planowane prace jako roboty budowlane a nie jako instalację urządzenia reklamowego gdyż w rzeczywistości powstanie całkowicie nowa konstrukcja budowlana stworzona przez betonowy element stabilizujący , słup oraz tablicę służące jednemu celowi jako techniczno-użytkowa całość, która będzie musiała się oprzeć czynnikom mogącym ją zniszczyć. Roboty budowlane będą musiały zapewnić słupowi i tablicy podstawę uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy też zniszczenie przy silnym podmuchu wiatru. Dodatkowo należy podnieść, iż organ administracji wniósł sprzeciw w terminie 30 dni od doręczenia zgłoszenia dokonanego przez A. SA czyli zachowując termin określony w art. 30 ust.5 ustawy Prawo budowlane. W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm) gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego jak i materialnego a przeprowadzone postępowanie rozpoznawcze wykazało nieistnienie naruszenia prawa w działalności organu administracji , której skarga dotyczy. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.