II SA/Kr 1229/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie : WSA Bożenna Blitek spr. WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2004 r sprawy ze skargi W. M. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 9 sierpnia 2002 r, Nr: [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych skargę oddala Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2002r. [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] na podstawie art. 39 ust. 1 w związku z art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2002r. nr 7, poz. 58 z późn. zm.) - zawiesił w czynnościach służbowych policjanta w służbie stałej W. M. od dnia [...] 2002r. z wypłatą świadczeń pieniężnych określonych w art. 124 ust. 1 cyt. ustawy o Policji. Na uzasadnienie podano, że [...].2002r. Prokuratura Rejonowa w [...] przedstawiła funkcjonariuszowi zarzut popełnienia przestępstwa z art. 178a par. 1 kk, tj. przestępstwa z winy umyślnej ściganego z oskarżenia publicznego. Od decyzji tej - rozkazu personalnego organu I instancji wniósł odwołanie do [...] Komendanta Wojewódzkiego w [...] W. M., który zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 10 i 17 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] 1997r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz.U. z 1998r. nr 4, poz. 14), gdyż jak podał w uzasadnieniu wręczone mu postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego odebrano mu, czym uniemożliwiono mu zgłoszenie wniosków dowodowych na skutek braku możliwości pełnego zapoznania się z postawionymi zarzutami, a postanowienie z dnia [...] .2002r. o zmianie i uzupełnieniu przedstawionych zarzutów doręczono mu wraz z rozkazem personalnym nr [...] w dniu [...] .2002r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2002r. do nr. [...][...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] po rozpatrzeniu odwołania st. sierż. W. M. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] - uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty zawieszenia w czynnościach służbowych i określił okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 12 [...] 2002r. do [...] 2002r., uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej zawieszenia wypłaty świadczeń pieniężnych określonych w zaskarżonym rozkazie i określił zawieszenie tych świadczeń zgodnie z art. 124 ust. 1 cyt. ustawy o Policji, a w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Na uzasadnienie decyzji - rozkazu personalnego organu II instancji podano, że zgodnie z art.130 par.2 kpa - wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji i w związku z tym należało na nowo określić okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, natomiast stosownie do zmiany terminu zawieszenia zmieniono zawieszenie świadczeń według art. 124 ust.2 ustawy o Policji. Nadto zaznaczono, że zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji w razie wszczęcia przeciwko policjantowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego - zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych jest obligatoryjne. Oprócz podanych wyżej podstaw prawnych na wstępie decyzji – rozkazu personalnego nr [...] podano jako podstawę prawną art. 138 par. 1 pkt 2 kpa w związku z par. 26 ust. 1 i 3 oraz par. 27 zarządzenia nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997r. w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszania w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Z decyzją tą - rozkazem personalnym nr [...][...]Komendanta Policji w [...] nie zgodził się W. M., który w skardze wniósł o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. Na uzasadnienie skarżący podał, że jego zdaniem Komendant Powiatowy Policji w [...] nie miał uprawnienia do wydania decyzji o zawieszeniu go w czynnościach służbowych. Brak uprawnienia wynika z tego, że art. 39 ust. 1 ustawy o Policji w pkt. 4 stanowi, że "Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, uwzględniając organy uprawnione do zawieszania policjanta w czynnościach służbowych, tryb zaskarżania decyzji o zawieszeniu oraz przypadki uchylania lub wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych przed ukończeniem postępowania karnego". Według skarżącego na tej podstawie właściwość przełożonych przy zawieszaniu policjanta regulowało Zarządzenie nr 29 z dnia 11.06.1997r. (Dz.Urz. z 1997r. nr 5, poz. 49), a to w par. 25 uprawniało do zawieszania w czynnościach służbowych przełożonych właściwych w sprawach osobowych policjanta z wyłączeniem Komendanta Rejonowego czy Powiatowego Policji. Zarządzenie to straciło moc par. 7 Rozporządzenia MSWiA z dnia 17.07.2002r., które weszło w życie 13 sierpnia 2002r. w zakresie uregulowanym tym rozporządzeniem, a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Skarżący podniósł, że w innej decyzji [...] Komendant Wojewódzki stwierdził, że zgodnie z art. 6a i 6f ustawy o Policji to Komendant Powiatowy Policji jest organem właściwym do wydawania decyzji administracyjnych m.in. w sprawach zawieszania podległych mu policjantów, jednak ze stanowiskiem tym nie zgadza się, gdyż według niego w chwili wydawania zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej obowiązywało podane wyżej Zarządzenie nr [...], które organ administracyjny podał jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Nadto skarżący w szeregu pismach podważał zasadność prowadzenia postępowania dyscyplinarnego związanego z popełnieniem przez niego przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego o czyn z art. 178a kk. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki w [...] wniósł o jej oddalenie uzasadniając jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zaznaczył, że z art. 6a i 6f ustawy o Policji należy wyprowadzić upoważnienie dla komendantów powiatowych Policji do zawieszania w czynnościach służbowych podległych policjantów. Jako przepisy rangi ustawowej zniosły one przepisy zarządzenia nr [...] MSWiA w zakresie kompetencji przełożonych do podejmowania tego rodzaju decyzji. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2003r. Naczelny Sąd Administracyjny w W-wie, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z wniosku W. M. złożonego w niniejszej sprawie: 1) przywrócił termin do złożenia skargi i 2) oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art.3 par. 1 i art. 134 par. 1 p.p.s.a.), W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Należy zwrócić uwagę, że delegacja ustawowa zawarta w art. 39 ust. 4 ustawy o Policji wyraźnie wskazuje na wydanie aktu wykonawczego w randze rozporządzenia, a więc aktu prawnego publikowanego w dzienniku ustaw. Nie można za taki akt wykonawczy uznać zarządzenia publikowanego w resortowym dzienniku urzędowym, a posiłkowo można go stosować, o ile nie jest sprzeczny z aktem wyższego rzędu, jakim jest rozporządzenie czy ustawa. Ma rację skarżący, że wydane na podstawie tej delegacji ustawowej Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17.07.2002r. weszło w życie 13 sierpnia 2002r., a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Jednakże nie oznacza to, że w zarzuconym zakresie obowiązywało Zarządzenie nr [...], albowiem kompetencje przełożonych do podejmowania tego rodzaju decyzji regulowała wprost ustawa o Policji w art. 6a i 6f. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko organu administracyjnego II instancji, że do chwili wydania na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art.39 ust. 4 ustawy o Policji (tekst jednolity: Dz.U. z 2002r., nr 7, poz. 58) -Rozporządzenia z dnia 17 listopada 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. nr 120, poz. 1029), które weszło w życie 13 sierpnia 2002r. obowiązywały przepisy tej ustawy w zakresie nieuregulowanym inną ustawą czy rozporządzeniem wydanym na podstawie tej delegacji ustawowej. Zarządzenie nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997r. jako pozbawione upoważnienia ustawowego do jego wydania mogło być stosowane w zakresie innym niż kompetencji przełożonych, które określała ustawa o Policji, a nieuregulowanym ustawowo. W sprawie tej decyzja o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych zapadła w oparciu o treść art. 39 ust. 1 ustawy o Policji: "policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego na czas nie dłuższy niż 3 miesiące". Okoliczność, że Prokuratura Rejonowa w [...] przedstawiła funkcjonariuszowi zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z urzędu (z art. 178 par. 1 kk) jest między stronami bezsporny, a zatem zgodnie z obowiązującym prawem decyzja o zawieszeniu W. M. była obligatoryjna, niezależna od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, a tym samym została wydana nie zgodnie z prawem. Konsekwencją decyzji o zawieszeniu jest określenie świadczeń według art. 124 ust. 1 ustawy o Policji: "policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia" i - zdaniem Sądu - także w tym zakresie organy obu instancji nie naruszyły prawa. Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi nie uwzględnił i w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.