II SA/Kr 1229/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2025 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Prądnik Biały M. P. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2025 r. znak WOB.7722.188.2025.KJAR w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia skargę oddala. Zaskarżonym postanowieniem Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 741/2025 z dnia 11 sierpnia 2025 r. znak: WOB.7722.188.2025.KJAR, stwierdzono, że zażalenie M. C. od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z dnia 16 czerwca 2025 r. znak: ROIK [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone dorosłemu domownikowi adresata w dniu 20 czerwca 2025 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w elektronicznych aktach sprawy. Zażalenie zostało z kolei nadane za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 2 lipca 2025 r., co oznacza, że zostało złożone z uchybieniem 7-mio dniowego terminu, o którym mowa w art. 141 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.). Organ wyjaśnił, że skoro strona nie wnioskowała o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, organ nie miał możliwości, aby rozpatrzyć go merytorycznie. Wobec powyższego na zasadzie art. 134 k.p.a. stwierdzono uchybienie terminu do złożenia zażalenia. M. C. złożyła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zdaniem skarżącej postanowienie zostało wydane bez zbadania istoty sprawy, bowiem organy nie zwróciły się do niej w celu ustalenia, czy złożone przez nią pismo stanowi zażalenie. W dalszej części skarżąca podjęła merytoryczną polemikę z postanowieniem organu I instancji w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W myśl zaś art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia wydane na podstawie art. 134 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z kolei zgodnie z art. 144 k.p.a. norma ta znajduje odpowiednie zastosowanie do zażaleń. Jak słusznie wyjaśnił organ, poprawność formalna środków odwoławczych stanowi wyjściowy punkt do ich analizy. Innymi słowy mówiąc, zażalenie, które nie spełnia norm formalnych nie może być rozpatrzone merytorycznie. Zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o czym strona została prawidłowo pouczona. W realiach niniejszej sprawy, skarżącej skutecznie doręczono postanowienie w dniu 20 czerwca 2025 r. Zgodnie bowiem z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Z prawidłowością powyższego doręczenia skarżąca z resztą nie polemizuje. Skoro zatem zażalenie zostało nadane na poczcie w dniu 2 lipca 2025 r., jest ono spóźnione, zostało bowiem złożone z uchybieniem 7-mio dniowego terminu, o którym mowa w art. 141 § 2 k.p.a. Skarżąca zarzucała, że organy nie zbadały jej intencji i wobec powstałych wątpliwości nie ustaliły, czy zgodnie z jej zamierzeniem złożone pismo stanowiło zażalenie. Zdaniem Sądu nie było żadnych wątpliwości co do charakteru złożonego przez skarżącą pisma. Wprawdzie nie zostało ono zatytułowane jako zażalenie, jednak nie jest to element obligatoryjny tego środka zaskarżenia. Z art. 128 w zw. z art. 144 k.p.a. wynika, że zażalenie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z zażalenia wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanego postanowienia. W treści pisma zawarte było natomiast wyraźne żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz uzasadnienie tego żądania, w którym skarżąca argumentowała, że budowa garażu objętego tym postanowieniem nie wymagała uzyskania pozwolenia, w związku z czym nie było podstaw do wstrzymywania prac związanych z jego budową. Organ zatem słusznie potraktował pismo skarżącej jako zażalenie i zbadał je pod kątem wymagań formalnych przewidzianych dla tego rodzaju środków zaskarżenia. Stwierdzenie, że zażalenie było spóźnione, pociągało za sobą konieczność stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a. Jeżeli chodzi o argumentację skargi dotyczącą zasadności zaskarżonego postanowienia w przedmiocie wstrzymania budowy, nie mogła ona podlegać analizie ani przez organ odwoławczy, ani przez Sąd. W sytuacji, gdy zażalenie zostało złożone z uchybieniem terminu, nie spełnia ono warunków formalnych, które umożliwiają jego dalszą, merytoryczną analizę. Zatem prawidłowo organ ocenił, że strona nie uzupełniła braków formalnych odwołania, co pociągało za sobą konieczność uznania go za niedopuszczalne, o czym stanowi art. 134 k.p.a. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.