II SA/Kr 123/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego W. W. kwotę [...]zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda decyzją z dnia 27 listopada 2017 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w związku z art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23.t.j. ze zm.) zwanej dalej k.p.a., art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2017.1332.t.j.), po rozpatrzeniu sprawy z odwołania I. S., od decyzji Starosty [...] z 27.09.2017 r, znak: [...], o odmowie uchylenia własnej decyzji z 9.11.2016 r. nr [...] znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu W. W. pozwolenia na budowę bezdotykowej myjni samochodowej samoobsługowej trzystanowiskowej z kontenerem wraz z wewnętrzną instalacją wod - kan., deszczową, c.o., energii elektrycznej wraz z WLZ energii elektrycznej, ZLZ gazu, z zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej, deszczowej ze szczelnym zbiornikiem na wodę deszczową na dz. nr [...] oraz przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z drogi gminnej (dz. nr [...]), w W., obr[...] gmina W. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości, i w tym zakresie orzekł, co do istoty sprawy tj. uchylił decyzję Starosty [...] z 9.11.2016 r. nr [...] znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta [...] decyzją z 27.09.2017 r. znak: [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o odmowie uchylenia własnej decyzji ostatecznej z 9.11.2016 r. nr [...] znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu skarżącemu pozwolenia na budowę bezdotykowej myjni samochodowej samoobsługowej. Stanowisko swoje uzasadnił tym, że wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od strony postępowania, ponieważ działka skarżącej nr [...] obr[...] W. nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Od decyzji tej wniosła odwołanie I. S.. W odwołaniu podniosła, że całodobowa myjnia samochodowa będzie oddziaływać na jej działkę poprzez hałas, mgłę wodną, zapachy detergentów, zanieczyszczenie środowiska oraz wzmożony ruch samochodowy zwłaszcza w ciszy nocnej. Organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć, dla których raport oddziaływania na środowisko może być lub jest wymagany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016.353 j.t.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 j.t.), co jednak nie oznacza, ze nie może ona oddziaływać na środowisko w sposób zastrzeżony przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2017.519 j.t.), i wymagający zbadania w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z 9.11.2016 r. nr [...] wynika, że projektowana myjnia trzystanowiskowa, samoobsługowa wraz z kontenerem technicznym będzie obiektem otwartym, tzn. nie będzie posiadać żadnych ścian zewnętrznych, i zlokalizowana będzie w odległości 7,46 m od granicy działki sąsiedniej nr [...] oraz w odległości 2,68 m od granicy działki sąsiedniej nr [...]. Zgodnie z zawartym w aktach odpisem zwykłym z Księgi Wieczystej KR [...] działka nr [...] stanowi własność I. S.. W projekcie budowlanym stwierdzono, że myjnia nie oddziałuje na działki sąsiednie i dlatego nie zastosowano żadnych rozwiązań projektowych mających na celu ograniczenie uciążliwości inwestycji dla tych działek, takich jak np. ekran akustyczny, czy pas zieleni izolacyjnej (k. 55 - Rysunek projektu zagospodarowania terenu). W toku wznowionego postępowania, w trybie art. 145 1 pkt 4 k.p.a., na wniosek I. S., objętego postanowieniem Starosty [...] z 12.07.2017 r. znak: [...], pełnomocnik inwestora przy piśmie z 25.08.2017 r. dostarczył stanowisko pisemne projektanta, cyt.: Również ściana wiaty myjni, od strony działki [...] będzie zabezpieczona od dołu do samej attyki celem redukcji rozprzestrzeniania się powstającej mgiełki wodnej. Inwestor zamierza również założyć przed rozpoczęciem użytkowania żywopłot z zieleni izolacyjnej wzdłuż granicy z sąsiednią działka nr [...] np. z graba pospolitego. (...) Żywopłot z grabu stanowi świetną zasłonę i barierę, zatrzymującą hałas, kurz oraz w przypadku myjni mgiełkę wodną powstająca podczas jej użytkowania. W ocenie organu odwoławczego taka zmiana stanowiska projektanta wskazuje, że myjnia może jednak oddziaływać na działkę sąsiednią nr [...], poprzez immisję wskazanych wyżej zanieczyszczeń. Pełnomocnik inwestora dostarczył także opracowanie pn.: Analiza akustyczna samoobsługowej myjni samochodowej w miejscowości W. na terenie nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...] obręb [...], sporządzone przez mgr inż. W. T., we wrześniu 2017 r. Opracowanie to, wbrew informacji podanej na str. 9, nie zawiera jednak w załączeniu mapy obrazującej prognozowany zasięg oddziaływania hałasu emitowanego do środowiska w trakcie eksploatacji obiektu, a więc brak jest także zobrazowania, gdzie przyjęto siatkę punktów obserwacji, które wskazane zostały w podsumowaniu końcowym na str. 12 i 13. Wobec braku w tym opracowaniu rysunku projektu zagospodarowania terenu w skali 1:500, i odniesienia się autora do konkretnej sytuacji w terenie, oraz braku sporządzonego na tej podstawie na tym rysunku rozkładu izolinii hałasu, w ocenie organu odwoławczego opracowanie to nie jest wiarygodne, i dlatego nie może stanowić dowodu, na którym można się oprzeć w przedmiotowej sprawie. Ponadto, w postępowaniu w ogóle nie zbadano wszystkich immisji związanych z funkcjonowaniem myjni, o których wspomina projektant, ani nie odniesiono się do nich. Organ I instancji nie podjął także żadnych własnych działań mających na celu dokonanie obiektywnej oceny sprawy, np. nie wystąpił o opinię do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. ani nie zwrócił się do rzeczoznawcy o sporządzenie odpowiedniej ekspertyzy. Zdaniem organu odwoławczego, zebrany w sprawie w toku wznowionego postępowania materiał dowodowy, nie dawał żadnych uprawnień do przyjęcia oceny wyrażonej w zaskarżonej decyzji Starosty [...] z 9.11.2016 r. nr [...]. W ocenie organu odwoławczego, biorąc pod uwagę usytuowanie projektowanej myjni otwartej, trzystanowiskowej, z kontenerem technicznym, bardzo blisko granicy działek sąsiednich, w tym działki nr [...] (7,46 m), i brak w projekcie jakichkolwiek zabezpieczeń działek sąsiednich, w tym działki nr [...], która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne (258MN) -jest rzeczą oczywistą, pewną i nie ulegającą żadnej wątpliwości, że użytkowanie obiektu wywoła rozprzestrzenianie się także na działki sąsiednie hałasu, mgły wodnej, oparów i odorów zapachowych z myjni, zwiększonej ilości spalin samochodowych oraz pyłów i innych zanieczyszczeń, o nasileniu związanym z kierunkiem wiatru, oraz konkretnym sposobem użytkowania obiektu. Dotychczasowe doświadczenia w budowie takich obiektów wskazują, że są one uciążliwe dla otoczenia z powodu właśnie ww. immisji, które są niezależne od przyjętej technologii, i które można ograniczyć jedynie poprzez przyjęcie dodatkowych specjalnych rozwiązań projektowych (np. ekran akustyczny). Z tych powodów właśnie, sytuowanie takich obiektów powinno być w znacznym oddaleniu od granic działek sąsiednich, a w szczególności od budynków mieszkalnych. Tymczasem w badanej sprawie odległość myjni od budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr [...], wynosi zaledwie 23,68 m, co jednoznacznie wskazuje, że projektowany obiekt będzie także oddziaływał na ten budynek. W świetle przedstawionego stanu faktyczno-prawnego organ odwoławczy stwierdził, że obszar oddziaływania obiektu nie zamyka się w granicach działki inwestycyjnej, ale obejmuje także działki sąsiednie, w tym działkę skarżącej nr [...]. Z tego powodu, właścicielka tej działki - I. S. jest stroną postępowania. W toku badania sprawy przez organ odwoławczy stwierdzono, że decyzja Starosty [...] z 9.11.2016 r. nr [...], wydana została z naruszeniem art., 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tj. niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie niezgodnie z przepisem § 26 ust. 4 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. - obszar "A" (Dz.Urz.Woj.[...].), ponieważ uciążliwość wynikająca z działalności obiektu i urządzeń usługowych wykracza poza granice terenu, do którego prowadzący działalność ma tytuł prawny. Ponadto, ww. decyzja z 9.11.2016 r. nr [...] wydana została bez niezbędnych przyłączy instalacyjnych, a więc na obiekt który nie może samodzielnie funkcjonować, tj. niezgodnie z art. 33 w związku z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, ww. decyzja z 9.11.2016 r. nr [...] wydana została bez pozwolenia wodno-prawnego, wymaganego przepisami ustawy Prawo wodne (Dz.U.2017.1121 ze zm.), skoro z projektu wynika, że ścieki przemysłowe zawierające substancje szkodliwe wprowadzane będą do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innego podmiotu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł skarżący W. W.. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 107 § 1 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji nie zawierającej rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, a mianowicie wniosku skarżącego z dnia 9 września 2016 r. o pozwolenie na budowę bezdotykowej myjni samochodowej w ramach toczącego się postępowania wznowieniowego; art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 15 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji z dnia 27 września 2017 r., znak: [...] i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. uchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia 9 listopada 2016 r. znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, co w konsekwencji naruszyło zasadę dwuinstancyjności; art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: p.b) poprzez skierowanie decyzji jedynie do jednego inwestora, tj. W. W. w sytuacji, gdy na mocy decyzji Starosty [...] z dnia 8 lutego 2017 r., znak: [...] przedmiotowe pozwolenie na budowę myjni bezdotykowej zostało przeniesione na rzecz nowego inwestora, tj[...] s.c. M. S., B. B., W. W., co w konsekwencji spowodowało ustalenie błędnego kręgu stron postępowania. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie stron o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości ostatecznego wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów, co wobec faktu prowadzenia przez organ II instancji uzupełniającego postępowania dowodowego oraz odmiennego wyrzeczenia od organu I instancji naruszyło zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu. art. 7, 77 oraz 107 § 3 w związku z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez: - zaniechanie przeprowadzenia niezbędnego postępowania dowodowego w pełnym zakresie, w szczególności odnoszącym się do ustalenia czy inwestorzy uzyskali pozwolenie wodnoprawne, co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia nieprawidłowych ustaleń faktycznych jakoby Inwestor nie uzyskał takiego pozwolenia w sytuacji gdy zostało ono wydane decyzją Starosty [...] z dnia 19 maja 2017r., ZNAK: [...], - nie przeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie ustalenia prawidłowego kręgu stron w sytuacji, gdy w obrocie prawnym była już decyzja Starosty [...] z dnia 8 lutego 2017 r., znak: [...] przenosząca przedmiotowe pozwolenie na budowę myjni na rzecz nowego inwestora, tj. [...] s.c. M. S., B. B., W. W.. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 33 w związku z art. 3 pkt 1 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie jakoby projekt budowlany musiał obligatoryjnie zawierać wszystkie przyłącza, w sytuacji gdy na ich realizację brak jest obowiązku dokonywania jakichkolwiek formalności prawnych (w tym w szczególności obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę czy zgłoszenia); art. 35 ust. 1 p.b. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i niczym nieuzasadnione przyjęcie, że realizowana inwestycja jest niezgodna z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie § 26 ust. 4, w sytuacji gdy uciążliwość realizowanej inwestycji nie wykracza poza obszar nieruchomości na której jest realizowana. Skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji Wojewody z dnia 27 listopada 2017 r., znak: [...] W ocenie skarżącego organ II instancji nie rozpatrzył istoty sprawy, tj. jego wniosku z dnia 9 września 2016 r. o pozwolenie na budowę bezdotykowej myjni samochodowej. Skarżący zarzucił, że organ II instancji w sposób rażący naruszył dyspozycje art. 138 pkt 2 w związku z art. 151 1 pkt 2 k.p.a. eliminując z obrotu prawnego decyzję Starosty [...] i jednocześnie nie orzekając co do istoty sprawy. W jego ocenie organ II instancji nie tylko nie rozpatrzył ponownie przedmiotowej sprawy, ale ponadto organ nie poczynił jakichkolwiek własnych ustaleń. Brak jest rozstrzygnięcia istoty sprawy czyli odniesienia się do wniosku Inwestora w przedmiocie pozwolenia na budowę. Skarżący wskazał na wadliwe wyznaczenie kręgu stron postępowania wznowieniowego, gdyż Wojewoda nie uznał jako strony postępowania dwóch pozostałych inwestorów (pozą W. W.), tj. M. S. oraz B. B.. Pominięcie dwóch inwestorów w ramach postępowania odnoszącego jest do decyzji o pozwolenie na budowę uznać należy za rażące naruszenie dyspozycji art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 28 p.b. Skarżący zarzucił, że organ II instancji pominął całkowicie fakt, iż w dniu 19 maja 2017 r. Starosta [...] decyzją znak: [...] udzielił: "pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie ścieków przemysłowych (...) pochodzących z trzystanowiskowej myjni samochodowej zlokalizowanej na działce nr [...] obręb [...] w W.(...)". Brak ustaleń w w/w zakresie doprowadził organ II instancji do mylnych konkluzji, jakoby obiekt został zrealizowany bez wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego. Po wtóre organ II instancji pominął decyzję Starosty [...] z dnia 8 lutego 2017 r., znak: [...], którą przeniesiono pozwolenie na budowę na rzecz nowego inwestora - [...]. s.c. M. S., B. B., W. W.. Brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie skutkował nieprawidłowym ustaleniem kręgu stron i w konsekwencji nie skierowaniu jej do wszystkich podmiotów, których udział w postępowaniu był obligatoryjny. Organ pominął także okoliczność skutecznego przyjęcie do użytkowania w dacie 23 listopada 2017 r. (tj. przed datą wydania skarżonej decyzji) rzeczonego obiektu budowlanego. Powyższą okoliczność potwierdził PINB w W. w dniu 23 listopada 2017 r. w piśmie znak: [...] Skarżący zarzucił, iż organ II instancji w sposób całkowicie arbitralny nie poparty jakimikolwiek dowodami stwierdził, iż budynek mieszkalny na działce sąsiedniej nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Stwierdzenie to, nie poparte jakąkolwiek analizą czy też innymi dowodami (sprzeczne z dokumentacją przedłożoną przez inwestora, w tym w szczególności "Analizą akustyczną"), musi budzić uzasadnione wątpliwości albowiem rzeczony budynek mieszkalny znajduje się w odległości 23,68 m. Już samo doświadczenie życiowe które powinna posiadać każda osoba choć raz korzystająca z tego typu myjni, pokazuje, iż obiekty tego typu znajdują się często w znacznie bliższej odległości od budynków mieszkalnych i nie sposób uznać by, negatywnie wpływały na znajdujące się w ich sąsiedztwie budynki mieszkalne. Organ II instancji nie powołał się w swym osądzie na jakiekolwiek wiarygodne dowody mogące potwierdzać jego twierdzenia w tym zakresie. A zatem tak kategoryczne stwierdzenie musi zostać uznane za co najmniej przedwczesne. Skarżący podniósł także, że w niniejszym stanie faktycznym Wojewoda w żaden sposób nie wykazał, by interes właściciela działki sąsiednie był jakkolwiek zagrożony, czy też by planowana inwestycja mogła naruszyć przepisy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014.1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do wniosku, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis art. 138 § 1 k.p.a. stanowi, że organ wydaje decyzję w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, w całości albo w części albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Zgodnie z § 2 organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu spraw. Artykuł 151 k.p.a. określa rodzaje decyzji kończących postępowanie w postepowaniu wznowieniowym, i tak zgodnie z § 1 organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną w celu sprawdzenia, czy jakaś z wad postępowania wymienionych w art. art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b ww. ustawy nie wpłynęła na treść decyzji. Właściwy organ wydaje z urzędu lub na żądanie strony (organizacji społecznej uczestniczącej w postępowaniu na prawach strony, prokuratora, rzecznika) postanowienie o wznowieniu postępowania, a następnie po przeprowadzeniu wznowionego postępowania zapada rozstrzygnięcie w sprawie dotychczasowej decyzji. Powołana regulacja prawna adresowana jest do organu orzekającego w postępowaniu wznowionym w pierwszej instancji i wyznacza jego zakres decyzyjny, przy czym podstawową kompetencją merytoryczną tego organu jest uchylenie decyzji dotychczasowej i orzeczenie co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Stwierdzić zatem należy, że w postępowaniu wznowionym, decyzja organu pierwszej instancji, wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, zawiera rozstrzygnięcie składające się z dwóch elementów, z których jeden - eliminuje z obrotu prawnego dotychczasową decyzję, drugi zaś - ponownie rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Oznacza to, że poddanie kontroli instancyjnej decyzji wydanych w postępowaniu wznowionym, musi skutkować uznaniem kompetencji organu odwoławczego do wydania rozstrzygnięcia składającego się z trzech elementów, wśród których, obok dwóch elementów mogących tworzyć rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, konieczne jest także zawarcie rozstrzygnięcia co do dalszego bytu prawnego zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej. Skorzystanie przez stronę ze środków odwoławczych nakłada bowiem na organ wyższego stopnia obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania nowego rozstrzygnięcia, przy czym - w tym zakresie - organowi odwoławczemu przysługują takie same kompetencje orzecznicze, jak organowi pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 28 września 1994r., III SA 1496/93, LEX nr 26028). Przepis art. 138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w cytowanym przepisie. Tymczasem, rozstrzygając przedmiotową sprawę Wojewoda poprzestał na uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości, oraz decyzji Starosty [...] z 9.11.2016 r. nr [...] znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, nie orzekając w sprawie merytorycznie, ani nie umarzając postępowania w pierwszej instancji. W obecnym stanie prawnym wobec uchylenia decyzji z dnia 9 listopada 2016 r. co do wniosku skarżącego z dnia 9 września 2016r. nie orzeczono merytorycznie. W decyzji, którą organ odwoławczy podjął w niniejszej sprawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. należało po uchyleniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, orzec także co do istoty sprawy wznowionej. W sprawie niniejszej wiązało się to z rozstrzygnięciem wniosku skarżącego z dnia 9 września 2016 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie W. W. pozwolenia na budowę bezdotykowej myjni samochodowej samoobsługowej trzystanowiskowej z kontenerem wraz z wewnętrzną instalacją wod - kan., deszczową, c.o., energii elektrycznej wraz z WLZ energii elektrycznej, ZLZ gazu, z zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej, deszczowej ze szczelnym zbiornikiem na wodę deszczową na dz. nr [...] oraz przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z drogi gminnej (dz. nr [...]), w W., obr. 1 gmina W.. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z elementów najistotniejszych każdej decyzji administracyjnej, wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w konkretnych okolicznościach faktycznych i materiale dowodowym. Ma zawsze charakter rozstrzygnięcia przesądzającego o istocie sprawy. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje wyrażona wola organu administracyjnego załatwiająca sprawę w tej formie. Zaskarżona decyzja nie uczyniła zadość temu wymogowi. Wprawdzie częścią składową decyzji jest także uzasadnienie faktyczne i prawne, które służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji, jednak brak pełnego rozstrzygnięcia nie może być sanowany poprzez treść uzasadnienia. Sąd rozstrzygając skargę na decyzję, która nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy nie może ocenić tej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego z powyższej przyczyny, Sąd odstąpił od badania zasadności pozostałych zarzutów skargi albowiem byłoby to w tej sytuacji przedwczesne. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę winien mieć zatem na uwadze także zarzuty skargi i odpowiednio do nich się ustosunkować. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i jako wadliwa winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Rozpoznając ponownie sprawę, organ odwoławczy winien rozważyć wskazane wyżej okoliczności i wydać decyzję zawierającą w swojej treści wszystkie elementy wskazane w dyspozycji art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.