II SA/Kr 1232/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie WSA Małgorzata Brachel -Ziaja AWSA Wojciech Jakimowicz (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2005r. sprawy ze skargi M. P. primo voto O. na decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 1995r ., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa , że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana , III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej M. P. primo voto O. koszty postępowania w kwocie 10 zł (dziesięć złotych). Decyzją z dnia 31 lipca 1995 r., znak: [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania M. O. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 1995 r., znak [...] nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [...] obr. [...] w T. przy ul. [...] w terminie 6 tygodni po uprawomocnieniu się decyzji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że organ pierwszej instancji opisaną wyżej decyzją nakazał M. O. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku usługowego na działce nr [...] obr. [...] w T. przy ul. [...] w terminie 6-ciu tygodni od uprawomocnienia się decyzji. Od decyzji tej M. O. wniosła odwołanie podnosząc, że działkę na której wybudowała budynek przeznaczony pod usługi nabyła od Urzędu Miasta właśnie w celu realizacji przedmiotowego obiektu, że Urząd Miasta wcześniej wydanymi decyzjami zapewniał o możliwości budowy takich obiektów, a następnie wydał nakaz rozbiórki z uwagi na przeznaczenie terenu. Z tego względu odwołująca się wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zezwolenie na jego użytkowanie. Organ odwoławczy stwierdził, że budowa przedmiotowego obiektu zakończona w grudniu 1994 r. nastąpiła bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W tej sytuacji ma zastosowanie art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -prawo budowlane, według którego do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy art. 48 nie stosuje się. Do tych obiektów stosuje się odpowiednio przepisy dotychczasowe. Podniesiono w uzasadnieniu, że działka zabudowana przedmiotowym obiektem położona jest w/g ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Tarnowa zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta nr XX/210/91 z dnia 30 grudnia 1991 r. (ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Tar. nr 1/92 poz. 6 z dnia 31 stycznia 1992 r.) w terenie przeznaczonym pod zieleń niską i urządzoną ogrody działkowe i sady, z wykluczeniem możliwości realizacji wszelkich obiektów poza urządzeniami związanymi z uprawami ogrodowymi, infrastrukturą techniczną oraz adaptacją istniejących budynków z możliwością poprawy standardów wyposażenia i użytkowania, oraz w wyznaczonej w planie strefie uciążliwości od istniejącego cmentarza wykluczającej budowę nowych budynków mieszkalnych, zakładów żywienia, produkcji i składów żywności. Wobec powyższego, ze względu na to, że lokalizacja przedmiotowego obiektu narusza ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, konieczne stało się zastosowanie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Decyzja pierwszej instancji była w ocenie organu odwoławczego prawidłowa i nie istniały podstawy do jej zmiany. Organ odwoławczy zasygnalizował, że mając na uwadze fakt, iż przedmiotowy obiekt jest już wybudowany, organ pierwszej instancji na stosowny wniosek strony winien rozważyć możliwość zastosowania art. 39 starego prawa budowlanego odnośnie ewentualnego odroczenia orzeczonej rozbiórki. Wcześniej wydane prawomocne decyzje dotyczące podziału i wykupu działki mogą być z kolei przedmiotem odrębnego postępowania mającego na celu zbadanie ich legalności po uprzednim wniesieniu stosownego wniosku przez skarżącą. Skargę na decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 1995 r., znak: [...] złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie M. O. wnosząc o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów oraz rażące naruszenie prawa miejscowego, jakim jest Uchwała Rady Miasta Tarnowa nr XX/210/91 z dnia 30 grudnia 1991 r. (ogłoszona w Dz. Urz. Woj. Tar. nr 1/92 poz. 6 z dnia 31 stycznia 1992 r.) w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania Miasta Tarnowa, której indywidualnym odwzorowaniem co do przeznaczenia działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w T. jest ostateczna decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 1992 r., znak: [...] w sprawie zatwierdzenia polanu realizacyjnego działki nr [...], zgodnie z którym po podziale tej działki m.in. na działkę [...] - działka ta jest przeznaczona pod zabudowę pawilonami usługowymi. Skarżąca wskazała także, że Kierownik Urzędu Rejonowego decyzją z dnia [...] września 1992 r. zatwierdził podziały działki nr [...] na działki nr [...]-[...] i działki nr [...] na działki nr [...]-[...] wskazując w uzasadnieniu decyzji, że projekt podziału został opracowany zgodnie z planem realizacyjnym z dnia 22 kwietnia 1992r., a nowoutworzone działki oznaczone numerami [...]-[...] są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową zaś działki nr [...] i [...] - pod zabudowę pawilonami usługowymi. W związku z powyższym skarżąca zarzuciła także naruszenie zasad ogólnych k.p.a., tj. zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a także zasady trwałości decyzji administracyjnej twierdząc, że o zgodności inwestycji z przeznaczeniem terenu, na którym została ona zrealizowana rozstrzygają wiążące organy administracji publicznej i obywateli ostateczne decyzje: Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 1992 r., znak: [...] i Kierownika Urzędu Rejonowego decyzją z dnia [...] września 1992r., znak: [...]. Decyzje te potwierdziły zdaniem skarżącej, iż przeznaczenie budowlane jej działki jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Tarnowa. W skardze zarzucono także przewlekłość postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, które toczyło się od 1994 r. Brak wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, dezaktualizacja dokumentacji niezbędnej dla realizacji inwestycji i obawa ponownego poniesienia znacznych kosztów związanych z przygotowaniem tej dokumentacji, a także kradzieże materiałów budowlanych z działki skarżącej spowodowały zrealizowanie przez skarżącą inwestycji w 1994r. i wystąpienie z wnioskiem o jej legalizację w dniu [...] grudnia 1994r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i uzasadniającą je argumentację. Podkreślono, że Wojewoda decyzją z dnia 14 września 1995 r., znak: [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 1992 r., znak: [...]. Niezależnie od tego organ odwoławczy podniósł, że decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego nie jest pozwoleniem na budowę i nie daje podstaw do rozpoczynania budowy. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Ośrodkiem Zamiejscowym w Krakowie zawieszone postanowieniem z dnia 7 lutego 2000r. zostało podjęte postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowieniem z dnia 30 września 2004r. W aktach sprawy znajduje się kserokopia odpisu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2004 r, sygn. akt IV SA 2578/02, na mocy którego uchylona została decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2002r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] września 1995 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 1992 r., znak: [...]. Na rozprawie w dniu 6 czerwca 2005 r. stawiła się Z. O. - pełnomocnik skarżącej oświadczając, że M. P. jest tą samą osobą co M. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi M. O. - podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, póz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 z późn. zm.). Według art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r., nr 89, póz. 414) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 103 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy ustawy, z tym że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy. Do tych obiektów stosuje się odpowiednio przepisy dotychczasowe. Mając powyższą regulację na uwadze należy stwierdzić, iż organy administracji zasadnie przyjęły, iż w przedmiotowej sprawie dotyczącej samowoli budowlanej stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r., nr 38, póz. 229 z późn. zm.). Dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy potwierdza zasadność twierdzenia, że M. P. (primo voto: O.) zrealizowała budowę budynku usługowego na działce nr [...] obr. [...] w T. przy ul. [...] przed końcem 1994 r. (protokół z dnia [...] grudnia 1994 r. -k.2). Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nie budzi wątpliwości, że M. P. (primo voto: O.) wybudowała budynek usługowy na działce nr [...] obr. [...] w T. przy ul. [...] niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, albowiem zrealizowała tę inwestycję bez wymaganego zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego z 1974 r. pozwolenia na budowę (fakt zrealizowania przedmiotowej inwestycji bez pozwolenia na budowę potwierdza sama skarżąca np. w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 1995 r. - k. 14). W tej sytuacji zasadą jest obowiązek przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego, jeżeli właściwy organ stwierdzi zaistnienie wskazanych wyżej przesłanek. Mając na uwadze okoliczność, iż odstąpienie od nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego stanowi wyjątek od zasady, zgodnie z którą efekty samowoli budowlanej nie powinny być akceptowane z punktu widzenia zasady legalności, a obiekty budowlane samowolnie wybudowane podlegają rozbiórce, powyższa regulacja art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. ma charakter wyjątku od zasady i jako taka wymaga wykładni zawężającej. Dla podjęcia decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki konieczne jest zwłaszcza - na gruncie przedmiotowej sprawy - precyzyjne zbadanie i uzasadnienie przez organ swojego stanowiska w kwestii, czy przedmiotowy obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Tymczasem w aktach sprawy brakuje dokumentacji, która pozwoliłaby zweryfikować zasadność stanowiska organów obydwu instancji, że budynek usługowy na działce nr [...] obr. [...] w T. przy ul. [...] znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, akta spraw, w których konieczne jest zweryfikowanie poprawności twierdzeń co do zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powinny zawierać między innymi wyrys i wypis z aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla oceny zgodności planowej inwestycji z wszystkimi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. np. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., II SA/Gd 780/96, niepublikowany). Obowiązkiem organu - istotnym zarówno z punktu widzenia administracyjnego postępowania odwoławczego, jak i postępowania sądówoadministracyjnego - jest przesłanie całości dokumentacji zgromadzonej w sprawie i stanowiącej podstawę jej rozstrzygnięcia. W sprawach, w których konieczne jest zweryfikowanie poprawności twierdzeń co do zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy dołączać do akt uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czytelny wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego z zaznaczeniem działki, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja. Tymczasem przesłana dokumentacja nie pozwala ocenić prawidłowości merytorycznych ustaleń organów administracji. Do akt nie dołączono uwierzytelnionego wypisu z części tekstowej planu, a oznaczenie symboli w części graficznej przyjęto według adnotacji zamieszczonej na odwrocie kserokopii z wyrysu z planu. Zasadne jest prezentowane w orzecznictwie stanowisko - wyrażone również w związku z niniejszą sprawą - że skoro plan miejscowy składa się z części graficznej i tekstowej, a w części tekstowej znajdują się zarówno objaśnienia i informacje dotyczące części graficznej, jak też zapisy o treści normatywnej, to do odczytania ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wystarczający wycinek części graficznej planu bez odczytania ustaleń normatywnych ujętych w części tekstowej, w tym istotnych objaśnień i informacji zamieszczonych w różnych częściach tekstu planu. Kontrola zgodności decyzji z planem miejscowym powinna więc polegać na skonfrontowaniu stanu faktycznego sprawy z wyrażonymi w formie graficznej i tekstowej normami planu. Bez dokonania takiej konfrontacji gołosłowne jest stwierdzenie, że decyzja jest sprzeczna z obowiązującym planem, (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2004 r, sygn. akt: IV SA 2578/02) Ustalenie, czy budynek usługowy na działce nr [...] obr. [...] w T. przy ul. [...] znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a następnie dokładnego przedstawienia wszystkich motywów, jakie stanowiły podstawę stanowiska organu z jednoczesnym udokumentowaniem tego stanowiska materiałem dowodowym. Na gruncie niniejszej sprawy obowiązki powyższe powinny być zrealizowane ze szczególną starannością również i z tego względu, iż wątpliwości co do oceny zgodności zrealizowanej przez M. O. inwestycji zostały zasygnalizowane w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2004 r., sygn. akt: IV SA 2578/02, na mocy którego uchylono decyzje w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 1992 r, znak: [...] zatwierdzającej plan realizacyjny zagospodarowania działki Nr [...] i [...] obręb [...] położonych w T. przy ul. [...], w której to decyzji Prezydent Miasta stwierdził, iż przedmiotowa działka znajduje się na terenach przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy w pierwszej kolejności podkreślić, że niedopuszczalne jest skuteczne powoływanie się przez skarżącą na zasady ogólne k.p.a., takie jak zasada praworządności i zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, w sytuacji, gdy skarżąca w sposób ewidentny sama naruszyła prawo realizując obiekt budowlany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Negatywna ocena działań organów administracji publicznej, jak również ich bezczynności, nie uprawnia ani do łamania prawa, ani do usprawiedliwiania działań niezgodnych z prawem. W dalszej kolejności należy zasygnalizować, że jakkolwiek decyzje administracyjne ostateczne w toku instancji korzystają z domniemań zgodności z prawem i mają przymiot trwałości, to nie można przyjąć, że ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia [...] kwietnia 1992 r, znak: [...] w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego działki nr [...] oraz decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1992 r. zatwierdzająca podziały działki nr [...] na działki nr [...]-[...] i działki nr [...] na działki nr [...]-[...], mają charakter rozstrzygający w niniejszej sprawie. Przyjęcie, że ustalenia decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji budowlanej wydanej na podstawie art. 21 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. mają charakter wiążący przy ocenie, czy samowolnie zrealizowany obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, prowadziłoby do wniosku, że żadna inwestycja zrealizowana przed dniem 1 stycznia 1995 r. na podstawie ostatecznej decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji budowlanej i nie powodująca niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia - po stwierdzeniu tożsamości inwestycji planowanej i zrealizowanej, nie podlegałaby nakazowi rozbiórki, pomimo że została zrealizowana bez pozwolenia na budowę. Wniosek taki pozostawałby w rażącej sprzeczności z istotą reglamentacji administracyjnoprawnej robót budowlanych w drodze decyzji o pozwoleniu na budowę i zasadą równości wobec prawa. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia z dnia 31 lipca 1995 r, znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 1995 r., znak [...]. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż decyzje organów obydwu instancji zapadły pomimo braku należycie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, a zatem uchybienie tego rodzaju nie może być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym również decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonywana na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270). Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. (Dz. U. Nr 74, póz. 368 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym' (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 97 § 1 cyt. ustawy Przepisy wprowadzające ustawę -prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w niniejszej sprawie ze skargi M. O., podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże w § 2 art. 97 Przepisów wprowadzających ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdza się, że w sprawach, o których mowa w § 1 cyt. ustawy stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.