II SA/Kr 1232/14

Kraków, dnia 5 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na działanie Rady Miejskiej w S. postanawia odrzucić skargę. J. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę "na Przewodniczącego Rady Miejskiej w S. – pana P. W. i całą Radę Miejską w S.", w której sformułował zarzut "łamania prawa administracyjnego UE i RP", skutkującego brakiem ochrony zdrowia i życia obywateli UE. Skarżący zawnioskował jednocześnie o wypłatę odszkodowania w wysokości 10 mld złotych. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie toczy się żadne postępowanie sądowoadministracyjne, którego stroną byłaby Rada Miejska w S., obejmująca swym przedmiotem zastrzeżenia wymienione w uzasadnieniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, bowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też Sąd zobligowany jest do zbadania czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sąd obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają, stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest działanie Rady Miejskiej w S.. W ocenie Sądu, skarga J. Z. należy do kategorii skarg określonych w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 267 ze zm., dalej jako K.p.a.), w dziale VIII "Skargi i wnioski", bowiem w pełni odpowiadała kryteriom przewidzianym dla skargi obywatelskiej (powszechnej). Zgodnie z powołanym przepisem, przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Przepis art. 229 pkt 1 K.p.a. stanowi wprost, że organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności rady gminy jest wojewoda, a w zakresie spraw finansowych – regionalna izba obrachunkowa. Postępowanie ze skargi powszechnej ma charakter postępowania administracyjnego uproszczonego, w którym nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a tylko zawiadamia się ich o podjętych działaniach, nie ma toku instancji oraz standardowych środków zaskarżenia. Postępowanie takie kończy się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wydania przez organ rozpoznający skargę jakiegokolwiek aktu lub czynności, które podlegałyby kontroli sądowoadministracyjnej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, do skarg i wniosków na działalność organów państwowych i samorządowych, uregulowanych przepisami działu VIII K.p.a. nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, podlega w takim przypadku odrzuceniu (por. m.in. postanowienia: NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt I OSK 1110/2004, WSA w Gorzowie Wielkopolskim, sygn. akt II SA/Go 417/2009, WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 357/2008). Stanowisko takie prezentuje także doktryna prawa, gdzie stwierdza się, że zawiadomienie o załatwieniu skargi nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem, albowiem ta kategoria czynności różnego rodzaju organów państwowych i organizacji społecznych nie mieści się w wyliczeniu aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, str. 770). Skoro zatem skarga J. Z. nie mieści się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 P.p.s.a., stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a, Sąd postanowił jak w sentencji.