II SA/Kr 1235/16

Dnia 5 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej obowiązek ponoszenia opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego postanawia odrzucić skargę Postanowieniem z dnia 14 lipca 2016 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławczego odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia 30 sierpnia 2008 r. (znak: [...]) utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 7 stycznia 2008 r. (znak: [...]) przedłużającej na okres od dnia 9 stycznia 2008 r. do dnia 8 stycznia 2009 r. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]). W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2008 r. (znak: [...]) jest niedopuszczalne z uwagi na fakt, iż decyzja ta była już przedmiotem badania w postępowaniach nadzwyczajnych i brak jest obecnie możliwości dokonywania kontroli decyzji z uwagi na podjęte rozstrzygnięcia w tej sprawie. Skargę na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2016 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej obowiązek ponoszenia opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę skarżąca M. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej jako: k.p.a.), właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 127 § 3 k.p.a.). Biorąc pod uwagę powyższe regulacje prawne wskazać należy, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w I instancji. Od postanowienia tego przysługiwał skarżącej środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym została ona pouczona i – jak wynika z akt administracyjnych sprawy – z którego to środka skarżąca skorzystała, w następstwie czego postanowieniem z dnia 30 września 2016 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia 14 lipca 2016 r. (znak: [...]), będące przedmiotem niniejszej skargi. Tym samym, dopiero na postanowienie wydane w II instancji – w przedmiotowej sprawie ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2016 r. (znak: [...]) – zapadłe na skutek wyczerpania toku instancji, skarżąca mogłoby skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.