II SA/Kr 1237/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. C. i S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Uzasadnienie wyroku z dnia 15 stycznia 2013r. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił na wniosek W.G. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] obr.[...] przy ul. [...] w K. wraz z infrastrukturą techniczną oraz zjazdem z dz. Nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, iż teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego warunki zabudowy ustalono w oparciu o przepisy szczególne oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji, jak podano w uzasadnieniu, sporządzany został przez uprawnionego architekta, wpisanego na listę izby samorządu zawodowego architektów. W toku postępowania uzyskano stosowne opinie i dokonano uzgodnień. Ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Załącznik decyzji stanowią: warunki zabudowy terenu (załącznik nr 1), linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali 1:1000 (załącznik nr 2), wyniki analizy urbanistyczno – architektonicznej - część tekstowa i część graficzna - (odpowiednio załączniki nr 3 i 4). Odniesiono się do złożonych w toku postępowania uwag i zastrzeżeń. Obszernie wyjaśniono przebieg dotychczasowego postępowania, jak również zasady nim rządzące w kontekście podjętego rozstrzygnięcia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M.C. , S.R. oraz C.C. , zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności podniesiono kwestie związane z wyznaczeniem linii zabudowy, wskaźnikami: wielkości powierzchni nowej zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i kalenicy, zachowaniem powierzchni biologicznie czynnej w proporcji do sąsiednich działek. Do odwołania dołączono dodatkowo przy piśmie z dnia 29 maja 2012 r. decyzję wydaną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012r. znak [...] której mocą utrzymano w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2011 r. znak [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2011r. znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K.G. i W.G. pozwolenia na wykonanie wewnętrznych instalacji elektrycznej, wodnej, centralnego ogrzewania oraz tynków i wylewek podposadzkowych, montaż warstw okładzinowych ocieplenia w budynku mieszkalnym jednorodzinnym wolnostojącym z garażem podziemnym usytuowanym na działce nr ew. [...] obr [...] położonej przy ul. [...] w K. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lipca 2012r. nr:[...] , w oparciu o art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. nr 80, poz. 717 ze zm.) § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko zajęte przez organ I instancji, wskazując przy tym, iż organ ten dokonał czynności zmierzających do usunięcia uchybień wskazanych przez Kolegium w decyzji z dnia [...] lipca 2011r. nr[ ...] . W ocenie Kolegium, sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w przedmiotowym rozporządzeniu. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3, zresztą obszar ten zawiera również załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowa analiza opisuje sposób zagospodarowania terenu oraz występujące w obszarze analizowanym parametry. Ustalone na podstawie analizy wyniki znajdują uzasadnienie w świetle poczynionych w toku analizy ustaleń, a Kolegium po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie kwestionuje ich prawidłowości. Z treści sporządzonej w dniu 31 stycznia 2007r. analizy urbanistyczno -architektonicznej, uzupełnionej w dniu 29 grudnia 2010r. w związku z uwagami Sądu, a także uzupełnionej w dniu 27 września 2011r. w związku z uchyleniem przez Kolegium poprzednio wydanej decyzji w sprawie wynika, iż działka objęta terenem inwestycji położona jest w obszarze chronionym - w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Na [...], w obszarze zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej o charakterze willowym. Budynki w tym obszarze posiadają do trzech kondygnacji, posiadają zróżnicowana formę i gabaryty. Aby możliwym było ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego koniecznym jest, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W analizowanej sprawie jako działkę sąsiednią, stanowiącą kontynuację funkcji zabudowy organ I instancji wskazał działki nr nr [...] ,[...] ,[...] obr. [...] W odniesieniu do nowej zabudowy wskazano obowiązującą linię zabudowy jako kontynuację linii zabudowy na działce sąsiedniej nr [...] obr.[...] tj. w odległości 8,3 m od granicy działki drogowej. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalono na 21 %. Szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] ustalono na od 8 do 13 m metrów. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji wyznaczono na do 11,5 metrów dla wysokości kalenicy. Wysokość tę wyznaczono zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia. Określono szczegółowo warunki zagospodarowania przestrzennego wynikające z obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody, o których mowa w przepisach o ochronie przyrody. W odniesieniu do powyższego - mając za podstawę art. 61 ustawy - wyznaczone parametry urbanistyczne w ocenie Kolegium pozwolą na kontynuację zastanego ładu urbanistycznego. Analiza całokształtu przeprowadzonego postępowania, a także ustalonych w decyzji parametrów prowadzi do wniosku, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny istniejącego w obszarze analizowanym stanu zagospodarowania i na tej podstawie orzekł w sprawie. Ustalone w oparciu o powyższe rozporządzenie parametry architektoniczne w ocenie Kolegium mieszczą się w zakresie norm cyt wyżej rozporządzenia i zostały określone w sposób wyważony. W ocenie Kolegium organ I instancji w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący uzasadnił sposób określenia wskaźników zabudowy, czyniąc tym samym zadość wymaganiu, by wszelkie odstępstwa od wskaźników średnich w terenie analizowanym były przekonująco uzasadnione. W odniesieniu natomiast do zarzutów odwołujących wskazano, iż słusznie wskazują oni, iż wskaźniki z decyzji przyjęto na zasadzie odstępstw od średnich występujących w terenie analizowanym. Jednakże odstępstwa te zostały uzasadnione dodatkową analizą z dnia 27 września 2011 r. Analizując pismo odwołujących z dnia 29 maja 2012 r. wraz z załączoną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Kolegium wyjaśniło, iż jej treść nie wpływa na wynik postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyli M.C. i S.R. , zarzucając iż decyzja doprowadzi do pogorszenia warunków zamieszkania w domu przy ul. [...], którego skarżący są właścicielami, czym naruszony zostanie interes osób trzecich poprzez ograniczenie w zagospodarowaniu działki nr [...]wg art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skarżący wnieśli zastrzeżenia kwestionując ustalony wskaźnik powierzchni nowej zabudowy. Podnieśli, iż niezasadnym było uwzględnienie przez organy wskaźników występujących tylko w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji (czyli działek [...] - 31% - najwyższy wskaźnik tym razem uwzględniony mimo iż znacznie odbiega od działek nr [...] i [...] , działki nr [...] - 18%, działki nr [...] - 15%). Nadto część projektowanego budynku (obiektu budowlanego ozn. "t" na planie) nie została wliczona do powierzchni zabudowy ze względu na zaprojektowany nawis od strony zachodniej zwiększający dodatkowo kubaturę budynku. Skarżący zarzucili również, że tzw. obiekt-winda samochodowa umiejscowiona w granicy działki jest zaprojektowana niezgodnie z art. 12 i art. 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002, gdyż przepisy przeciwpożarowe przewidują w takim przypadku zachowanie 8 m odległości miedzy ścianami zewnętrznymi budynków mieszkalnych (czyli od granicy działki co najmniej po 4 m), co ogranicza zagospodarowanie sąsiedniej działki nr [...] i stanowi zagrożenie pożarowe. Skarżący zakwestionowali także ustalenia w zakresie elewacji frontowej i wysokości kalenicy, wskazując iż w warunkach zabudowy przyjęto szerokość elewacji frontowej w zakresie 8 — 13 m, natomiast szerokość dłuższej elewacji równą 21,5m, a zatem wydano zgodę na powstanie obiektu dłuższego niż istniejące na ulicy [...]. . Wysokość elewacji frontowej podana w warunkach zabudowy jako 7,5 m jest większa niż posiadane przez budynki o podobnym charakterze zabudowy (działki [...] ,[...], a w przypadku budynku na działce nr [...] będącej w bezpośrednim sąsiedztwie nowej inwestycji w zasięgu jej linii zabudowy, budynek na działce [...] byłby nawet o 3,5m wyższy. Przyjęto wysokość kalenicy na poziomie 11,5 m czyli więcej niż wynosi ta wysokość dla budynku [...] (obecnie najwyższego na analizowanym obszarze a znajdującego się dodatkowo w II linii zabudowy). Z geometrii dachu nowego zamierzenia wynika, że nie tylko wysokość, ale i długość kalenicy, jest powiększona o długość okapu czyli kształtuje się na poziomie 21,5m ± 1, co znacznie przekracza wysokość budynków, które znajdują się bezpośrednim sąsiedztwie (6,6m i 9,6m). Skarżący zakwestionowali także odstępstwo w zakresie ustalonej linii zabudowy, wskazując iż nie uwzględniono istnienia działek z drugiej strony nowej inwestycji tzn. [...] ,[...] . W ocenie skarżących efektem akceptacji zaskarżonej decyzji będzie powstanie obiektu o kubaturze ok. 3000 m3 sytuowanego pomiędzy budynkami o kubaturach ok. 1000m3 dz. [...], dz.[...] co jest sprzeczne z art. 61 ust. 1 w/w ustawy. Nadto odstępstwa od wymaganych parametrów na poziomie: kilku procent - wskaźnik zabudowy, ok. 0.5m - wysokość budynku, ok. 4 metrów - linia zabudowy, kilkudziesięciu procent - powierzchnia biologicznie czynna, poważnie naruszą ład przestrzenny, ponieważ nowa zabudowa na działce nr [...] będzie praktycznie ostatnią inwestycją na ulicy [...]. Dodatkowo wskazano, że planowane zagospodarowanie działki nr [...], w sposób jaki podano w decyzji o warunkach zabudowy spowoduje naruszenie i ograniczenie w dysponowaniu własnością skarżących i może być przyczyną strat o charakterze ekonomicznym. Przywołano również zamierzenia projektu planu zagospodarowania "[...]", podkreślając iż przyjęto tam powierzchnię biologicznie czynną w wys. 70%. W oparciu o powyższe skarżący wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawa należąca do zakresu inwestycji budowlanych musi być rozpatrywana i rozstrzygana przy zastosowaniu systemowej, a także celowościowej (funkcjonalnej) wykładni przepisów prawa materialnego, zwłaszcza w zakresie zarzuconego w skardze naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Systemowo i funkcjonalnie rozumiane ustawodawstwo nie może być tak stosowane, aby służyło hamowaniu budownictwa. Wprost przeciwnie, wprowadzenie przykładowo w ustawie Prawo budowlane instytucji kary pieniężnej i to bardzo dotkliwej za opóźnienie (zwłokę) w załatwieniu wniosku inwestora o pozwolenie na budowę jednoznacznie wskazuje, że Państwo jest zainteresowane w popieraniu działalności inwestycyjnej w dziedzinie budownictwa, która jest siłą napędową gospodarki i warunkuje rozwój gospodarczy. W odniesieniu do poszczególnych rodzajów inwestycji wprowadza się rozwiązania łagodzące procedury np. w sprawie budowy drogi publicznej. Proinwestycyjne rozumienie norm z zakresu inwestycji budowlanych oznacza, że odmowa uwzględnienia wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy tylko wtedy może mieć miejsce, gdy uwzględnienie żądania inwestora stoi w sprzeczności z interesem publicznym oraz słusznym interesem osób trzecich. Stosownie bowiem do art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z przepisu tego wynika, że właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu terenu, nie można odmówić wydania pozytywnej decyzji w sprawie z wniosku o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej (określonej we wniosku) inwestycji, gdy brak jest ustawowej regulacji, która stanowi, że zamierzenie inwestycyjne narusza chroniony prawem interes publiczny, jak też chroniony prawem interes osób trzecich. Właściciel (użytkownik wieczysty) ma prawo do terenu, który zamierza zabudować i w związku z tym występując z konkretnym wnioskiem do właściwego organu może oczekiwać, że będzie on załatwiony pozytywnie. Wzgląd na interes osób trzecich, który mógłby doprowadzić do wydania inwestorowi decyzji odmownej ma takie znaczenie, że nie może być to interes faktyczny, subiektywnie pojmowany ład przestrzenny, na który w niniejszej sprawie m.in. wskazują skarżący. Aby stanowisko osób trzecich mogło sprzeciwić się skutecznie interesom inwestora muszą one wykazać, że ich prawem chroniony interes może być naruszony w razie zrealizowania inwestycji budowlanej. Kwestie dotyczące "ładu przestrzennego" należą do materii podlegającej ocenie z punktu widzenia chronionego ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym interesu publicznego, a nie indywidualnego interesu prawnego osób trzecich w sprawie o warunki zabudowy. W tym zakresie jedynym wyznacznikiem powinno być to, czy ta nowa zabudowa jest możliwa do skorelowania z zabudową na obszarze analizowanym w zakresie ładu przestrzennego, z tym iż ocena w tym zakresie nie może być nadmiernie sformalizowana i arbitralna oraz prowadzić do zniweczenia zamierzenia objętego wnioskiem inwestora. Wyłącznie szczegółowe i jednoznaczne wykazanie, że wniosek musi być załatwiony negatywnie ze względu na ważny, uzasadniony prawem interes państwa lub słuszny interes osób trzecich może doprowadzić do wydania decyzji niekorzystnej dla inwestora. Nie można bowiem zwłaszcza pominąć tak istotnej kwestii jaką jest potrzeba uwzględnienia interesów Państwa polegających na realizacji inwestycji budowlanych a w konsekwencji rozwoju gospodarczego (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2011r. sygn. II OSK 496/10 opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://www.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że istotnym dowodem w sprawie jest treść analizy urbanistyczno - architektonicznej, sporządzonej w dniu 31 stycznia 2007r., uzupełnionej w dniu 29 grudnia 2010r. oraz w dniu 27 września 2011r. (k. [...] akt adm.). Z analizy wynika, że działka objęta terenem inwestycji położona jest w obszarze zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej o charakterze willowym. Budynki w tym obszarze posiadają do trzech kondygnacji, posiadają zróżnicowaną formę i gabaryty. Zaś w analizowanym obszarze jako działkę sąsiednią, stanowiącą kontynuację funkcji zabudowy organ I instancji wskazał działki nr [...] ,[...] ,[...] obr.[...]. Nie jest zatem zasadny zarzut, iż planowana inwestycja nie mieści się w istniejącej funkcji w przedmiotowym terenie objętym obszarem analizowania. Z w/w analizy wynika, że funkcją dominującą w całym obszarze jest właśnie zabudowa jednorodzinna wolnostojąca o charakterze willowym. Wskazywana analiza urbanistyczno – architektoniczna, została przez organy uznana za prawidłowo sporządzoną oraz szczegółowo uzasadniającą swoje wyniki, co znalazło wyraz w treści decyzji o warunkach zabudowy, w tym w jej załączniku nr 3, potwierdzającej te ustalenia. Również, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania tych wyników, ponieważ analiza urbanistyczno – architektoniczna jest kompletna i wyczerpująca, co znalazło wyraz w przedstawieniu szczegółowej charakterystyki terenu, ustaleniu poszczególnych parametrów i wskaźników, które zostały poprzedzone dogłębnymi ustaleniami z obszaru analizowanego, wyliczonych w oparciu o szereg danych z nieruchomości znajdujących się w tym obszarze. Zarzuty skargi odnoszące się do poszczególnych parametrów i wskaźników również nie zasługują na uwzględnienie. Co do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, to stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskaźnik ten wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Ust. 2 dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Jak wynika z w/w analizy urbanistyczno – architektonicznej wskaźnik ten ustalono na poziomie 21 %. Jednocześnie jednak wskazano powody odstępstwa od średniego wskaźnika, który wynosił 16 %. Powody tego odstępstwa są szczegółowo wskazane, a odniesienie się do działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji nie narusza wskazanego § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia. Podobnie rzecz ma się z kwestią szerokości elewacji frontowej. Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia wyznacza ją na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jednakże ust. 2 dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Szerokość elewacji frontowej od strony u [...] ustalono na od 8 do 13 m metrów, wskazując iż mieści się to w przedziale dla budynków na działkach nr nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] , a także [...]. Co do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w analizie wskazano, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji wyznaczono do 11,5 metrów dla wysokości kalenicy. Wysokość tę wyznaczono zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia, gdyż analiza zawiera w ocenie Sądu, szczegółowe wyliczenie i powody zastosowania odstępstwa 11,2m najwyższy obiekt w obszarze analizowanym na działce nr [...]. Powyższe uwagi należy odnieść również do zarzutów co do linii zabudowy. Wnioski z analizy zawierają szczegółowe uzasadnienie jej wyznaczania. Jak wyżej wskazano, aby skutecznie zakwestionować ustalenia w zakresie poszczególnych parametrów, nie wystarczy odwołać się do zasad ogólnych ich wyznaczania. Skoro ustawodawca wprowadził dopuszczalne odstępstwa, to należy co najmniej wykazać, iż odstępstwa te nie wynikają z analizy, lub analiza zawiera w tym względzie niewystarczające uzasadnienie. Tymczasem skarżący nie wskazują żadnych argumentów w tym kierunku, a jedynie poszczególne ustalenia odnoszą do wybranych budynków usytuowanych na różnych działkach w obszarze analizowanym. Należy przypomnieć, że kwestie dotyczące "ładu przestrzennego" należą do materii podlegającej ocenie z punktu widzenia chronionego ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym interesu publicznego, a na indywidualny interes skarżących mogą skutecznie rzutować jedynie, jeśli wykaże się, że naruszony został prawem chroniony interes osób trzecich. Nie może być to interes faktyczny, czy subiektywnie pojmowany ład przestrzenny, na który wskazują skarżący. Za interes zaś faktyczny należy uznać zarzucanie, że skarżący mogą ponieść stratę finansową w związku z zabudową działki sąsiedniej. Niezasadny jest także zarzut co do wskazywanej "kubatury w m3" planowanego budynku, ponieważ kwestia wewnętrznego zagospodarowania zabudowanej przestrzeni jest poza zakresem warunków zabudowy. Podnoszona w skardze kwestia zaprojektowania budynku niezgodnie z art. 12 i art. 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego, a nie ustalania warunków zabudowy. Natomiast zarzut niezgodności z przewidywanym planem zagospodarowania nie może zasługiwać na uwzględnienie, ponieważ w chwili wydania zaskarżonej decyzji plan nie obowiązywał, a ewentualna sprzeczność, w tym co do powierzchni biologiczno czynnej, może zaś być brana pod uwagę w odrębnym trybie wygaszenia decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.