II SA/Kr 1238/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie WSA Krystyna Daniel WSA Barbara Pasternak / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2008 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia skargę oddala Burmistrz decyzją z dnia [...] maja 2007r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 104 kpa, a także art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust 7 pkt 4 oraz art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 z późn. zm.) określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. budowa warsztatu [...] bez procesu lakierowania na działce nr [...] i [...] w miejscowości B. zlokalizowanej na terenie zurbanizowanym gminy M. Organ określił: - warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, - wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, oraz: - nałożył na wnioskodawcę obowiązki określone w pkt. II decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia, które jest zaliczane do mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie § 3 pkt 46 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydając decyzję organ l instancji kierował się następującymi przesłankami: a) inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; b) inwestycja nie jest inwestycją zakazaną planem jako pogorszająca jakość środowiska, a w szczególności związana z gromadzeniem i przetwarzaniem odpadów, złomu i zużytych pojazdów oraz ze składowaniem substancji i surowców mogących pogorszyć stan środowiska; c) uciążliwość tej usługi nie wykracza poza teren inwestycji, co wykaże, albo wykluczy odrębne postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych warunków zgody na realizację zakładu [...]; d) sposób magazynowania i unieszkodliwiania odpadów drewna oparty o odpylacze eliminuje wpływ pyłów z produkcji na nieruchomości sąsiednie, nie powstaje emitor związany z odprowadzeniem pyłów do atmosfery; e) sposób zagospodarowania pozostałych odpadów jest zgodny z wymaganiami ustawy o odpadach; f) inwestor w pracach projektowych brał pod uwagę wpływ na nieruchomości sąsiednie poprzez m. in. wykonanie wzdłuż budynku nr [...] ściany bez otworów okiennych z wytłumieniem wełną mineralną, wyposażenie projektowanego zakładu w okna o podwyższonej izolacyjności oraz wykonanie zielem izolacyjnej str. 21 raportu; g) symulacja rozprzestrzeniania się hałasu przedstawiona w Raporcie nie wskazuje na przekroczenia wartości dopuszczalnych poziomu hałasu emitowanego do środowiska ujętych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z. dnia 29 lipca 2004 w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841); h) pomiary hałasu wykonane przez WIOŚ w 2003r. (protokół [...]) nie dotyczyły projektowanej budowy, wykazały przekroczenia wartości dopuszczalnego poziomu hałasu o 2,8 dB (A) w stosunku do normy 50 dB(A) dla pory dnia zgodnie z obowiązującym w chwili wykonywania pomiarów; i) rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13.08.1998r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 66, poz. 436). W chwili złożenia wniosku o pozwolenie na emisje hałasu obowiązywały nowe normy emisji hałasu wynoszące 55 dB (A) ujęte w rozporządzeniu Ministra. Środowiska z dnia 29 lipca 2004 w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr 178, poz. 1841) w związku z tym, że wartość zmierzonego hałasu nie przekraczała wartości dopuszczalnej w dniu wydawania decyzji postępowanie umorzono; j) pod uwagę wzięto skalę, charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość emisji, wyposażenie zakładu w urządzenia, powiązania z innymi przedsięwzięciami, położenie inwestycji, oddziaływanie na klimat akustyczny i zanieczyszczenie powietrza. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli E. O. i J. M. Odwołująca się zarzuciła, że postępowanie dotyczyło działki nr [...], a nie [...], dlatego decyzja jest sprzeczna z prawem. Postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...].03.2006 r. dotyczy nieistniejącej działki nr [...]. Nadto wnioskodawca przedstawił nieaktualną mapę i nieaktualny wypisu z rejestru gruntów. Działka nr [...] o powierzchni 2,52 a nie jest działką budowlaną, co wynika z zapisów § 7 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przede wszystkim jednak zarzuciła, że planowana inwestycja nie jest zakładem usługowym, lecz spełnia wszelkie znamiona zakładu produkcyjnego i nie może być budowana na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "[...]", oraz że w decyzji użyto określenia "teren zurbanizowany", podczas gdy określenie takie nie istnieje w obowiązującym planie. Odwołująca się zarzuciła organowi błędną interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie pojęcia usług komercyjnych, jednostkowego charakteru obiektów usług komercyjnych w danym terenie, przy tylko dopuszczalnym ich przeznaczeniu, oraz błędną i nieprawidłową interpretację zapisów § 13 planu. Zarzuty swoje zilustrowała szczegółowymi wyliczeniami oraz opisem, a także tabelami. J. M. nie zgodził się z wydana decyzją twierdząc, że nie chce mieszkać pod kominami i wentylatorami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 4, art. 46a, art. 47, art. 48, art. 51, art. 52, i art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.) w zw. z art. 138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przed Kolegium, które decyzją z dnia [...] lipca 2006r. sygn. akt [...] uchyliło decyzję organu l instancji z dnia [...] stycznia 2006r. znak [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. sygn. akt [...] uchyliło decyzję organu l instancji z dnia [...] grudnia 2006r. znak [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Kolegium w niniejszej sprawie stwierdziło, że organ l instancji prowadząc ponownie postępowanie nadal nie podjął wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie dokonał kompleksowej i prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji nie wypełnił wszystkich zaleceń Kolegium. Ponadto przesłane do Kolegium akta sprawy nie są kompletne. Jak wynika z akt sprawy wnioskodawca J. P. pismem z dnia [...] kwietnia 2006r. (k.-69) zmienił treść swego wniosku z dnia 31 sierpnia 2005r. w związku z uregulowaniem stanu prawnego działek i wskazał, że planowana inwestycja ma zostać zrealizowana na działkach nr [...] i [...], należących do wnioskodawcy, zamiast na działkach [...] i [...]. Według nowej koncepcji zagospodarowania terenu zostanie zajęte na powierzchnię zabudowy 216m2 terenu, stanowiące wymagane 20% dla zabudowy dopuszczalnej w jednostce strukturalnej planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, co wskazano także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem akta sprawy nie zawierają dokumentacji obrazującej te zmiany - zwłaszcza wykazu zmian gruntowych i aktualnych danych z ewidencji gruntów dot. działek nr [...] i [...] - mających być nowym terenem inwestycji, a także aktualnej mapy ewidencyjnej, co jest niedopuszczalne i powoduje, iż koniecznym jest uchylenie zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że wbrew twierdzeniom odwołania wymagane prawem uzgodnienie zawarte w postanowieniu Starosty z dnia [...] kwietnia 2006r. utrzymanym w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] lipca 2006r. dotyczyło planowanej inwestycji na działkach nr [...] i [...]. Natomiast uzgodnienie zawarte w postanowieniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] marca 2006r. utrzymanym w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. postanowieniem z dnia [...] maja 2006r. dotyczyło przedsięwzięcia planowanego na działkach nr [...] i [...], i projektowanego zajęcia terenu o powierzchni 390m2, co powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana bez wymaganego prawem uzgodnienia, i w tym zakresie nie odnosi się do planowanego przedsięwzięcia na działkach nr [...] i [...]. Kolegium wskazało ponadto, że poprzednia decyzja organu l instancji z dnia [...] grudnia 2006r. - pomimo dokonania zmiany treści wniosku w dniu 27 kwietnia 2006r. - również nie uwzględniała tej zmiany i dotyczyła przedsięwzięcia planowanego na działkach nr [...] i [...]. To również powoduje, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa, nadto nie można dokonać weryfikacji materiału dowodowego i zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym także kręgu stron i uczestników postępowania administracyjnego - wobec braku aktualnych danych z ewidencji gruntów, w tym mapy ewidencyjnej. Organ odwoławczy podkreślił też, że kwestie interpretacji zapisów planu oraz rozróżnienia pojęciowego mają szczególne znaczenie w niniejszej sprawie, zwłaszcza wobec zarzutów odwołania, iż przedmiot inwestycji jest zakładem produkcyjnym, a nie usługowym, a co zdaniem strony odwołującej się świadczy o niezgodności inwestycji z planem. Zdaniem Kolegium organ l instancji nie wyjaśnił wszystkich wątpliwości, jakie pojawiają się w związku z tymi zapisami i nie rozstrzygnął jednoznacznie czy planowane przedsięwzięcie - przy założeniu jego zgodności z planem - nie pogorszy jakości środowiska i nie wykroczy uciążliwością poza granice terenu, na którym ma być realizowana inwestycja - tj. poza obszar działek nr [...] i [...]. Należy ustalić, jak rozumieć zapisy planu o dopuszczalności na terenach [...] - "pojedynczych obiektów i urządzeń usług komercyjnych na wydzielonych działkach". Zdaniem Kolegium, w świetle ustaleń planu pojęcie "pojedyncze obiekty i urządzenia usług komercyjnych" przesądza o tym, że zamierzenie inwestycyjne polegające na realizacji usług komercyjnych w terenie [...] jest generalnie dopuszczalne w określonej w planie proporcji, pod warunkiem spełnienia wymogów zapisanych w rozdziale l, § 6 ust. 6 i 7 dotyczących zasad zagospodarowania terenu oraz zasad kształtowania zabudowy oraz warunków podziału terenu na działki. Natomiast użyte określenie "pojedyncze obiekty i urządzenia" oznacza, by inwestycje z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego, w tym usługi komercyjne miały charakter jednostkowy w danym terenie [...], tak aby faktycznie był to teren mieszkalnictwa zagrodowego z udziałem inwestycji dopuszczalnych, a nie teren z przeważającą funkcją usług czy innego rodzaju przeznaczenia dopuszczalnego. Z taką interpretacją- przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium zgadza się, jednakże z uzasadnienia decyzji nie wynika jaki jest rzeczywisty stan zagospodarowania terenu i czy planowane przedsięwzięcie ma jednostkowy charakter na tym terenie. Zdaniem Kolegium w analizowanym przypadku dopuszczenie lokalizacji zakładu stolarskiego bez procesu lakierowania zdaje się nie naruszać ustaleń planu, gdyż inwestycja taka stanowi uzupełnienie sposobu zagospodarowania terenu w ramach możliwości dopuszczonych planem i nie zmienia funkcji terenu z mieszkaniowego na usługowy. Jednakże organ l instancji nie wyjaśnił czy planowane przedsięwzięcie nie narusza ogólnych zasad zagospodarowania terenu, w szczególności czy spełnia warunki wskazane w cyt. § 6 ust. 6 i 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzestając na jednych oględzinach terenu, co należy uzupełnić. W nawiązaniu do zarzutów strony odwołującej się, iż warsztat [...] jest działalnością produkcyjną a nie usługową, Kolegium stwierdziło, że w świetle zapisów planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu jest to zarzut bezpodstawny, gdyż produkcją w rozumieniu § 11 ust. 1 są "obiekty i urządzenia związane z produkcją i składowaniem surowców i ich przerobem na skalę przemysłową" - co w przypadku wnioskowanej inwestycji i jej rozmiaru nie ma miejsca. Z informacji przedstawionych przez wnioskodawcę oraz materiałów sprawy, w tym raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wynika, że inwestycja polega na realizacji zakładu [...] wykonującego wyroby [...] surowe, bez procesu lakierowania. Jest to działalność, którą należy zakwalifikować do rzemiosła produkcyjnego, mieszczącego się ze względu na małą skalę działalności w definicji "usług komercyjnych" w rozumieniu § 4 pkt 8 zapisów planu, a nie "produkcji". Ponadto plan został sporządzony w ten sposób, by zapewnić elastyczność jego ustaleń w ramach zasady zrównoważonego rozwoju, i tak dla terenów mieszkalnictwa zagrodowego ustalono, co wchodzi w zakres przeznaczenia podstawowego, jakie obiekty i urządzenia i na jakich warunkach mogą być dopuszczone w terenie [...]. Jak wynika z akt sprawy, podstawą do wyznaczenia terenów [...] i sformułowania ustaleń dla tych terenów były m.in. analizy stanu istniejącego na etapie wstępnym sporządzania planu, inwentaryzacja urbanistyczna, uwarunkowania przyrodnicze, wnioski właścicieli działek itp. Na podstawie tych materiałów wyjściowych stwierdzono, że w zasadzie nie ma terenów, które byłoby możliwe do zagospodarowania w sposób jednorodny. Dlatego w celu uwzględnienia istniejącego różnorodnego zainwestowania oraz umożliwienia realizacji przyszłych niesprecyzowanych zamierzeń inwestycyjnych przyjęto w planie dla terenów [...], jak również innych terenów przewidywanych do zainwestowania, stosunkowo szeroki zakres możliwości realizacyjnych przy zachowaniu ogólnych ustaleń planu dotyczących niepogarszania jakości środowiska i nie wykraczania uciążliwości poza granice terenu, na którym realizowane są określone inwestycje. Kolegium zgodziło się w tym zakresie ze stwierdzeniami organu l instancji zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także z tym, że lepszym rozwiązaniem jest budowa hali, w której znajdują się źródła hałasu i emisji pyłów, niż pozostawienie maszyn w prowizorycznych budynkach i odprowadzenie pyłów do środowiska. Jednakże wobec stanowiska odwołującej się, należy dokonać szczególnie starannej oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko i sąsiednie nieruchomości, z uwzględnieniem wszystkich aspektów sprawy poruszonych w odwołaniu oraz wskazanych wyżej warunków w zapisach planu zagospodarowania przestrzennego, by w przypadku stwierdzenia dopuszczalności realizacji planowanego przedsięwzięcia - zagwarantować jak najmniej uciążliwe działanie planowanego zakładu [...]. Kolegium podkreśliło, że organ l instancji nie przeprowadził w powyższym zakresie postępowania wyjaśniającego w sposób prawidłowy. Ponadto organ l instancji ponownie rozpoznając sprawę nie wykonał wszystkich zaleceń zawartych w decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2007r. uchylającej poprzednią decyzję Burmistrza z dnia [...] grudnia 2006r. Wobec obaw przed szkodliwym działaniem zakładu stolarskiego, zgłoszonych w odwołaniu, Kolegium wskazało, iż po dokonaniu merytorycznego rozstrzygnięcia należy je uzasadnić, a stronom postępowania umożliwić przed wydaniem decyzji, wypowiedzenie się na temat zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Kolegium uznało, że decyzja organu l Instancji jak i poprzedzające jej wydanie postępowanie wyjaśniające, powinny zostać uchylone, sprawa powtórnie rozpoznana dla eliminacji wykazanych wyżej braków i nieprawidłowości, a wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ponownie rozpoznany z uwzględnieniem wszystkich aspektów miejscowego planu zagospodarowania. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła E. O. Skarżąca zarzuciła, że organ l instancji ignoruje polecenia Kolegium co do konieczności uzasadnienia zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś organ II instancji stosując wybiegi formalne unika stwierdzenia i przyjęcia stanowiska, iż inwestycja ta jest sprzeczna z planem. Kolegium konsekwentnie uchyla się od rozstrzygnięcia sprawy, przy czym rozstrzygnięcie to polegać ma na stwierdzeniu, że planowana inwestycja jest sprzeczna z postanowieniami obowiązującego planu. Skarżąca zarzuciła, że organy interpretując zapisy planu przepisały fragmenty pisma Dyrektora Działu Marketingu Biura Rozwoju. W kwestii interpretacji zapisów planu oraz przeznaczenia działki nr [...] skarżąca podtrzymała zarzuty odwołania. Zarzuci la także, iż działania organów prowadzących postępowanie w sprawie noszą znamiona nękania jej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25. 07.2002 r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która to kontrola w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w skrócie ppsa, odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ppsa, sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ppsa, zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 ppsa. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem skargi jest decyzja kasacyjna, którą organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wobec tego, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji należy mieć na względzie treść art. 138 § 2 kpa, który stanowi, że "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją kontrola sądowa musiała polegać na zbadaniu, czy organ drugiej instancji miał podstawy do zastosowania powyższego przepisu, czy też zachodziły podstawy do rozstrzygnięcia sprawy przez ten organ w oparciu o przepis art. 138 § 1 kpa, czyli utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, jej uchylenia w całości lub w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy, uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji, bądź umorzenia postępowania odwoławczego. Analizując treść zaskarżonej decyzji jak i rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została podjęta prawidłowo, chociaż jest dotknięta wadami polegającymi na naruszeniu przepisów postępowania, a to art. 107 § 3 kpa. Naruszenie to jednak nie miało wpływu na wynik postępowania. Przede wszystkim należy zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził w sposób należyty i prawidłowy analizy przepisów prawa miejscowego, jakimi są ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru obejmującego wieś B. w Gminie, uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] lutego 2004 r. (Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] 2004 r. Nr [...], poz. [...]). Analiza ta została przeprowadzona w sposób pobieżny i wyrywkowy, nie uwzględniający w całości zapisów planu odnoszących się do terenów oznaczonych symbolem [...]. W szczególności nie przeprowadzono analizy zapisów § 13 ust. 4 mpzp, który w punktach 1), 2), 3), i 4) ustanawia warunki lokalizacji obiektów i urządzeń towarzyszących w ramach użytkowania dopuszczalnego, wymienionych w ust. 3. warunki te są następujące: 1. dostosowanie tych obiektów do wymogów i charakteru użytkowania podstawowego, 2. zachowanie proporcji, aby użytkowanie dopuszczalne nie stanowiło więcej niż 20% powierzchni użytkowania podstawowego, 3. spełnienie warunków obowiązujących dla stref polityki przestrzennej określonych w rozdziale Ill w zakresie wynikającym z zasięgu terenowego tych stref, 4. spełnienie warunków zapisanych w rozdziale l, § 6 i § 7 dotyczących zasad zagospodarowania terenu oraz zasad kształtowania zabudowy oraz warunków podziału terenu na działki. Redakcja powyższego przepisu wskazuje, iż konieczną przesłanką lokalizacji obiektów i urządzeń towarzyszących w ramach użytkowania dopuszczalnego jest łączne spełnienie wszystkich zawartych w punktach 1, 2, 3 i 4 § 13 mpzp ust. 4 warunków. W powyższym zakresie brak jakichkolwiek ustaleń organu l instancji, co zasadnie stwierdził organ odwoławczy. Uzupełnienie postępowania celem możliwości stwierdzenia łącznego spełnienia bądź też niespełnienia powyższych warunków jest konieczne. Brak także w decyzji pierwszoinstancyjnej ustaleń co do zgodności planowanego przedsięwzięcia z warunkami zawartymi w roz. l, § 6 i § 7 mpzp. Jak wskazuje zapis § 13 ust. 4 pkt. 4 mpzp także warunki określone w § 6 i § 7 muszą być spełnione łącznie. Organ pierwszej instancji ograniczył się jedynie do przytoczenia treści powyższych przepisów, nie konfrontując jej z rodzajem i zakresem planowanego przedsięwzięcia i nie przeprowadzając analizy, której celem winno być jednoznaczne udzielenie odpowiedzi w przedmiocie zgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami mpzp. Na brak tych ustaleń zwrócił uwagę organ odwoławczy, słusznie uznając, że ich dokonanie wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Uchybienia powyższe, szczegółowo wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodują, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co uzasadniało zastosowanie przez Kolegium art. 138 § 2 kpa. Zdaniem sądu wymaga również ponownego przeanalizowania kwestia dopuszczalności planowanej inwestycji na terenie oznaczonym w mpzp symbolem "[...]". Dotychczasowe ustalenia organów w tym zakresie również należy uznać za pobieżne i częściowo błędne. Nadto, wobec stwierdzenia przez Kolegium, że nie zostały należycie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne formułowanie jednocześnie przez organ odwoławczy tezy, iż dopuszczenie lokalizacji zakładu stolarskiego bez procesu lakierowania "zdaje się nie naruszać ustaleń planu" jest przedwczesne i nieuprawnione- skoro pozostają do wyjaśnienia okoliczności istotne z punktu widzenia zapisów tego planu. Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z przepisem art. 56 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić po stwierdzeniu przez organ zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan taki został uchwalony. Organ l instancji stwierdził natomiast, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest sprzeczne z ustaleniami mpzp. Stwierdzenie takie stoi w sprzeczności z treścią powyższego przepisu, bowiem zgodność z planem i brak sprzeczności z planem nie są pojęciami równoznacznymi. Zgodność z planem oznacza możliwość realizacji (lokalizacji) tylko i wyłącznie takich inwestycji, które zostały wyraźnie przewidziane w zapisach planu, natomiast brak sprzeczności oznacza możliwość realizacji wszystkich inwestycji poza tymi, których realizację zapisy planu wykluczają. Pierwszy z tych warunków jest ostry i bardziej restrykcyjny od drugiego i nie pozwala na żadne odstępstwa. Organ pierwszej instancji ustalił. Że brak sprzeczności planowanej inwestycji z ustaleniami mpzp wynika z zapisów § 4 pkt. 8, § 10 i § 11 mpzp. Należy jednak zwrócić uwagę na następujące kwestie : zdaniem sądu § 4 pkt. 8 mpzp nie zawiera definicji pojęcia "usługi", lecz określa, jakie usługi są w rozumieniu zapisów mpzp usługami komercyjnymi. W odróżnieniu od pojęcia usług publicznych- tj. finansowanych ze środków publicznych i służących realizacji celu publicznego - § 4 pkt. 7 mpzp, usługi komercyjne to usługi realizowane ze środków niepublicznych, przykładowo wymienione w tymże § 4 pkt. 8. Za prawidłowe odczytanie tego przepisu w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia w nin. sprawie, tak jak chce tego organ, należy więc uznać pojęcie: "usługi z zakresu rzemiosła produkcyjnego realizowane ze środków niepublicznych". W dalszym ciągu zatem wymaga wyjaśnienia, czy zakład wytwarzający wyroby z drewna w stanie surowym, zatem nie świadczący usług, może zostać zaliczony do kategorii mieszczącej się w pojęciu "usług z zakresu rzemiosła produkcyjnego". Ta okoliczność nie została ustalona. Nie jest bowiem zasadne twierdzenie, że § 11 mpzp mówi o tym, czym różnią się tereny przemysłowe oznaczone w planie symbolem "[...]" od terenów usług komercyjnych. Zapis § 11 pkt. 1 zawiera jedynie definicję pojęcia "terenów przemysłowych" jako przeznaczonych pod obiekty i urządzenia związane z produkcją i składowaniem surowców lub ich przerobem na skalę przemysłową. Nie oznacza to jednak jeszcze, że wnioskowana inwestycja, chociaż nie mająca na celu produkcji na skalę przemysłową jest usługą z zakresu rzemiosła produkcyjnego. Kolegium nie zwróciło także uwagi na treść § 4 pkt. 6 mpzp, zgodnie z którym przez użytkowanie dopuszczalne w rozumieniu planu należy rozumieć rodzaj przeznaczenia inny niż podstawowy, który uzupełnia i wzbogaca użytkowanie podstawowe. Zapis ten musi być także uwzględniony przy analizie postanowień planu, podobnie jak i zapis § 29 mpzp dotyczący terenu całej gminy. Podkreślenia wymaga także, iż wykładnia zapisów planu i ich interpretacja winna być dokonana przez organy orzekające samodzielnie, nie zaś przez przeniesienie treści pisma (faksu) wystosowanego do organu l instancji w wyniku rozmowy telefonicznej, przez pracownika [...], co uczyniły obydwa organy orzekające. Ustalenia dotyczące lokalizacji przedsięwzięcia winny być dokonywane ściśle w oparciu o zapisy i oznaczenia wynikające z mpzp. Uwaga ta dotyczy użycia przez organ l instancji określenia "teren zurbanizowany", które nie występuje w zapisach planu. Za prawidłowe natomiast należy uznać stanowisko organu odwoławczego, iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez wymaganego prawem uzgodnienia, ponieważ postanowienie PPIS w S. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] utrzymane w mocy przez PWIS w K. postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] dotyczyło przedsięwzięcia planowanego na działkach nr [...] i [...] i projektowanego zajęcia terenu o pow. 390 m2 , podczas gdy inwestor dokonał zmiany treści wniosku w dniu [...] kwietnia 2006 r. i wskazał, że inwestycja miałaby zostać zrealizowana na działkach nr [...] i [...] a nie [...] i [...]. W związku z tą zmianą nastąpiła zmiana powierzchni zabudowy na 216 m2. Słusznie Kolegium stwierdziło, że akta administracyjne nie zawierają aktualnej ( po dokonanym podziale) kopii mapy ewidencyjnej. Jak stanowi przepis art. 46a ust. 4 pkt. 1 ustawy o ochronie środowiska, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, wraz z terenem działek sąsiednich. Żadna z map znajdujących się w aktach administracyjnych warunku tego nie spełnia. Natomiast wbrew stanowisku Kolegium w aktach znajduje się wykaz zmian gruntowych (jego kserokopia) przedłożony przez skarżącą, jednak należy zauważyć, że żaden przepis w/w ustawy nie zobowiązuje wnioskodawcy do przedłożenia takiego dokumentu przy wniosku wszczynającym postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja organu pierwszej instancji winna była zostać uchylona także z innych przyczyn, nie dostrzeżonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Przepis art. 53 ustawy o ochronie środowiska w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, od dnia 28 lipca 2005 r. (Dz.U. z 2005 r. nr 113, poz. 954) stanowi, że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postępowanie wywołane wnioskiem J. P. jest postępowaniem, o którym mowa w powyższym przepisie, ponieważ obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został w niniejszej sprawie stwierdzony postanowieniem Starosty z dnia [...] sierpnia 2005 r. [...] (k. 13, t. l akt adm.), raport ten został sporządzony i znajduje się w aktach sprawy administracyjnej. Zatem zgodnie z art. 32 ustawy, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ administracji właściwy do wydania decyzji wymagającej udziału społeczeństwa jest zobowiązany na mocy tego przepisu do podjęcia czynności w nim określonych - art. 32 ust. 1 pkt. 1 i 3, oraz może przeprowadzić rozprawę administracyjną, otwartą dla społeczeństwa, przepis art. 91 § 3 kpa stosuje się wówczas odpowiednio. Czynności powyższe mają na celu realizację możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport a przepis art. 32 ustawy jest sprecyzowaniem sposobu zagwarantowania tej możliwości. Wyniki postępowania przeprowadzonego z udziałem społeczeństwa, o którym mowa w art. 53 ustawy, organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględnia w tej decyzji - art. 56 ust. 1b pkt. 3 ustawy (w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji). Od dnia 28. 07. 2005 r. (tj. w dacie złożenia wniosku) do dnia 19. 08. 2007 r. (zmiana ustawy) informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa powinny były znaleźć się w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach- art. 56 ust. 8 w powyższym brzmieniu. Decyzja organu l instancji ta żadnych ustaleń w powyższej kwestii nie zawiera. Brak także w aktach administracyjnych dowodu na podjęcie przez organ prowadzący postępowanie czynności, o których mowa w art. 32 ustawy, gwarantujące możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. Oznacza to, że organ ten całkowicie pominął przepisy dotyczące udziału społeczeństwa w postępowaniu. Organ odwoławczy tak istotnego naruszenia przepisów ustawy nie dostrzegł. Pominął także organ okoliczność, że wnioskodawca z pismem z dnia 5. 04. 2006 r. przedłożył ( w dniu 7 kwietnia 2006 r., k. 65 t. II akt adm.) mapę z nowo opracowaną koncepcją zagospodarowania działek nr nr [...] i [...], na której to mapie widnieje projektowany garaż, zaś w dniu 27.04.2006 r. przedłożył (pismo z dnia 24.04.2006 r., k. 69 akt adm.) kolejną koncepcję - zagospodarowania działek nr [...] i [...] ( zmiana wniosku w związku z dokonanym podziałem działki nr [...]) - bez budynku garażowego. Natomiast przedłożony przez wnioskodawcę raport uwzględnia zaprojektowany budynek garażowy jako ekran akustyczny warsztatu [...] (k. 21 raportu). Raport ten sporządzony został nadto dla przedsięwzięcia realizowanego na działce nr [...] oraz [...], która jest działką nieistniejącą. Opracowanie to nie mogło więc stanowić podstawy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach o której wydanie ostatecznie wnioskował inwestor. Art. 56 ust. 3 ustawy o ochronie środowiska stanowi: "charakterystyka całego przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło: "w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia podano szczegółową charakterystykę przedsięwzięcia - załącznik nr 1 do decyzji stanowiący jej integralną część". Stwierdzenie to jest błędne. Danych zawartych na załączonej do decyzji karcie (oznaczonej kolejnym nr "9") nie można uznać za charakterystykę całego przedsięwzięcia w rozumieniu powyższego przepisu. Zawiera ona bowiem kilka wyrywkowych informacji, które w żadnym razie nie charakteryzują całego przedsięwzięcia. Karta ta nadto nie spełnia formalnych wymogów koniecznych dla załącznika do decyzji. Zgodnie bowiem z art. 107 § 1 kpa załącznik, do decyzji jako integralna jej część musi odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja : oprócz podpisu i daty musi zawierać stosowną adnotację wskazującą numer i datę decyzji, której ma stanowić integralną część. Załącznik ten nadto, co wyraźnie wynika z treści art. 56 ustawy jest czym innym niż uzasadnienie decyzji. Decyzja o której mowa w art. 56 powinna więc zawierać rozstrzygnięcie, uzasadnienie, oraz załącznik, o którym mowa wyżej. Powyższe uchybienia, których dopuścił się organ l instancji, a których nie dostrzegł organ odwoławczy powodują, że organ ten, jakkolwiek naruszył przepis art. 107 § 3 kpa poprzez częściowo nieprawidłowe, bo niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie miał podstaw do wydania decyzji merytorycznej w oparciu o art. 138 § 1 kpa. Uchybienia te nie miały bowiem wpływu na prawidłowo wydane rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy zasadnie uznał, że zachodzą podstawy do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 138 § 2 kpa. Skoro nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia skargi określone w art. 145 ustawy ppsa, należało w oparciu o przepis art. 151 ustawy orzec jak w sentencji.