II SA/Kr 124/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Iwona Niżnik - Dobosz * po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skarg A. C., J. T., O. D., A. G., T. Ś., A. Ł. i M. S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] października 2017 r, znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargi oddala. Decyzją z 21 października 2013 r. Nr [...] Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia budowę budynku biurowo-usługowego z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi, zagospodarowaniem terenu obejmującym: miejsca postojowe, drogi wewnętrzne, chodniki dla pieszych, małą architekturę, rozbudowę sieci kanalizacji ogólnospławnej, rozbudowę sieci wodociągowej, budowę przyłącza wod.-kan., sieci kablowej niskiego napięcia, wjazdu oraz przebudowę ulicy [...]. Inwestycja ma być zlokalizowana na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] obr. [...] przy ul. [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda decyzją z 7 lutego 2014 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Decyzją z dnia 12 kwietnia 2016 r. nr [...], Prezydent Miasta K. zmienił na wniosek inwestora decyzję nr [...] z 21 października 2013 znak: [...] w zakresie nazwy inwestycji oraz zatwierdził zamienny projekt budowlany inwestycji obejmującej budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami, garażem podziemnym z instalacjami wewnętrznymi, zagospodarowaniem terenu obejmującym: miejsca postojowe, drogi wewnętrzne, chodniki, małą architekturę oraz infrastrukturę techniczną, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr.[...] przy ul. [...] w K.. Wojewoda decyzją z dnia 13 października 2016 r., znak [...] - po rozpatrzeniu odwołań W. C. i Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego i w tym zakresie orzekł merytorycznie. Pismem z 14 października 2016 r. A. C. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 12 kwietnia 2016 r. nr [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda postanowieniem z dnia 25 listopada 2016 r., znak: [...] w oparciu o art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność tego odwołania. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła A. C.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt: II SA/Kr 149/17 uchylił postanowienie Wojewody z dnia 25 listopada 2016 r., znak: [...] Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda wydał postanowienie z dnia 30 października 2017 r., [...], w którym na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że ponownie badając sprawę organ odwoławczy ustalił, że decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 12 kwietnia 2016 r. w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę jako ostatnia otrzymała Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul[...] - w dniu 5 maja 2016 r. Określony w art. 127 k.p.a. czternastodniowy termin odwoławczy dla tej strony upływał w dniu 4 maja 2016 r. Był to również termin dla złożenia odwołania przez osoby, które nie uczestniczyły w postępowaniu. A. C. wniosła odwołanie datowane na 14 października 2016 r. w dniu 24 października 2016 r. Uznać więc należy, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Ponadto zwrócono uwagę, że postępowanie odwoławcze z wniosku stron postępowania zostało zakończone decyzją ostateczną Wojewody z 13 października 2016 r., a więc przed wniesieniem odwołania przez A. C.. Odnosząc się do braku posiadania przymiotu strony przez A. C., organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalenie stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę następuje w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym: "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Pod pojęciem obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane). A. C. jest właścicielką lokali mieszkalnych nr [...] w budynku przy ul. [...]. Organ I instancji ustalając obszar oddziaływania inwestycji zaliczył do tego obszaru nieruchomość, na której zlokalizowany jest budynek przy ul. [...] do tego obszaru, ale nie poszczególnych właścicieli lokali w tym budynku. W trakcie postępowania odwoławczego inwestor obniżył budynek miejscowo o 2 kondygnacje, a miejscowo o 4 kondygnacje oraz w związku z wniesionymi zastrzeżeniami dotyczącymi braku odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie możliwości zbliżenia miejsc postojowych od działki nr [...] i [...] [...], zostały zlikwidowane miejsca postojowe, doprowadzając do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi w tym zakresie. Dodatkowo w projekcie budowlanym przedstawione zostało wykonane przez projektantkę opracowanie obrazujące wędrówkę cienia rzucanego przez projektowany budynek na sąsiednią zabudowę, po jego obniżeniu. Konsekwencją wprowadzonych zmian był brak oddziaływania projektowanego budynku między innymi na sąsiednią zabudowę, w tym na lokale Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]. Jak wynika z wykonanej przez projektanta analizy, cień rzucany przez projektowany budynek nie dochodzi obecnie do elewacji budynków na sąsiednich działkach tj. między innymi do budynku nr [...] i tym samym nie wpływa na zmianę istniejącego obecnego nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w dniach równonocy. Regulacja związana z zapewnieniem naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi znajduje się w § 13 ww. rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, warunek naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi uznaje się za spełniony, jeżeli między ramionami kąta 60° z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania (dla obiektów do 35 m) i 35 m dla obiektów wyższych aniżeli 35 m. Dodatkowo należy wyjaśnić, że kąt 60° wyznacza się w płaszczyźnie poziomej. Jak wynika z wykonanego opracowania projektowany budynek nie ogranicza wymaganego tym przepisem świata naturalnego w tych pomieszczeniach i nie wpływa na zmianę w tym zakresie. Projektowany budynek od strony budynków [...] ma wysokość 17,62 m. Ta część budynku znajduje się w odległości ponad 24 m od budynku [...]. Ze względu na wzajemne usytuowanie jak i odległości między budynkami, zasadne jest uznanie, że naturalne oświetlenie, o którym mowa w § 13 rozporządzenia nie ulega zmianie. Organ wskazał, że za stronę postępowania uznana została Wspólnota Budynku przy ul. [...] - ze względu na to, iż nieruchomość tej wspólnoty została obciążona prawem przejazdu i przechodu na rzecz inwestora. Nie było jednak podstaw do uznania, że członkowie tej wspólnoty, w tym A. C., mają indywidualny interes prawny dający podstawę do uczestniczenia w postępowaniu jako strony postępowania. Uczestnictwo w postępowaniu wspólnoty mieszkaniowej jako reprezentacji właścicieli budynku nr [...], w sposób prawidłowy i wystarczający zabezpiecza interesy jej członków, którzy nie posiadają indywidualnego interesu prawnego i którzy nie uczestniczą osobiście w postępowaniu. Reasumując stwierdzono, że charakter inwestycji nie powoduje zwiększenia emisji hałasu, wibracji i promieniowania, jak i nie wprowadza innych zakłóceń. Przedmiotowa inwestycja nie ograniczyła prawem chronionych interesów jak np. dopływu światła dziennego, prądu, wody czy gazu, dostępu do drogi publicznej, nie pozbawia i nie ograniczy możliwości korzystania z lokalu. Uznać należy, że nie wpływa zarówno na możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżącej jak i na sposób dotychczasowego użytkowania jej nieruchomości (lokali w budynku nr [...] Zwrócono również uwagę, że decyzja Prezydenta Miasta K. z 12 kwietnia 2016 r. nr [...] w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, była przedmiotem kontroli instancyjnej przez Wojewodę. W wyniku tego postępowania zapadła decyzja ostateczna z 13 października 2016 r. znak: [...] Zakończenie postępowania odwoławczego i wydanie w sprawie decyzji ostatecznej wyklucza obecnie możliwość ponownego prowadzenia postępowania odwoławczego w odniesieniu do decyzji nr [...] z 12 kwietnia 2016 r. Odwołanie zostało wniesione przez osobę, która nie miała przymiotu strony i która odwołanie złożyła już w zamkniętym terminie odwoławczym dla uczestniczących w postępowaniu stron. Jeżeli odwołanie wnoszone jest przez podmiot, któremu nie przysługiwał status strony w postępowaniu przed organem I instancji i która nie wniosła odwołania od decyzji kończącej postępowanie w terminie otwartym dla innej strony postępowania biorącej w nim udział, organ odwoławczy winien stwierdzić jego niedopuszczalność w trybie art. 134 k.p.a. Opisane wyżej postanowienie zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: < A. C. – a jej skarga została zarejestrowana pod sygn. II SA/Kr 124/18 < J. T. – a jej skarga została zarejestrowana pod sygn. II SA/Kr 125/18 < O. D. – a jej skarga została zarejestrowana pod sygn. II SA/Kr 126/18 < A. G., T. Ś., A. Ł. i M. S. – a ich skarga została zarejestrowana pod sygn. II SA/Kr 127/18. Wszyscy zaskarżyli to postanowienie w całości i wnieśli o jego uchylenie. A. C. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne określenie obszaru oddziaływania inwestycji i w konsekwencji błędne ustalenie zakresu stron postępowania przed organami l i II instancji, 2) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie kwestii podniesionych przez strony w toku postępowania, w szczególności błędne ustalenie stron postępowania w zakresie działek nr [...], [...], [...] obr. [...], 3) art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie udziału w postępowaniu skarżącej i innym współwłaścicielom działek nr [...], [...], [...] obr. [...], jako zarządzających tymi działkami, 4) przepisów postępowania poprzez pominięcie lub brak odniesienia się organu II instancji do szeregu kwestii poruszonych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2017 r. - jak wznowienie postępowania czy wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego w miejsce wydanego przez organ II instancji postanowienia, Skarżąca zarzuciła też niedoręczenie skarżonego postanowienia wszystkim stronom postępowania wskutek pominięcia przez organ II instancji faktu, iż krąg stron postępowania uległ zmianie, ponieważ po oddaniu do użytku budynku przy ul. [...] nowe podmioty weszły w prawa jednej z dotychczasowych stron postępowania tj. spółki [...]. J. T. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne określenie obszaru oddziaływania inwestycji planowanej na obszarze działek przy ul. [...] i w konsekwencji błędne ustalenie zakresu stron postepowania zarówno przed organem I instancji, jak i przed organem II instancji. 2) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie kwestii podnoszonych przez strony w toku postępowania i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego co do oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości i błędne ustalenie stanu prawnego działek nr [...], nr [...], nr [...] obr. [...], które są współwłasnością skarżącej J. T., 3) art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie udziału w postępowaniu współwłaścicielom wyżej wymienionych działek. O. D. zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędnie określenie obszaru oddziaływania inwestycji planowanej na obszarze działek przy ul. [...] oraz błędne ustalenie zakresu stron postępowania. Zarzuciła też naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie udziału w postępowaniu współwłaścicielom działki nr [...]. A. G., T. Ś., A. Ł. i M. S. zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie 1) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędne ustalenie stron postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji planowanej na obszarze działek przy ul. [...], 2) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie kwestii podnoszonych przez strony w toku postępowania w szczególności dotyczących działek nr [...], nr [...], nr [...] obr. [...]. 3) art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie udziału w postępowaniu współwłaścicielom wyżej wymienionych działek. W odpowiedziach na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie. Odnosząc się do skargi A. C. wskazał, że zaskarżone postanowienie jet prawidłowe i w całości wypełnia wskazania wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W odniesieniu do pozostałych skarg wniesiono o ich oddalenie w uwagi na fakt, że nie pochodzą one od osób posiadających interes prawny legitymujący ich do udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem. Postanowieniami z dnia 19 kwietnia 2018 r. wszystkie powyższe sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 124/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, kończące postępowanie. Do tej właśnie kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona, a zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania A. C. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia z dnia 12 kwietnia 2016 r. nr [...] o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na problem legitymacji skarżących do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Natomiast art. 33 § 1 p.p.s.a. stanowi, że osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Skargę w niniejszej sprawie wnieśli: A. C. – której legitymacja skargowa nie budzi wątpliwości, bowiem to właśnie jej uprawnień dotyczy zaskarżone postanowienie, a także J. T., O. D., A. G., T. Ś., A. Ł. i M. S. – którzy nie występowali w postępowaniu administracyjnym na żadnym jego etapie w charakterze strony. Dla ustalenia, czy pozostali skarżący – poza A. C. – mają interes prawny we wniesieniu skargi Sąd wezwał ich do określenia tego interesu. W odpowiedzi na wezwania: < skarżąca J. T. wskazała, że jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] w bloku wielorodzinnym przy ul. [...] w K. oraz członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej, a także współwłaścicielem działek [...], [...] i [...] obr. [...] Wskazała, że "zaskarżone postanowienie zostało przesłane Wspólnocie jako stronie postępowania tylko do rąk reprezentanta wspólnoty adwokata A. K.. Adwokat A. K. reprezentuje interesy członków wspólnoty dotyczące działek nr [...], [...], [...], [...], [...] zabudowanych budynkiem, poprzez udzielone mu pełnomocnictwo zarządcy P. K. N., zarządzającego na mocy umowy ze wspólnotą tymi pięcioma działkami wspólnoty [...] [...], [...], [...], [...] obr[...]). Umowa o zarządzanie tymi działkami została przedłożona Wojewodzie w 2016 r. Pozostałe sześć działek należących do członków wspólnoty i będących współwłasnością, w tym działki nr [...], [...], [...] obr. [...], znajduje się w zarządzaniu tego zarządcy na mocy umowy lub uchwały. W sprawie, wobec braku zarządcy i użytkowników wieczystych, zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zaskarżone postanowienie powinno zostać skierowane do właścicieli tych działek, tj. wszystkich członków wspólnoty, w tym mnie." < skarżąca O. D. wskazała, że jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym na ul. [...] na działce nr [...] obr. [...] oraz współwłaścicielem tej działki. Działka nr [...] jest obciążona identyczną służebnością przechodu i przejazdu na rzecz inwestora jak działki Wspólnoty Mieszkaniowej budynku położonego przy ul. [...]. Inwestor ponadto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. W zaskarżonym postanowieniu nie uznano za stronę Wspólnoty Mieszkaniowej budynku położonego przy ul. [...]. < Skarżący M. S., A. G., A. Ł. i T. Ś. wskazali, że są współwłąścicielami działek nr [...], [...] i [...] obr[...]. Podnieśli, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, wbrew wskazaniom z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt: II SA/Kr 149/17, organ nie doręczył zaskarżonego postępowania wszystkim stronom postępowania. Podobnie jak J. T. powołali się na fakt, że umowa o zarządzanie nieruchomością zawarta przez ich wspólnotę z zarządcą – "[...]" K. N. – nie obejmuje wszystkich działek wspólnoty i w związku z tym zarządca ten nie ma umocowania do zarządzania działkami nr [...], [...] i [...]. W sprawach dotyczących tych działek decyzje administracyjne oraz postanowienia powinny być kierowane do wszystkich członków wspólnoty. Skarżący wskazali, że mają indywidualny interes prawny do zaskarżenia postanowienia, z uwagi na występujące w ich lokalach uszkodzenia ścian powstałe na skutek wibracji i wstrząsów przy pracach budowlanych inwestora. W świetle powyższego należy przypomnieć, że przedmiotem kontroli sądowej nie jest obecnie decyzja merytoryczna w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę, lecz postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania A. C.. Pozostali skarżący, uzasadniając swój interes prawny w jego zaskarżeniu, w istocie przywołują argumenty zmierzające do wykazania, że powinni być stronami postępowania administracyjnego w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę. Naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a. byłoby badanie prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę – zarówno pod względem ewentualnych naruszeń prawa materialnego, jak i naruszeń przepisów postępowania, w tym również prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. Powołany przepis stanowi: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...)". Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 12 kwietnia 2016 r. została skutecznie zaskarżona do organu II instancji, który w wyniku rozpatrzenia odwołań wydał decyzję z dnia 13 października 2016 r., znak [...] Co więcej - decyzja Wojewody została poddana również kontroli sądowej, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem w sprawie sygn. II SA/Kr 1591/16 oddalił skargi. Od wyroku wniesiono skargi kasacyjne, które obecnie oczekują na rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny. To w ramach tego właśnie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego tj. w granicach tej sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. mieściła się kontrola prawidłowości ustalenia kręgu stron postępowania w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę. Natomiast w sprawie niniejszej kontrola Sądu ogranicza się wyłącznie do oceny, czy Wojewoda prawidłowo stwierdził niedopuszczalność odwołania A. C.. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. II OSK 405/16 (LEX nr 2450681) "Zarówno jednak postanowienie o niedopuszczalności odwołania z przyczyn podmiotowych, jak i umorzenie postępowania z tej przyczyny, nie stanowi rozstrzygnięcia dotykającego wprost decyzji organu pierwszej instancji. Podjęta w tych okolicznościach faktyczno-prawnych decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego rozstrzyga tylko co do legitymacji wnoszącego odwołanie (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 316/08)". Skarżący (poza A. C.) musieliby więc wykazać, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania A. C. ma wpływ na ich sytuację prawną, w jakikolwiek sposób determinuje ich prawa lub obowiązki. Takiego wpływu jednakże nie wykazano, w konsekwencji czego należało stwierdzić, że nie posiadają oni legitymacji do wniesienia skargi na postanowienie Wojewody z dnia z dnia 30 października 2017 r, znak [...]. Skutkuje to oddaleniem ich skarg – na podstawie art. 151 p.p.s.a. Jak już wcześniej wskazano – legitymacja skargowa A. C. nie budzi wątpliwości, bowiem w zaskarżonym postanowieniu stwierdzono niedopuszczalność jej odwołania od decyzji organu I instancji, a tym samym zamknięto jej drogę do kontroli instancyjnej tej decyzji. Niewątpliwie więc zaskarżone postanowienie rozstrzyga o jej prawach i obowiązkach w postępowaniu administracyjnym. Przechodząc do analizy zasadności skargi A. C. należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 9 maja 2017 r., sygn. II SA/Kr 149/17 uchylił wydane poprzednio w tej sprawie postanowienie. W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W wymienionym wyżej wyroku Sąd zaaprobował zastosowaną przez Wojewodę formę rozstrzygnięcia tj. postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Sąd stwierdził, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania jest właściwym sposobem zakończenia postępowania w sytuacji, gdy odwołanie podmiotu, który nie brał udziału w postępowaniu, zostało wystosowane po upływie terminu na wniesienie tego środka zaskarżenia przez strony postępowania. Przyczyną uchylenia zaskarżonego wówczas postanowienia było ogólnikowe i lakoniczne uzasadnienie tego postanowienia, wskutek czego nie poddawało się ono kontroli Sądu, a także doręczenie go wyłącznie organowi I instancji oraz odwołującej się A. C., z pominięciem pozostałych stron postępowania. Uchybienie dotyczące doręczeń zostało usunięte, bowiem zaskarżone postanowienie doręczono wszystkim stronom postępowania administracyjnego. Wojewoda nie miał przy tym obowiązku weryfikować dotychczasowego kręgu stron postępowania – zwłaszcza w świetle wyroku WSA w Krakowie oddalającego skargę na jego decyzję merytoryczną wydaną w tej sprawie. W uzasadnieniu wyroku sygn. II SA/Kr 149/17 wytknięto brak wyjaśnienia okoliczności sprawy w zakresie terminu do wniesienia odwołania przez A. C. oraz oceny istnienia legitymacji skarżącej do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony z racji podnoszonych przez nią okoliczności. W zaskarżonym postanowieniu obie te kwestie zostały szczegółowo omówione i obecnie już nie budzą wątpliwości. Prawidłowo uznano, że dla osoby, która nie była przez organ I instancji traktowana jako strona postępowania termin do wniesienia odwołania liczy się od ostatniego doręczenia którejkolwiek ze stron. Ustalono, że jako ostatnia decyzję Prezydenta Miasta K. otrzymała Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul[...] miało to miejsce w dniu 5 maja 2016 r. W tym miejscu organ popełnił omyłkę stwierdzając, że "określony w art. 127 k.p.a. czternastodniowy termin odwoławczy dla tej strony upływał w dniu 4 maja 2016 r.". Nie jest oczywiście możliwe by czternastodniowy termin mijał dnia poprzedniego. Niemniej jednak omyłka ta nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Poza sporem pozostaje bowiem, że odwołanie A. C. zostało wniesione dopiero w dniu 24 października 2016 r. – a więc po upływie 5 miesięcy od najpóźniejszego doręczenia decyzji Prezydenta Miasta K., co bez żadnych wątpliwości przekracza czternastodniowy termin do wniesienia odwołania. W kwestii rozważenia okoliczności mogących wskazywać na istnienie indywidualnego interesu prawnego A. C. w sprawie administracyjnej – również i ta kwestia został szczegółowo rozważona, zgodnie z zalecenia WSA w Krakowie. Przeanalizowano problem nasłonecznienia lokalu skarżącej, uznając, że naturalne oświetlenie nie ulegnie zmianie po wykonaniu robót budowlanych. Wojewoda przyznał, że A. C. może przysługiwać interes faktyczny, jednakże nie ma własnego, odrębnego od Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul B. w K. (która była stroną postępowania administracyjnego) interesu prawnego. Stwierdzono, że charakter inwestycji nie powoduje zwiększenia emisji hałasu, wibracji i promieniowania ani nie wprowadza innych zakłóceń. W tym miejscu trzeba przypomnieć, że we wspomnianej już wcześniej sprawie sygn. II SA/Kr 1591/16 WSA w Krakowie rozpoznawał między innymi skargę A. C. na decyzję Wojewody z dnia 13 października 2016 r., znak: [...] Oddalając tę skargę Sąd wskazał, że czyni tak ze względu na jej brak legitymacji do wniesienia skargi (brak interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a.). Sąd w uzasadnieniu tego wyroku wskazał: "W rozpatrywanej sprawie uczestnikiem postępowania i również skarżącą jest Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy [...]. Skarżąca A. C. nie posiadała indywidualnego interesu prawnego uprawniającego do osobistego uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym jako strona tego postępowania, nie przedstawiła również żadnych istotnych okoliczności które przemawiałyby za jej odrębnym udziałem w tym postępowaniu. Wszelkie argumenty podnoszone w skardze A. C. dotyczą Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul B., a ta Wspólnota była należycie reprezentowana w postępowaniu administracyjnym. Zawarta przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. [...] w dniu 12 grudnia 2013 r. umowa o zarządzanie nieruchomością z K. N. (k – 259-298) miała charakter ogólny i dotyczyła wszystkich nieruchomości wspólnych a zlecała zarządcy wykonywanie w sposób samodzielny czynności zwykłego zarządu i administrowania nieruchomością wspólną, co dotyczy również nieruchomości, jakie nabyła Wspólnota po dacie zawarcia umowy. Wbrew twierdzeniom skarżącej w żadnym lokalu budynku Wspólnoty, projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń czy to w zakresie nasłonecznienia pokoi, w dopływie światła naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi czy też innych ograniczeń, które związane są z konkretnymi lokalami. Wprowadzona na etapie administracyjnego postępowania odwoławczego korekta projektu budowlanego polegająca na obniżeniu budynku, spowodowała, że obecnie projektowany budynek pozostaje bez wpływu na nieruchomości sąsiednie, w tym na nieruchomość wspólnoty, której skarżąca jest członkiem". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę całkowicie podziela te rozważania. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wojewoda prawidłowo ustalił, że lokale należące do skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji będącej przedmiotem postępowania. Nie naruszył przy tym art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Również nie naruszył przepisów postępowania tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. Jak już wyjaśniono – Wojewoda nie miał na tym etapie postępowania obowiązku weryfikacji kręgu stron ustalonego w postępowaniu obejmującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w drodze decyzji. Co do zarzucanego pominięcia "szeregu kwestii poruszonych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2017 r. - jak wznowienie postępowania czy wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego w miejsce wydanego przez organ II instancji postanowienia" – zarzut nie znajduje żadnego potwierdzenia. Sąd w uzasadnieniu wiążącego w niniejszej sprawie wyroku wypowiadał się na temat wznowienia postępowania administracyjnego jedynie w kontekście wadliwości polegającej na doręczeniu kontrolowanego wówczas postanowienia wyłącznie organowi I instancji i A. C., co – jak już wcześniej stwierdzono – zostało w obecnie kontrolowanym postanowieniu poprawione. Nie wymagało to dodatkowego odnoszenia się w uzasadnieniu postanowienia. Z kolei kwestia umorzenia postępowania odwoławczego została w uzasadnieniu wyroku omówiona w następujący sposób: "W myśl poglądu zawartego w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999 r. (OPS 16/98, ONSA 1999/4/119, Prok.i Pr.- wkł. 1999/10/40, Wokanda 1999/11/35) oraz utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., a nie w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 134 K.p.a. Sąd podziela przy tym stanowisko, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania jest właściwym sposobem zakończenia postępowania w sytuacji, gdy odwołanie podmiotu, który nie brał udziału w postępowaniu, zostało wystosowane po upływie terminu na wniesienie tego środka zaskarżenia przez strony postępowania". Skoro Wojewoda stwierdził, że odwołanie A. C. wpłynęło po terminie na wniesienie tego środka zaskarżenia przez strony postępowania, to stwierdzając niedopuszczalność odwołania dostosował się do wiążącego go poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W świetle powyższego należało dojść do wniosku, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, prawidłowo realizuje wskazania wynikające z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i odnosi się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Dlatego też skarga A. C. podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.