II SA/Kr 1240/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Krystyna Daniel Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A. T. i G. T. na decyzję nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odbudowy ogrodzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących A. T. i G. T. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia 15 marca 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 105 § 1 K.p.a. przy zastosowaniu art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie odbudowy części ogrodzenia na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...] w D. . W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek E. T. z dnia 15 września 2014 r. w którym wnioskodawca zwrócił się o interwencję w sprawie murków betonowych w granicy dzielącej działki [...], które maja służyć jako ogrodzenie i murki oporowe do składowania opału oraz kamienia. W dniu 30 października 2014r. organ przeprowadził czynności kontrolne podczas których ustalono, że pomiędzy działkami nr [...] w D. wybudowane było ogrodzenie z prefabrykowanych słupów żelbetowych z wrębami na płyty i prefabrykowanych płyt betonowych zbrojonych o wysokości 50cm, po 3 szt. w każdym przęśle. We wrześniu 2014 r. inwestor J. T. rozebrał 13 przęseł z płyt prefabrykowanych (ogrodzenia pomiędzy działkami nr [...]) i w ich miejscu wykonał betonowe płyty wylewane na mokro na wysokość 1,00m i uzupełnił elementem prefabrykowanym o wysokości 0,50m. W dniu 25 lipca 2017 r. podczas oględzin na dz. nr [...] w D. , pracownicy PINB w B. stwierdzili, że na działce pozostały niewielkie ilości piasku, żwiru oraz tłucznia. Umową z dnia 9 czerwca 2015 r. Repertorium A nr [...] E. T. darował synowi G. T. nieruchomość składającą się z działek nr [...] w D. . Następnie G. T. darował powyższe działki żonie A. T. postanawiając, że stanowić będą majątek objęty wspólnością ustawową. Właścicielem działki nr [...] w D. jest J. T., natomiast działki nr [...] w D. A. i G. T.. Organ stwierdził, że zgodnie z definicją konstrukcji oporowej zamieszczoną w art. 4 pkt 16 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r., nr. 204, póz. 2086), pod pojęciem tym rozumie się "budowlę przeznaczoną do utrzymania w stanie statecznym uskok naziomu gruntów rodzimych lub nasypowych albo innych materiałów rozdrobnionych. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2017 r. stwierdzono, że na działce nr [...] w D. pozostały niewielkie pryzmy sypkich materiałów, które nie przylegają bezpośrednio do ogrodzenia. Pomiędzy pryzmami a ogrodzeniem znajduje się pas zieleni o szerokości ok. 30 cm. Tak więc pozostałe kruszywo i piasek nie wywiera nacisku na ogrodzenie pomiędzy działkami nr [...] Jest to szczególnie widoczne na zdjęciu nr 4 stanowiącym załącznik do protokołu, oględzin z dnia [...] lipca 2017r. Natomiast zdjęcia nr [...] i 10bprzedstawiają widok na ogrodzenie od strony działki G. i A. T.. Na zdjęciach widoczne jest również ogrodzenie działki nr [...]. Dokumentacja ta potwierdza, że ogrodzenie nie pełni funkcji konstrukcji oporowej powstrzymującej masy ziemi bądź materiałów rozdrobnionych przed osunięciem się. Działka, na której zlokalizowane jest ogrodzenie, nie jest też położona na stoku, gdzie mielibyśmy do czynienia z uskokiem terenu bądź podcięciem stoku. Teren jest płaski o nieznacznych różnicach w wysokości. Ogrodzenie to oddziela działkę inwestora od działki małżeństwa T. Brak więc podstaw do zakwalifikowania przedmiotowego ogrodzenia jako konstrukcji oporowej. Przedmiotem postępowania jest zatem ogrodzenie pomiędzy działkami nr [...] w D. . Obie działki stanowią własność prywatną, działka nr [...] J. T., a działka nr [...] A. i G. T.. Działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym oraz budynkiem gospodarczym. W toku postępowania organ ustalił, że roboty budowlane przy ogrodzeniu polegały na rozbiórce 13 betonowych płyt prefabrykowanych i w ich miejscu wykonaniu betonowych płyt wylewanych na mokro na wysokości 1,00 m i wstawieniu elementu prefabrykowanego wysokości 0,50 m. Jak wskazał Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia 6 czerwca 2016r. rozebranie części ogrodzenia i wykonanie na tym odcinku nowego z innego materiału powinno być kwalifikowane nie jako remont ale odbudowa. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego mówiąc o budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego budowa ogrodzeń nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Prawo budowlane w art. 30 ust. 1 pkt 3 w brzmieniu obowiązującym w dacie odbudowy wprowadzało wymóg zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej budowy ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Budowa, remont lub inne roboty budowlane przy pozostałych ogrodzeniach, nie była objęta koniecznością uzyskania pozwoleń lub zgłoszeń. Obecnie obowiązkiem dokonania zgłoszenia są objęte tylko ogrodzenia o wysokości przekraczającej 2,20m. Częściowo odbudowując ogrodzenie J. T. nie miał zatem obowiązku ani dokonać zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, ani tym bardziej uzyskać pozwolenia na budowę takiego ogrodzenia. Ogrodzeniom poświęcony jest rozdział 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne i ich usytuowanie. Zgodnie z § 41 rozporządzenia ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt, w tym nie wolno umieszczać na ogrodzeniach o wysokości mniejszej niż 1,8 m ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów. W niniejszej sprawie stwierdzono, że przedmiotowe ogrodzenie nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt. Ogrodzenie betonowe wykonane jest bez ostro zakończonych elementów. Należy zatem przyjąć, że odbudowa ogrodzenia była prowadzona bez naruszenia wymagań wynikających z art. 28 i następnych Prawa budowlanego. Wszczęte postępowanie należy zatem umorzyć. Od tej decyzji odwołanie złożyli A. i G. T. domagając się jej uchylenia. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 6 lipca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowe ogrodzenie pomiędzy działkami nr [...] zostało wykonane na określonym odcinku od nowa we wrześniu 2014 r., a zatem nastąpiła jego odbudowa. Podkreślić należy, że na gruncie obecnie obowiązujących przepisów, realizacja ogrodzenia na terenie prywatnym, o ile jest jedynie ogrodzeniem, czyli obiektem wymienionym art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego, nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Obiekt ten musi jednak spełniać kryteria wymienione w przepisach art. 29 ust. 1 pkt 23. i art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowalnego. Skoro ogrodzenie między posesjami prywatnymi, o ile mieści się w kategorii zakreślonej przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego całkowicie wyłączone zostało spod reglamentacji ustawy Prawo budowlane, automatycznie wyłączone zostaje z obowiązku badania jego legalności przez organ nadzoru budowlanego, brak jest bowiem obiektu wykonanego samowolnie, wymagającego podjęcia działań naprawczych. Podkreślić również należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest badanie zgodności z prawem wykonanego ogrodzenia, a nie składu materiałów budowlanych, co sugeruje skarżący. Skład materiałów budowlanych jako budowla jest bowiem przedmiotem odrębnego, prowadzonego przez PINB w B. postępowania pod znakiem [...] Dalej organ zwrócił uwagę, że legalna definicja "konstrukcji oporowej" znajduje się w § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie. Zgodnie z tą definicją przez konstrukcje oporową rozumie się budowlę przeznaczoną do utrzymywania w stanie stateczności uskoku naziomu gruntów rodzimych lub nasypowych. Ponadto w myśl definicji konstrukcji oporowej wskazanej w art. 4 pkt 16 ustawy o drogach publicznych, pod pojęciem tym rozumie się budowlę przeznaczoną do utrzymania w stanie stateczności nasypu lub wykopu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie - wskazywano, że celem muru oporowego jest zabezpieczenie danego terenu przed oddziaływaniem mas ziemnych lub wodnych z innego terenu. Zatem decydujące znaczenie przy kwalifikowaniu muru jako oporowego ma funkcja jaką on pełni, a także różnica poziomów gruntu. Konstrukcje oporowe (mury oporowe) mają przede wszystkim za zadanie zabezpieczenie terenu przed osuwaniem się gruntu z terenu położonego wyżej, podczas gdy ogrodzenia oddzielają od siebie części terenu. W związku z powyższym należy zauważyć, że na działce nie jest już prowadzona działalność składowania materiałów budowlanych, przy ogrodzeniu nie są składowane kruszywa, zatem wtórna funkcja ogrodzenia jako "muru oporowego" dla hałdowania kruszyw została zlikwidowana. Ilustrują to m.in. ustalenia protokolarne i fotografie z dnia 06.06.2018r. Ponadto zgromadzone akta postępowania, w tym protokoły kontroli i liczne fotografie nie wskazują, by przedmiotowe ogrodzenie, nawet przy lokalnej różnicy poziomów terenów ok. 40 cm, nadal pełniło funkcję muru oporowego. Ponadto nawet przedstawione przez skarżącego fotografie nie wskazują na funkcjonowanie obecnie ogrodzenia jako muru oporowego od strony działki skarżących. Nie każda bowiem różnica poziomów gruntu wymaga zabezpieczenia przed osuwaniem się. Wg fotografii ogrodzenie posadowione jest fragmentarycznie na widocznej niewielkiej skarpie, a za ogrodzeniem teren działki [...] jest płaski, zatem ogrodzenie nie stanowi zabezpieczenia terenu przed poziomym oddziaływaniem mas ziemnych. Akta sprawy nie potwierdzają zatem sugestii skarżących, iż przedmiotowe ogrodzenie pełni rolę muru oporowego, ani w związku ze składowaniem kruszyw, ani z uwagi na lokalną różnicę poziomów terenu. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego za prawidłowe uznać należy ustalenie, iż zakres wykonanych przy ogrodzeniu robót budowlanych nie wymagał uzyskania pozwolenia na ich wykonanie lub dokonania odrębnego zgłoszenia. W tej sytuacji za zasadne należy uznać stanowisko organu nadzoru budowlanego I instancji co do braku, podstaw do prowadzenia postępowania legalizacyjnego dotyczącego ogrodzenia na odcinku graniczącym z działką nr ew. [...] i jego umorzenia jako bezprzedmiotowego. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. T. i G. T. podnosząc, że za stan faktyczny, który powinien podlegać rozpatrzeniu nie można przyjmować aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy działki lecz należy odnieść się do daty wszczęcia z urzędu postępowania. Skarżący nie zgadzają się z rozstrzygnięciem twierdząc, że przedmiotem postępowania winien być mur oporowy a nie ogrodzenie jak stwierdziły to organy nadzoru budowlanego. W konkluzji wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r. poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Kontroli sądu w niniejszej sprawie podana została decyzja organu nadzoru budowlanego, o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie nazwanej przez organ, jako odbudowa części ogrodzenia. Analizując, czy przedmiotowy obiekt to ogrodzenie zrealizowane nie od strony dróg czy innego miejsca publicznego i poniżej 220 m. wysokości tj. obiektu nie wymagającego zgłoszenia czy też pozwolenia na budowę i w stosunku do którego brak podstaw do prowadzenia postępowania oceniającego jego legalność, czy też jest to konstrukcja oporowa, której realizacja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, organ uznał, że jest to ogrodzenie. Podstawowym dowodem, na jakim się oparł, były oględziny obiektu, podczas których stwierdzono, iż na terenie który przedmiotowy obiekt częściowo ogradza, nie jest prowadzona działalność składowa, nie są tam gromadzone kruszywa, zatem wtórna funkcja ogrodzenia, jako muru oporowego dla hałdowania kruszyw została zlikwidowana. Oceny tej nie podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Wskazać przede wszystkim należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 r. II OSK 628/16 uchylił wyrok tut. sądu z dnia 12 listopada 2015 r. II SA/Kr 901/15 w sprawie dotyczącej umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie składu materiałów budowlanych i opału na działce nr [...] w D. w gminie D.. Postępowaniem tym objęte były prace polegające na: utwardzeniu powierzchni gruntu na części działki nr [...], realizacji wagi towarowej składającej się z dwóch fundamentów oraz dwóch murków betonowych tworzących najazd i zjazd z wagi, odstępstw przy budowie zjazdu publicznego z drogi powiatowej nr [...] K, budynku gospodarczego na działce nr [...] boksów dla potrzeb składowania węgla i kruszyw budowlanych na działce nr [...]. Odrębnym postępowaniem był objęty remont ogrodzenia na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...]. Oceniając budowlany aspekt obiektów będących przedmiotem tego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "wyliczenie zawarte w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie jest kompletne i nie stanowi zamkniętego katalogu, a jedynie służy ułatwieniu kwalifikacji określonego obiektu do kategorii budowli w sytuacji gdy obiekt posiada cechy tożsame lub znacznie zbliżone do jednego z wymienionych w tym przepisie. Jednocześnie o tym czy określony zespół obiektów tworzy budowlę określaną mianem składem opału, czy składem materiałów budowlanych, decyduje przede wszystkim to, czy wszystkie te obiekty składają się na całość techniczno-użytkową w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. O istnieniu całości techniczno-użytkowej w przypadku zarówno składu opału, jak i składu budowlanego możemy mówić tylko wówczas, gdy poszczególne elementy wchodzące w skład tej budowli pozostają w związku funkcjonalnym nakierowanym na realizację podstawowego zadania polegającego na sprzedaży opału, czy też materiałów budowlanych. Pojęcia całości techniczno-użytkowej nie można przy tym utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Prawo budowlane nie odwołuje się bowiem do art. 45 i 47 k.c. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy natomiast rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową ( por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2010r. sygn. akt II FSK 2049/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem fakt, że skład opału oraz skład materiałów budowlanych nie został wprost wskazany w treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie stanowi przeszkody, aby uznać je za budowle". W dalszej części uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje "... sąd pierwszej instancji uznał takie stanowisko za prawidłowe pomimo, że wniosek skarżącego inicjujący postępowanie w tym zakresie dotyczył ustalenia, czy znajdujące się na przedmiotowej działce obiekty stanowią całość techniczno-użytkową, która pozwala na przyjęcie, że są budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, na której wykonanie wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). Należy też zauważyć, że z racji różnych konsekwencji prawnych zakwalifikowania przedmiotowych obiektów jako budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową lub jako osobnych samodzielnych obiektów budowlanych, przyjęcie prezentowanego przez organy stanowiska prowadziłoby w istocie do obejścia prawa. Możliwe bowiem byłoby wznoszenie sukcesywnie kolejnych obiektów składających się na zaplanowaną jako całość budowlę, unikając w ten sposób konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Oczywiście możliwe jest etapowanie inwestycji na realizację, której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Jednakże w takim przypadku inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, dla całego zamierzenia budowlanego. Takie unormowanie świadczy o tym, że ustawodawca nawet w przypadku etapowania zamierzenia budowlanego przywiązuje wagę do oceny zgodności z prawem całego zamierzenia inwestycyjnego, a nie tylko poszczególnych jego etapów. W odniesieniu do całego zamierzenia budowlanego ogranicza tę ocenę do materii, która jest przedmiotem projektu zagospodarowania działki lub terenu, a więc m.in. do określenia granic terenu, usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Wolą ustawodawcy było, aby w przypadku etapowania zamierzenia budowlanego ocena, czy zamierzenie to oddziałuje na usprawiedliwione interesy osób trzecich, dokonywana była z uwzględnieniem całego zamierzenia budowlanego, a nie tylko poszczególnych jego etapów. Weryfikacja przedsięwzięcia do wydania pozwolenia na budowę musi w przypadku etapowania inwestycji uwzględnić uwarunkowania wynikające z projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 8 września 2016r. sygn. akt II OSK 1564/15, LEX nr 2277989)". W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, stanowisko zaprezentowane wyżej, powinno dotyczyć także obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Niezależnie od tego, jaką funkcję obiekt ten pełni obecnie, jak wynika z materiału zdjęciowego (akta adm. org I inst. k. 9) pierwotnie służył on hałdowaniu kruszyw – taką podstawową funkcje (oporową) można mu było przypisać z uwagi na sposób wykonania i materiały użycie do wykonania tego obiektu. Jest to obiekt wykonany ze zbrojonych płyt betonowych - obiektu przystosowanego podtrzymywania mas o dużym ciężarze a zatem jest to konstrukcja oporowa. W jakim celu inwestor ponosiłby koszty budowy konstrukcji tak masywnej, jeżeli jego zamiarem byłaby chęć jedynie ogrodzenia swojej nieruchomości. Funkcję oporową obiekt ten zresztą ponad wszelką wątpliwość pełnił a fakt, że płyty betonowe, z których go wykonano były zbrojone a więc o dużej wytrzymałości, zupełnie zbytecznej ogrodzeniom, choćby nawet były wykonane z betonu świadczy, że funkcja oporowa tego obiektu była funkcją podstawą. Dodatkowym argumentem potwierdzającym wniosek o którym mowa wyżej jest fakt, że konstrukcja ta stanowiła część placu składowego kruszyw i materiałów budowlanych – funkcja oporowa tego obiektu była niezbędna dla samego funkcjonowania tego składu. Sąd zwraca uwagę, iż zaprzestanie działalności, która to działalność jakiś obiekt wykorzystuje w określony sposób (w niniejszej sprawie jako konstrukcję oporową, w składzie kruszywa i materiałów budowlanych), nie jest okolicznością która "legalizuje" obiekt zrealizowany bez wymaganego wcześniej pozwolenia na budowę. Jeżeli nawet dany obiekt aktualnie nie służy celom, dla jakiego go zrealizowano, organ nie może zmienić kwalifikacji tego obiektu. Obiekt zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę – jest nim konstrukcja oporowa, nie staje się ogrodzeniem tylko dlatego, że chwilowo inwestor nie prowadzi działalności składowej na terenie na którym wcześniej konstrukcję oporową służącą hałdowaniu składowanych tam materiałów, jako samowolę budowlaną zrealizował. Ocena prawna organów obu instancji była zatem wadliwa. Mając na uwadze przytoczony wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego i rozważania na temat całości techniczno-użytkowej, na jaki składa się budowla - plac składowy, w ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę przedmiotowa konstrukcja oporowa jest także jednym z elementów tego placu i to elementem istotnym, służącym hałdowaniu materiałów sypkich jakie na placu były składowane. Nie istnieje racjonalna podstawa, by sprawy te były oddzielnie prowadzone. Skoro organ ocenia legalność budowli, całości techniczno-użytkowej, na jaki składają się obiekty i urządzenia wchodzące w skład placu składowego, nie powinien wyłączać z tego postępowania konstrukcji oporowych, które są istotnym elementem tej całości. Samo zresztą słowo "całość" wyklucza rozpoznawanie oddzielnie poszczególnych elementów, jakie na ową całość techniczno-użytkową się składają. Zwraca na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny wyżej przytoczonym orzeczeniu podkreślając, że takie postępowanie prowadziłoby do obejścia prawa. W tym stanie rzeczy obiekty te, ocena ich legalności, jako budowli – placu magazynowanego, składającego się z różnych obiektów, pełniących różne funkcje, ale składających się na całości techniczno-użytkową, powinny być ujęte w jednym postępowaniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c a także 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.