II SA/Kr 1243/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi T.W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , z dnia [...] maja 2011r, nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: wniosek oddalić. Skarżący w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a). W przypadku wyrządzenia znacznej szkody chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody Jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej strony postępowania. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy utrata przedmiotu świadczenia nie może być zastąpiona jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Podkreślić trzeba, iż wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sygn. akt II SA/Kr 1243/11 Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy podnieść należy, iż w konkretnym przypadku wskazane wyżej przesłanki nie zachodzą. Po pierwsze podnieść należy, iż skarżący nie wskazał żadnej z powyższych przesłanek, jako stanowiącej postawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Można jedynie domyślać, że chodzi raczej o przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, niż spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Po drugie skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej to jest ona obowiązana do wykazania, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niej skutki, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem skarżący w żaden sposób nie uzasadnił swojego wniosku. Wnioskodawca ograniczył się bowiem tylko do wyartykułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W szczególności wnioskodawca nie wykazał w czym upatruje możliwość wyrządzenia znacznej szkody. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na stronie skarżącej. Przepis art. 61 § 3 ww. ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie nakładając wprawdzie obowiązku ich udowodnienia, jednakże uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 16 kwietnia 2004r., sygn. akt OZ 22/04, z dnia 30 kwietnia 2004r. sygn. akt OZ 30/04, z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 871/04, z dnia 1 czerwca 2004r., sygn. akt OZ 105/04). Należy mieć także na uwadze charakter grzywny w celu przymuszenia, która w przypadku wyroku uchylającego zaskarżone postanowienie podlegałaby zwrotowi w całości, a więc jej uiszczenie nie wyrządza znacznej szkody skarżącego. Nadto zgodnie z przepisami postępowania egzekucyjnego w administracji w przypadku wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125) a grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą być na wniosek zobowiązanego zwrócone w wysokości 75% lub w całości (art. 126). Sygn. akt II SA/Kr 1243/11 W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania ww. orzeczenia. Strona skarżąca we wniosku nie uczyniła nic, aby wykazać, że istotnie zachodzą takie przesłanki. Samo powołanie się przez skarżącego w skardze, że wysokość grzywny jest nieadekwatna "w stosunku do wagi popełnionej samowoli wobec braku możliwości uiszczenia wymierzonej grzywny, albowiem moje miesięczne dochody wynoszą 620 złotych" nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., ani też uzasadnienia dla przesłanek wskazanych w tym przepisie przez ustawodawcę. Wysokość uzyskiwanych dochodów w żaden sposób nie obrazuje całokształtu sytuacji finansowej i majątkowej zobowiązanego, ani tym bardziej nie uzasadnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. W związku z tym na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia