II SA/Kr 1243/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2024 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 5 lipca 2024 r., znak: SKO.ZP/415/267/2024 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z 23 maja 2024 r. znak: GPN.6730.9.2024, Burmistrz W. po rozpatrzeniu wniosku G. M., odmówił ustalenia warunków zabudowy na budowę budynku inwentarskiego - kurnika bezklatkowego ściółkowego o obsadzie poniżej 40 DJP wraz z magazynem paszowym (silosem) oraz parkingiem na działkach nr [...] w B. R.. Od decyzji z 23 maja 2024 r. odwołanie złożył G. M.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 5 lipca 2024 r., znak SKO.ZP/415/267/2024 utrzymało we mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 572) – dalej jako "k.p.a.", art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2023r., poz. 977) – dalej jako "ustawa" oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018r. poz. 570) i § 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003r. Nr 198, poz. 1925). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych tam warunków. Jednym z nich jest warunek, by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jak stanowi natomiast art. 61 ust. 5a ustawy w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Front objętych wnioskiem działek nr [...] w B. R. wynosi 120 m, bowiem taką długość ma ta część granicy działki działek, która przylega do drogi wewnętrznej. Zatem trzykrotna szerokość frontu to 360 m. W aktach sprawy zalega mapa zasadnicza w skali 1.1000, w której wskazano obszar analizowany. Wprawdzie mapa ta nie obejmuje całego terenu obszaru analizowanego (z uwagi na wielkość mapy), jednak pomocniczo organ załączył do akt sprawy wydruk w skali 1.2000 mapy pochodzącej z systemu WebEWID, na podstawie której pomocniczo można stwierdzić, iż w obszarze analizowanym nie ma żadnej zabudowy. Okoliczność ta nie jest kwestionowana. Organ I instancji prawidłowo zatem stwierdził, że z uwagi na niespełnienie warunku wskazanego w punkcie 1 art. 61 ust. 1 ustawy - nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy. W obszarze analizowanym brak bowiem jakiejkolwiek zabudowy, która pozwalałaby na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W odwołaniu postawiono zarzut, iż dla obszaru objętego wnioskiem ustalono kilka lat temu warunki zabudowy, a tamta decyzja nadal jest ważna. Zdaniem Kolegium zarzut ten nie jest słuszny. Co do zasady bowiem przy badaniu kontynuacji funkcji bada się faktyczny sposób zagospodarowania, jaki znajduje się w obszarze analizy. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu "Działka sąsiednia powinna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zabudowa nie pozwalająca ustalić tych wymogów nie jest traktowana jako spełniająca warunek art. 61 ust. 1 pkt 1 ZagospPrzestrzU, którego celem jest dostosowanie zamiarów inwestycyjnych do istniejących w danym miejscu standardów oraz wyłączenie działań inwestycyjnych tam, gdzie tych standardów nie ma. Problematyczne pozostaje, czy jest możliwe istnienie zagospodarowania terenu polegającego na istnieniu obiektów budowlanych, które żadnych standardów tego typu nie wyznacza (obojętnie jak je ocenić z punktu widzenia realizacji wymogu ładu przestrzennego). Wydaje się, że - co do zasady- stan surowy zamknięty można uznać za spełniający wymóg zabudowy [...] Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze", (zob. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2023 r., wyd 13, red. Z. Niewiadomski, str. 492). W konsekwencji, fakt wydania dla tego terenu warunków zabudowy, bez ich faktycznej realizacji nie może stanowić punktu odniesienia, bowiem pod uwagę bierze się istniejący, faktyczny i legalny sposób zagospodarowania. Podążając za dalszymi zarzutami odwołania, a sprowadzającymi się do tego, że organ I instancji winien rozszerzyć obszar analizowany, według oceny Kolegium poszerzenie obszaru analizowanego w niniejszej sprawie nie byłoby uzasadnione ani zróżnicowaniem funkcji na danym terenie, ani wielkościami nieruchomości, a w istocie sprowadzałoby się do poszukiwania zabudowy umożliwiającej spełnienie warunku wymienionego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., co nie znajduje uzasadnienia w przepisach regulujących te kwestie. Nie jest bowiem dopuszczalne "nieznajdujące urbanistyczno-architektonicznego uzasadnienia poszerzanie obszaru analizowanego (w jednym, kilku lub wszystkich kierunkach) w celu "znalezienia" zabudowy (por. szersze rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1334/09). Rację ma organ I instancji, że w wyznaczonym obszarze analizowanym nie występuje zabudowa. Obszar analizowany stanowi niezabudowany teren użytków rolnych. Nie zmienia powyższej konstatacji okoliczność, iż - jak twierdzi odwołujący - na tym terenie ustalono wcześniej warunki zabudowy. Ustalając "dobre sąsiedztwo" bierze się pod uwagę budynki już wzniesione, nie zaś budynki potencjalnie mogące powstać w przyszłości (por. Z. Niewiadomski. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, C. H. Beck. 2016r., str. 612). Co do zarzutu naruszenia art. 60 ust. 4 ustawy, to zgodnie z tym przepisem sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Z powyższego przepisu wynika, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy winna przygotować osoba profesjonalna. Chodzi tu jednak o decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, a nie decyzje odmowne. Warto zwrócić uwagę, że z przepisu art. 61 ust. 5a ustawy wynika, że to na organie ciąży obowiązek przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1. W tym zakresie zarzut stronu nie może zostać uwzględniony, a to z tego powodu, że powyższy przepis dotyczy sytuacji gdy wydawana jest decyzja pozytywna tj. ustalająca warunki zabudowy. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie G. M., zarzucając jej: 1. naruszenie prawa materialnego, a to przepisów: - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwe przyjęcie, że w przypadku braku zabudowy sąsiedniej w wyznaczonym obszarze analizowanym zasadna jest odmowa ustalenia warunków zabudowy; - § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez jego pominięcie i nieprawidłowe określenie obszaru analizowanego w okolicznościach konkretnej inwestycji, a w konsekwencji odmowę wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy przez organ I instancji i jej utrzymanie w mocy przez organ II instancji; - § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie literalnie dopuszczalnych przez przepis minimalnych granic odległości przy wyznaczaniu obszaru analizowanego jako uzasadnionych w okolicznościach wskazanych we wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budowy kurnika na wskazanych działkach; - art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich pominięcie i dokonanie znaczącej ingerencji w podstawowe zasady ustrojowe: zasadę prawa własności oraz zasadę wolności zagospodarowania terenu. 2. naruszenie prawa procesowego - art. 84 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie, że jego pominięcie i niezlecanie opinii urbanistycznej odpowiedniemu specjaliście oraz przyjęcie, że przepis dotyczy tylko sytuacji, gdy wydawana jest decyzja pozytywna i że to na organie ciąży obowiązek przeprowadzania analizy a nie na biegłym posiadającym wiadomości specjalne. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej te decyzję, decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od organu II instancji zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że doktrynie i orzecznictwie bardzo często spotkać można stanowisko, zgodnie z którym powołane przepisy są wadliwie stosowane właśnie ze względu na zbytni formalizm prowadzący do paraliżu inwestycyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy zbytni formalizm interpretacyjny i wadliwe stosowanie norm doprowadziło nawet do dalej idących konsekwencji - ograniczenia prawa własności i ingerencji w zasadę wolności zagospodarowania terenu. W § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o planowaniu przestrzennym mowa jest jedynie o minimalnych odległościach, koniecznych do wzięcia pod uwagę. Celowo nie została wprowadzona odległość maksymalna - właśnie dlatego, żeby nie uniemożliwić wydania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku bezpośrednio sąsiadujących zabudowań. Ponadto zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 60 ust. 4 tej ustawy, ustalenie warunków zabudowy odbywa się z udziałem osoby posiadającej wiadomości specjalne. Osoba taka, wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, dzięki swojej wiedzy, ma dać gwarancję właściwego stosowania cytowanego tu przepisu art. 61 ust. 1 i następnych. Taka analiza nie została przeprowadzona w ramach postępowania toczącego się przed Burmistrzem W. Do skargi dołączono wydruk z geoporatalu, na którym zaznaczone są: kolorem niebieskim działki, których skarżący jest właścicielem prywatnie, kolorem zielonym działki, których właścicielem jest I. P. sp. z o.o., której jest jedynym udziałowcem i prezesem zarządu. Obszar obejmuje około 16 ha. Od kilku lat na skutek postawy organu I instancji nie jestem w stanie na tym obszarze rozpocząć budowy kurnika, choć tereny pod względem ukształtowania terenu, odległości od drogi szybkiego ruchy, okolicy - są terenami, które zdaniem każdego, kto na nich był, idealne nadają się pod takie właśnie użytkowanie. Wadliwość w interpretacji i stosowaniu wymienionych powyżej norm w niniejszym postępowaniu, prowadzi do absurdalnego wniosku, że na tak ogromnym obszarze niemożliwa będzie żadna inwestycja wobec braku nieruchomości sąsiednich w obszarze analizowanym wyznaczonym w sposób wadliwy (możliwie najwęższy), co skutkować będzie odmową ustalenia warunków zabudowy i paraliżem inwestycyjnym na tym obszarze. Powyższe stanowi przykład ograniczenia zasady prawa własności - dysponowania swoją własnością w sposób zgodny z porządkiem prawnym. Skarżący zaznaczył też, że na obszarze objętym wnioskiem, kilka lat wcześniej została wydana decyzja uprawniająca do budowy kurnika dla kur niosek. Decyzja do dziś jest ważna, prawomocna i istniejąca w obrocie prawnym. Od tamtego czasu okoliczności towarzyszące potencjalnym inwestycją w omawianym obszarze nie zmieniły się. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy z uwagi na niespełnienie ustawowej przesłanki tzw. "dobrego sąsiedztwa" wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130) – dalej jako "u.p.z.p.". Zgodnie z tym przepisem jednym z koniecznych elementów do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest to, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W myśl art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a (terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy), na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Poza sporem w sprawie pozostają ustalenia dotyczące frontu terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy – szerokość frontu wynosi 120 m. W związku z tym obszar analizowany wyznaczono w odległości 360 m od granic terenu inwestycji. W tak wyznaczonych granicach brak jest jakiejkolwiek zabudowy. Tym samym organ przyjął, że nie został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa, bowiem brak jest jakiejkolwiek działki dostępnej z tej samej drogi publicznej, która była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Skarżący uważa, że w tych okolicznościach należałoby powiększyć obszar analizowany – tak, aby w jego granicach znalazła się zabudowa umożliwiająca ustalenie parametrów zabudowy dla jego inwestycji. W dotychczasowym i utrwalonym już orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowano jasne wytyczne odnośnie do wyznaczania granic obszaru analizowanego powyżej ustalonego w ustawie minimum. Wskazuje się w szczególności, że "o wielkości tego obszaru, jak i o wielkości jego «rozciągnięcia» w określonym kierunku mogą przesądzać oznaczone względy, takie jak: istnienie zabudowy (czasem bardzo licznej) jedynie w jednym kierunku od granicy działki, oddzielenie działek przyjętych do analizy drogą publiczną lub skrzyżowaniem dróg publicznych, różnorodność zabudowy, duże odległości między budynkami znajdującymi się na sąsiednich działkach" (R. Sawuła, "Decyzja o warunkach zabudowy w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego", w: "Rozprawa z decyzją o warunkach zabudowy"', red. T. Bąkowski, Gdańsk, 2022, s. 97 oraz powołane tam wyroki). Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 czerwca 2023 r., II OSK 2146/20 (orzeczenia.nsa.gov.pl) "Zasadą jest wyznaczanie obszaru analizowanego w podstawowych jego wymiarach. Obszar ten może być poszerzony dopiero wówczas, gdy pojawią się okoliczności uzasadniające taką zmianę. Powiększenie obszaru analizowanego zawsze musi jednak służyć zachowaniu ładu przestrzennego. Celem samym w sobie takiego powiększenia nie może być jedynie umożliwienie realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora. Innymi słowy, poszerzenie obszaru analizowanego ponad minimalne wymiary jest możliwe, ale musi być uzasadnione wymogami ładu przestrzennego, a ponadto uzasadnienie dla takiego poszerzenia powinno być szczegółowo umotywowane w analizie oraz w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy." W realiach przedmiotowej sprawy okoliczności uzasadniające poszerzenie obszaru analizowanego nie zaistniały. Tylko na marginesie Sąd zauważa, że najbliższa zabudowa zlokalizowana jest w znacznej odległości od terenu planowanej inwestycji. Nie chodzi więc o powiększenie obszaru analizowanego o kilka czy kilkanaście metrów, lecz o ponad dwukrotne rozszerzenie granic obszaru analizowanego. Teren inwestycji jest bowiem położony wśród innych terenów rolnych, a w promieniu kilkuset metrów brak jest jakiejkolwiek zabudowy. Nie sposób w tej sytuacji mówić choćby o możliwości zapewnienia zasady dobrego sąsiedztwa, skoro jakakolwiek zabudowa położona jest tak daleko od terenów objętych postępowaniem. Odnosząc się do zarzutu braku sporządzenia analizy urbanistyczno – architektonicznej przez osobę uprawnioną trzeba zaznaczyć, że w aktach sprawy wprawdzie taka analiza się znajduje, jednakże nie została ona przez nikogo podpisana, choć na końcu znajduje się adnotacja, że została sporządzona przez "mgr inż. B. F. – osobę uprawnioną zgodnie z treścią art. 5 pkt 4, art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.)". Biorąc pod uwagę ustalony jednoznacznie i niebudzący żadnych wątpliwości stan faktyczny, brak podpisu pod analizą nie stanowi wady prowadzącej do uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze zarzuca się między innymi naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., który został uchylony na mocy § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 2399). Uchylenie § 3 nastąpiło z dniem 3 stycznia 2022 r. - a więc ponad dwa lata przed złożeniem wniosku inicjującego kontrolowane postępowanie. Przepis ten w żaden sposób nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, a tym bardziej nie mógł również zostać naruszony. Z kolei § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy ustalania linii zabudowy. Wobec braku jakiejkolwiek zabudowy w obszarze analizowanym w kontrolowanym postępowaniu nie analizowano ewentualnych możliwości ustalenia parametrów przyszłej zabudowy. Jakakolwiek zabudowa w tym terenie jest niemożliwa z uwagi na niespełnienie warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Okoliczność wydania poprzednio decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tego samego terenu przede wszystkim nie została w żaden sposób potwierdzona. Nie sposób odnieść się do treści decyzji, wedle twierdzeń strony pozostającej w obrocie prawnym, jeżeli organ nie zna jej treści. Z drugiej strony – twierdzenie, że skarżący dysponuje taką decyzją wyklucza się z zarzutem naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i twierdzeniami skarżącego, że od kilku lat na skutek postawy organu I instancji skarżący nie jest w stanie na obszarze 16 ha rozpocząć budowy kurnika, choć tereny pod względem ukształtowania terenu, odległości od drogi szybkiego ruchy, okolicy - są terenami, które idealne nadają się pod takie właśnie użytkowanie. Odnosząc się do tego zarzutu trzeba również wskazać, że nie wszystkie tereny nadają się do zabudowy i zainwestowania w sposób zgodny z oczekiwaniami właściciela. Jak wynika z powyższego zaskarżona decyzja okazała się prawidłowa, a zarzuty skargi bezzasadne – dlatego też skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.