II SA/Kr 1247/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. wyroku z dnia 1 marca 2012r. Starosta N. decyzją z dnia 18 lutego 2011r., Nr [....] , znak: [....] po ponownym rozpatrzeniu (w zw. z decyzją Wojewody [....] z dnia 16 grudnia 2010r., znak: [....] uchylającą w całości i przekazującą do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji decyzję Starosty [....] z dnia 27 lipca 2010r., Nr [....] , znak: [....] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Gminnej Spółdzielni "[....] w R. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji) wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 30 czerwca 2010r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora Gminnej Spółdzielni "[....] " w R. inwestycji pn.: "przyobiektowa oczyszczalnia ścieków z odprowadzeniem ścieków oczyszczonych do projektowanej studni chłonnej wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej do istniejącego budynku sklepu spożywczo-przemysłowego z częścią mieszkalną oraz magazynu towarów masowych w miejscowości S. na działce ewid. nr [....] ". Od powyższej decyzji Starosty [....] z dnia 18 lutego 2011r., Nr [....] w ustawowym terminie wniósł odwołanie A.N. , podnosząc, że kwestionuje on lokalizację studni chłonnej, która w jego ocenie została zaplanowana za blisko granicy z jego nieruchomością (tj. dz. nr ewid.....). Odwołujący się dodał nadto, iż ścieki wprowadzone do studni chłonnej mogą negatywnie oddziaływać na jego nieruchomość – ograniczyć w przyszłości zabudowę i możliwość zlokalizowania studni wody pitnej, dodatkowo nawozy sztuczne, które znajdują się w magazynie towarów masowych stanowią zagrożenie zanieczyszczeniami chemicznymi. Wojewoda [....] po rozpatrzeniu w/w odwołania A.N. , decyzją z dnia 17 czerwca 2011r., znak: [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty N. z dnia 18 lutego2011r., Nr [....]. W uzasadnieniu wskazano, iż zarzuty odwołania nie znajdują uzasadnienia, a decyzja została wydana prawidłowo. Uzupełnienia dokonane w toku ponownego postępowania przed organem I instancji, są kompletne i zgodne ze wskazaniami zawartymi w decyzji Wojewody [....] z dnia 16 grudnia 2010r., znak: [....]. Wyjaśniono, że inwestor uzyskał pozwolenie wodnoprawne na wykonanie studni chłonnej oraz na wprowadzanie oczyszczonych ścieków z projektowanej oczyszczalni do gruntu (decyzja Starosty N. z dnia 14 października 2009r., znak: [....] ). Ponadto, jak wynika z projektu zagospodarowania, lokalizacja studni chłonnej jest zgodna z przepisami określonymi w § 36 ust. 2 pkt 2 oraz § 31 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Natomiast zarzut magazynowania nawozów sztucznych w magazynie towarów masowych jest, zdaniem organu odwoławczego, bez związku ze sprawą, gdyż zgodnie z załączonym projektem budowlanym do projektowanej oczyszczalni ścieków odprowadzane będą ścieki bytowe. W związku z tym, w ocenie Wojewody [....] , rozpatrywane zamierzenie budowlane uznano za zgodne z przepisami budowlanymi i zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, brak jest podstaw do kwestionowania przez organy administracji publicznej przyjętych rozwiązań projektowych. W konkluzji organ II instancji biorąc pod uwagę dokonane w toku ponownego postępowania przed organem I instancji korekty i uzupełnienia dokumentacji projektowej stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny, zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [....] - sołectwo S. , zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w R. j Nr XLIV/331/2006, z dnia 27 lutego 2006r. (Dz. Urz. Woj. ....Nr 225, poz. 1535 z dnia 10 maja 2006r.) z późniejszymi zmianami. Ponadto projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Pismem z dnia 5 lipca 2011r. skargę na decyzję Wojewody [....] z dnia 17 czerwca 2011r., znak: [....] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie A.N. , wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji (tj. decyzji Wojewody [....] z dnia 17 czerwca 2011r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty N. z dnia 18 lutego 2011r. – dopisek Sądu) oraz o wstrzymanie ich wykonania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie był on stroną postępowania przed Starostą N. w sprawie pozwolenie wodnoprawnego znak: [....] , oświadczył również, że zmienił się właściciel (działki nr ewid. [....] w miejscowości S. – dopisek Sądu), jest nim obecnie córka skarżącego – D.N. , która nie brała ona udziału w postępowaniu. Dodatkowo, pełnomocnik skarżącego – adwokat M.P., w piśmie z dnia 9 stycznia 2012r. doręczonym stronie przeciwnej w dniu 11 stycznia 2012r., stanowiącym uzupełnienie skargi, wskazał, że to do organu nadzoru należy obowiązek weryfikacji sporządzonego projektu, z której nie zwalnia jego przygotowanie przez profesjonalistę, w szczególności w niniejszej sytuacji gdy wykonanie obiektu zgodnie z planem nieodwracalnie wpłynie na działkę skarżącego. Ponadto pełnomocnik podniósł naruszenie art. 5 ust. 1 pkt ustawy Prawo budowlane poprzez uniemożliwienie skarżącemu zabudowy działki sąsiedniej z planowaną inwestycją spowodowane brakiem dostępu do wody pitnej. Pełnomocnik wyjaśnił, że planowana inwestycja przyobiektowa oczyszczalnia ścieków zlokalizowana jest zaledwie w odległości 3 m od studni z wodą pitną. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę na naruszenie § 31 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem minimalna odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, od najbliższego przewodu rozsączającego kanalizację indywidualną, jeśli odprowadza się do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód, wynosi 30 m. W odpowiedzi Wojewoda [....] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 1 marca 2012 roku Sąd dopuścił do udziału w sprawie uczestnika D.N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do przyczyn uchylenia tak zaskarżonej, jak również poprzedzającej ją decyzji należy wskazać, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jak natomiast wynika z akt sprawy, stronami przedmiotowego postępowania nie były wszystkie podmioty, które w świetle art. 28 prawa budowlanego przymiot strony posiadają. Okoliczność ta trafnie została zauważona przez skarżącego, choć zwrócił on uwagę jedynie na uchybienia organu II instancji. Co się natomiast tyczy kwestii stron przedmiotowego postępowania administracyjnego, to w świetle przywołanego przepisu, jak również bogatego orzecznictwa sądowoadministracyjnego jest niewątpliwe, że stronami przedmiotowego postępowania administracyjnego winni być właściciele działek znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Tymczasem z wypisu rejestru gruntów i mapy przedłożonych przez skarżącego jako załączniki do skargi (jak wynika z akt sprawy organ się o takie dokumenty w ogóle nie występował), stronami przedmiotowego postępowania administracyjnego nie byli L.N. i T.N. tj. współwłaściciele działki nr [....] bezpośrednio graniczącej na znacznym odcinku z działką inwestora, a także zarządcy dróg nr nr [....] , które również graniczą z działką inwestora. Jak ponadto trafnie podnosi się w skardze, stroną postępowania przed organem II instancji nie była D.N. , która w dniu 15.04.2011 roku stała się właścicielką działki [....] . Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy obowiązkiem organu będzie zatem ustalenie z jakimi działkami sąsiaduje działka inwestora, rozważenie jaki jest obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia i przeprowadzenie postępowania na nowo, z udziałem wszystkich podmiotów, którym w świetle art. 28 prawa budowlanego przysługuje status strony, a którymi niewątpliwie powinny być co najmniej podmioty wskazane powyżej w uzasadnieniu. Kończąc rozważania należy dodać, że uchylając decyzje obu organów, sąd nie dokonał merytorycznej oceny zarzutów skargi i poglądów przedstawionych przez organy, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które w myśl art. 153 p.p.s.a. wiązałyby tak organy jak i sąd w dalszym toku postępowania, wyrażona zostałaby bez udziału wszystkich stron postępowania, bez zapoznania się z ich stanowiskiem i w praktyce czyniłaby ich udział w sprawie czysto iluzorycznym. Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b i art. 135 p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a.