II SA/Kr 1248/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Beata Łomnicka Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2017 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Zarządu Budynków Komunalnych w [...] z dnia 12 września 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej skargę oddala. Decyzją z dnia 9 sierpnia 2016 r., znak [...] Dyrektor Zarządu Budynków Komunalnych w [...] odmówił S. B. udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym wykazu imion i nazwisk osób będących najemcami lokali mieszkalnych o numerach o [...] do [...] położonych w budynku przy ul. [...] w [...] . S. B. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 k.p.a. i nie wyjaśnia, z jakich przyczyn odmówiono udostępnienia informacji publicznej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Zarządu Budynków Komunalnych w [...] decyzją z dnia 12 września 2016 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, przywołując jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia art. 104 ustawy w zw. z art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 poz. 23), art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 16 w zw. z art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 poz. 2058) oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 poz. 922), Uzasadniając to rozstrzygnięcie wskazano, że prawo do informacji publicznej określone zostało w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji, obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle przywołanych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Uwzględniając powyższe aspekty można przyjąć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa przy realizacji prawem przewidzianych zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 21 lipca 2016 r. (data wpływu do Zarządu Budynków Komunalnych w [...] – [...] lipca 2016 r.) zawierał prośbę o udostępnienie wykazu imion i nazwisk osób będących najemcami lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku położonym przy ul. [...] w [...]. W odniesieniu do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczących braku wskazania przyczyn odmowy udostępnienia informacji publicznej, Zarząd Budynków Komunalnych w [...] wyjaśnił, że decyzja zawierała wyłącznie błędy redakcyjne polegające na nieprawidłowym wydruku uzasadnienia dokumentu. Treść wniosku z dnia 21 lipca 2016 r. bezspornie wskazywała na to, że przedmiotem sprawy jest udostępnienie informacji publicznej. Wniosek dotyczył bowiem nieruchomości zarządzanej przez Zarząd Budynków Komunalnych w [...], która stanowi w całości własność Gminy Miejskiej [...]. Podkreślono, iż wszelkie informacje dotyczące majątku publicznego, zarówno ustawa o dostępie do informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5), jak również Konstytucja RP (art. 61 ust.1) nakazują traktować informacje objęte wnioskiem, jako informację publiczną. Niemniej jednak zasada jawności administracji publicznej, jak i będące jej aspektem prawo dostępu do informacji publicznej nie są wartościami o charakterze bezwzględnym i absolutnym. W zakresie i na zasadach określonych w przepisach rangi ustawowej dopuszczalne jest bowiem ograniczenie praw i wolności jednostki (art. 31 Konstytucji), w tym również prawa do informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąca konkretyzację konstytucyjnych norm w tym zakresie, przyjęła generalną zasadę powszechnej dostępności informacji publicznej. Jednocześnie ta sama ustawa przewiduje ograniczenia prawa do informacji publicznej m. in. poprzez odesłanie do przepisów ustaw szczególnych (art. 5 ustawy). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 133 póz. 883 z późn. zm.) każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych. Za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (art. 6 ust.1 ustawy). Użycie zwrotu "wszelkie informacje" służy podkreśleniu, iż przepis ten obejmuje informacje odnoszące się do każdego aspektu osoby, jej stosunków osobistych i rzeczowych, jej życia zawodowego, prywatnego, wykształcenia, wiedzy czy cech charakteru. Nie ma znaczenia, w jakiej roli występuje w danym przypadku osoba (np. członka rodziny, członka grupy zawodowej czy przedsiębiorcy). Informacja wtedy "dotyczy osoby fizycznej", gdy "przekazuje" (komunikuje) coś na jej temat. Ustawowa definicja wprowadza w tej mierze jednak ograniczenie. Za dane osobowe pozwala, bowiem uznawać tylko te informacje, które "umożliwiają ustalenie tożsamości osoby fizycznej", a więc takie jak na przykład imię i nazwisko, w połączeniu z dodatkowymi wskazówkami (np. data i miejsce urodzenia). Za osobę możliwą do zidentyfikowania uważana jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jego cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych). Udostępnienie wykazu imion i nazwisk najemców poszczególnych lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy ul. [...] w [...] bez wątpienia stanowiłoby naruszenie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Jednocześnie pozytywna realizacja wniosku w tym zakresie naraziłaby tutejszą jednostkę na odpowiedzialność z tytułu naruszenia prawa do prywatności tych osób. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 5 ust. 2 wskazuje prywatność osoby fizycznej i tajemnicę przedsiębiorcy jako przesłanki ograniczające dostęp do informacji publicznej, a więc nie odwołuje się do ochrony danych osobowych w rozumieniu ustawy o danych osobowych, lecz wprost do tych wolności i praw Konstytucji RP, których środkiem ochrony jest regulacja ochrony danych osobowych. Jeżeli dane osobowe staną się treścią dokumentu urzędowego lub wejdą w zakres sprawy publicznej, mogą stać się ewentualnie przedmiotem informacji publicznej. Należy jednak podkreślić, iż informacje dotyczące prywatności jednostki nie tracą swojego prywatnego charakteru przez to, że znajdują się w posiadaniu podmiotu wykonującego zadania publiczne. Jeśli nie występuje ustawowa przesłanka umożliwiająca ich ujawnienie, to wówczas dane takie, ze względu na ich przynależność do sfery prywatności, podlegają ochronie na zasadzie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. B., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy Zarządowi Budynków Komunalnych w [...]. Uzasadniając skargę S. B. podniosła, że uzyskanie wnioskowanej informacji jest jej niezbędne, ponieważ lokatorzy mieszkań objętych wnioskiem od dłuższego czasu zakłócają spokój w budynku, według jej wiedzy prowadzą w tych mieszkaniach sami lub przez osoby trzecie wbrew warunkom umów najmu lokali komunalnych zawartych z Gminą Miejską [...] działalność gospodarczą. Kierowane przez skarżącą dotychczas w tych sprawach zgłoszenia naruszenia porządku na Policję, do Straży Miejskiej i innych służb kończyły się niczym, były umarzane, albowiem skarżąca nie była w stanie wskazać z imienia i nazwiska lokatorów zamieszkujących mieszkania jako osób podejrzanych o popełnienie wykroczeń lub przestępstw. Również jej wcześniejsze pisma i interwencje w tym zakresie podejmowane w Zarządzie Budynków Komunalnych w [...] oraz Wydziale Mieszkalnictwa UM[...] nie doprowadziły do podjęcia jakiejkolwiek skutecznej interwencji. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja z dnia 12.09.2016 r. jest niesłuszna i wadliwa oraz narusza jej prawo do dostępu do informacji publicznej. Jako lokatorka budynku komunalnego, a więc nie prywatnego, ma prawo znać imiona i nazwiska pozostałych lokatorów tego budynku żeby móc skutecznie interweniować, gdy naruszają oni spokój i porządek publiczny w gminnym budynku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Budynków Komunalnych w [...] wniósł o odrzucenie, względnie oddalenie skargi i podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a.". Wniesiona skarga, jako bezzasadna podlega oddaleniu, a przedstawiona w zaskarżonej decyzji administracyjnej argumentacja prawna zasługuje na aprobatę. Zaskarżona decyzja wydana została przez Zarząd Budynków Komunalnych w [...] w imieniu, którego działa Dyrektor Zarządu Budynków Komunalnych reprezentujący Zarząd na podstawie statutu nadanego uchwałą Nr XLVI/556/08 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 czerwca 2008 r. Zarząd Budynków Komunalnych w [...] jest miejską jednostką budżetową (§ 2 ust 1 statutu), podlegającą Prezydentowi Miasta [...] (§ 2 ust 3) o powierzonych zadaniach wynikających ze statutu ( § 3) a szczegółowo wynikających z regulaminu organizacyjnego wprowadzonego przez Prezydenta Miasta [...]. ZBK nie posiada osobowości prawnej. ( § 2 ust 1 Regulaminu Organizacyjnego) Zarząd Budynków Komunalnych w [...] jest organem funkcjonalnym w rozumieniu ustawy o udostepnieniu informacji publicznej, do którego ma zastosowanie art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej ( t.j. Dz. U. z 2014 r , poz. 782 ze zm) nie jest, bowiem sensu stricto organem administracji publicznej,. Zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej: 1. Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. 2. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Jednocześnie, jak stanowi art. 17 tej ustawy : 1. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. 2. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Na czele ZBK stoi Dyrektor, który kieruje jednostką jednoosobowo i ponosi pełną odpowiedzialność za całokształt jej pracy oraz osiągnięte przez jednostkę wyniki. Dyrektor zarządza ZBK i reprezentuje go na zewnątrz, na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta Miasta [...]. (§ 4 ust 1 i 2 statutu). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2014 r. I OSK 2356/13 podkreślono, że z uwagi na brak w przepisach ustawy p.p.s.a. definicji organu zakres podmiotowy strony przeciwnej wyznacza się przez odesłanie do kryterium przedmiotowego, to jest do wykonywania administracji publicznej (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski: Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 389) . Administrację publiczną wykonują nie tylko organy administracji sensu stricto, lecz także organy administracyjne w znaczeniu funkcjonalnym, czyli podmioty o odmiennym charakterze, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw z zakresu administracji publicznej. Zobowiązanym do udzielenia informacji publicznych może być każdy podmiot wykonujący funkcje z zakresu administracji publicznej jak i dysponujący majątkiem publicznym, to w konsekwencji każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne, może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpatrywanej sprawie podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej był Zarząd Budynków Komunalnych w [...]. Zarząd Budynków Komunalnych w [...] wykonuje zadania publiczne, bez wykonywania władzy publicznej a pojęcia te rozróżnia ustawodawca w art. 4 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej ( t.j. Dz. U. z 2014 r , poz. 782 ze zm) Prawo do informacji zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r ( Dz. U. z dnia 16 lipca 1997 r ) . Obejmuje ono dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. ( art. 61 ust 1 Konstytucji) Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej ( t.j. Dz. U. z 2014 r , poz. 782 ze zm) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04, opub. w LEX nr 164699). Stosownie do art. 3 ust 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej - prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, wglądu do dokumentów urzędowych, dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Wniosek skarżącej S. B. z dnia 21 lipca 2016 r o udostępnienie wykazu zawierającego imiona i nazwiska osób będących najemcami lokali mieszkalnych o numerach [...] do [...] znajdujących się w budynku położonym przy ul. [...] w [...] stanowiącym własność Gminy Miejskiej [...] dotyczył informacji publicznej związanej z majątkiem publicznym w rozumieniu art. 6 ust 1 pkt 2f oraz pkt 5 c ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona zobowiązana w swoich szczegółowych rozważaniach prawidłowo odwołała się do art. 31 ust 3 Konstytucji RP, który stanowi że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Z tego względu samo prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i absolutnego. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 133 póz. 883 z późn. zm.) każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych. Za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (art. 6 ust.1 ustawy). Trafnie wskazuje organ, że dane osobowe to te informacje, które "umożliwiają ustalenie tożsamości osoby fizycznej", a więc takie jak na przykład imię i nazwisko, w połączeniu z dodatkowymi wskazówkami. Za osobę możliwą do zidentyfikowania uważana jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jego cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych). Pogląd uzależniający udostępnienie informacji publicznej od zbadania czy prywatność osoby fizycznej nie zostaje naruszona w wyniku udostepnienia wrażliwych danych zasługuje na aprobatę, jako zgodny z art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodzić należy się też z zaprezentowanym stanowiskiem, że udostępnienie wykazu imion i nazwisk najemców poszczególnych lokali mieszkalnych o numerach od [...] do [...] , znajdujących się w budynku przy ul. [...] w [...] bez wątpienia stanowiłoby naruszenie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Jednocześnie, że informacje dotyczące prywatności jednostek nie tracą swojego prywatnego charakteru przez to, że znajdują się w posiadaniu podmiotu wykonującego zadania publiczne. Jeśli bowiem nie występuje ustawowa przesłanka umożliwiająca ich ujawnienie, to wówczas dane takie, ze względu na ich przynależność do sfery prywatności, podlegają ochronie na zasadzie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa o ochronie danych osobowych w sytuacji, gdy w treści żądanej informacji publicznej zawarte są dane osobowe stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro żądana informacja publiczna zawiera dane osobowe a nie istnieje przesłanka legalizująca ich udostepnienie, to pierwszeństwo w ochronie mają dane osobowe. W rozpatrywanej sprawie prawidłowo zbadano i wyjaśniono, że spełnione są przesłanki art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w stosunku do najemców lokali mieszkalnych o numerach od [...] do [...] - to jest osób fizycznych, których wniosek bezpośrednio dotyczy. Ochrona ich prywatności wymaga ograniczenia żądanej informacji publicznej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jako jej integralna część powinno przedstawiać przebieg procesu decyzyjnego stosowania przepisów prawa prezentując rozumowanie, które było udziałem organu administracji na etapie ustalania podstaw prawnych właściwych dla sprawy, następnie ustalania okoliczności faktycznych a potem w sposób wyczerpujący zaprezentować przesłanki, które zadecydowały o konkretnym rozstrzygnięciu. Motywy decyzji powinny odzwierciedlać jej rację i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego w rzeczywistej sytuacji faktycznej. Wszystkie te elementy wbrew twierdzeniom skarżącej występują w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co sprawia że organ sprostał wymogom wynikającym z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.). W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy, w kontekście poglądów, które organ uznał za istotne dla wykazania prawidłowości swojego stanowiska. Powołano przepisy prawa materialnego, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia oraz argumentację przemawiająca za przyjętym poglądem prawnym. Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270).