II SA/Kr 1249/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzew postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w S. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzew. W skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonanie decyzji rodzi po stronie skarżącej wysokie koszty i w konsekwencji zachodzi niebezpieczeństwo likwidacji skarżącego Stowarzyszenia, a tym samym likwidację prowadzonych jednostek oświatowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Powyższy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) - dalej określanej jako P.p.s.a - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu takie przesłanki zachodzą w niniejszej sprawie, w której przedmiotem skargi jest decyzja wymierzająca stronie skarżącej karę pieniężną w kwocie 70.021,31 zł za usunięcie drzew. Strona skarżąca wskazała, iż stowarzyszenie nie prowadzi działalności gospodarczej, jest podmiotem prowadzącym działalność edukacyjną, nie osiągającym żadnego dochodu. Całość posiadanych środków przeznaczana jest na bieżącą działalność edukacyjną. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż strona skarżąca prowadzi działalność oświatową – prowadzenie szkół i przedszkoli. Jak wynika z oświadczeń i statutu strony, stowarzyszenie działa na podstawie statutu, opiera się na społecznej pracy swoich członków, a środki na swoją działalność uzyskuje ze składek członkowskich, darowizn, zapisów, spadków, wpływów z własnej działalności, gdyż może ono prowadzić działalność gospodarczą, dotacji. Wysokość kapitału Stowarzyszenia określono na 0,00 zł, wartość środków trwałych – 0,00 zł. Wnioskodawca posiadał rachunek bankowy, obecnie zamknięty, na którym nie miał zgromadzonych żadnych środków. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy, a także znajdujących się w aktach dodatkowych dokumentów i oświadczeń nadesłanych przez stronę skarżącą wynika, iż strona skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada majątku ruchomego ani nieruchomego, opiera swą działalność na pracy społecznej członków, choć może zatrudniać pracowników. Jednostka nie zatrudnia obecnie pracowników na umowy o pracę, a na podstawie umów cywilno – prawnych. Wnioskodawca w ramach swej działalności realizuje projekty finansowane dotacjami krajowymi i unijnymi. Biorąc pod uwagę zarówno okoliczności wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i te wynikające z akt sprawy, a podniesione w związku z wnioskiem o prawo pomocy, należało stwierdzić, że wniosek zasługuje na uwzględnienie, ponieważ uprawdopodobnione zostały przesłanki zawarte w powołanym na wstępie przepisie. Przede wszystkim istotna jest, w ocenie Sądu, okoliczność możliwej niepowetowanej i nieodwracalnej szkody związanej z poniesieniem kosztów nałożonej kary za usunięcie drzew, której wysokość jest znaczna. Powyższe prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego nie zrekompensują ewentualne późniejsze pozytywne dla strony decyzje administracyjne. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Zgodnie bowiem z art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.