II SA/Kr 1251/06

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki / spr. / Sędziowie WSA Renata Czeluśniak AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Sp. z o. o. z siedzibą w K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie zakazu używania zbiornika do magazynowania paliw płynnych - skargę oddala - Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w S. decyzją z dnia 3 sierpnia 2006 roku, znak [...] na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2006 roku, Nr 96, poz. 667) oraz art. 104 § 1, § 2 i art. 107 § 1, § 3 k.p.a. zakazał Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu w K. używania zbiornika o pojemności 2 x 7500 litrów, służącego do magazynowania paliw płynnych-benzyny oraz oleju napędowego wraz z podłączonym do niego odmierzaczem paliw jako stacji paliw płynnych przeznaczonej do magazynowania i dystrybucji benzyny oraz oleju napędowego na działce nr 3749/16 w B. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że istniejąca stacja tankowania gazem płynnym została rozbudowana poprzez zainstalowanie dystrybutora oraz dodatkowego, dwukomorowego zbiornika, służącego do sprzedaży detalicznej paliw. Ustalono, że odmierzacze paliw nie są chronione przed najeżdżaniem przez obsługiwane pojazdy, a także iż są usytuowane bezpośrednio na wylewce betonowej, co jest niezgodne z § 116 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (Dz. U. Nr 243, poz. 2063), co może prowadzić do bezpośredniego niebezpieczeństwa pożaru i zagrożenia zdrowia oraz życia ludzi. Właściciel stacji obecny przy czynnościach nie przedłożył do wglądu żadnej dokumentacji ani pozwolenia na użytkowanie stacji. Nie przedstawiono także uzgodnienia lokalizacji zbiornika i odmierzacza paliw przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Organ wskazał nadto, iż obowiązujące przepisy nie dopuszczają w stacji paliw płynnych stosowania zbiorników naziemnych do magazynowania paliw płynnych, a także użytkowania stacji kontenerowych do sprzedaży detalicznej. Użytkowanie przedmiotowego zbiornika, jako niezgodne z obowiązującymi przepisami, nie zapewnia bezpieczeństwa pożarowego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Przedsiębiorstwo Handlowo- Usługowe w K., które-zarzucając naruszenie przepisów k.p.a. oraz innych norm, a także niezgodność ustaleń faktycznych ze stanem rzeczywistym, domagało się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Odwołująca się strona wskazała, że eksploatacja zbiornika nie zagraża życiu o zdrowiu ludzi, zbiornik jest wykonany zgodnie z dokumentacją techniczno- konstrukcyjną, spełnia normy ekologiczne, zaś sama stacja jest w pełni wyposażona w sprzęt przeciwpożarowy. Wskazano również, że została wykonana wysepka zabezpieczająca dystrybutory przed przypadkowym najechaniem, nadto zbiornik paliwa został zabudowany jako silos, co stanowi formę podziemnego zamontowania zbiornika paliw. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. decyzją z dnia [...] 2006 roku, znak [...], działając na podstawie art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2006 roku, Nr 96, poz. 667) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, organ odwoławczy wskazał, iż rozporządzenie Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, nie dopuszczają w stacjach paliw płynnych zbiorników nadziemnych do magazynowania takich paliw. Samowolna rozbudowa stacji narusza również przepisy prawa budowlanego, a projekt rozbudowy winien być uzgadniany pod względem ochrony przeciwpożarowej. Zdaniem organu drugiej instancji, Komendant Powiatowy w tej sytuacji był wręcz zobowiązany do wydania decyzji o zakazie użytkowania zbiornika. W skardze, wniesionej w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., Przedsiębiorstwo w K. domagało się uchylenia decyzji w całości. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, ze decyzja narusza tak przepisy k.p.a., jak i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, albowiem zawiadomienie o zamierzonych czynnościach kontrolnych zostało doręczone pięć dni przed datą kontroli. Nadto organ wiedział o równoległej kontroli, prowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. Zdaniem skarżącej spółki, prowadzenie jednoczesne dwóch kontroli uniemożliwia stronie czynny udział w postępowaniu. Nadto zarzucono, że ustalenia kontrolne są pozbawione rzetelności i obiektywizmu, a z opinii rzeczoznawcy wynika, iż stacja nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony skarżącej kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Organ wskazał, że zarzut naruszenia przepisów k.p.a. jest bezzasadny, albowiem w przypadku czynności kontrolno-rozpoznawczych zastosowanie mają w pierwszym rzędzie przepisy ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z art. 23 ust. 7 ustawy, jeżeli powzięto informację o możliwości wystąpienia zagrożenia życia ludzi lub bezpośredniego niebezpieczeństwa powstania pożaru, upoważnienie od przeprowadzenia czynności kontrolno- rozpoznawczych może być doręczone kontrolowanemu w chwili przystąpienia do czynności. Natomiast w myśl art. 82 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zakaz podejmowania i prowadzenia więcej niż jednej kontroli przedsiębiorcy nie dotyczy sytuacji, kiedy kontrolę uzasadnia zagrożenie życia, zdrowia lub środowiska naturalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nie uwzględnienia skargi, sąd ją oddala w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Po przeanalizowaniu kontrolowanego postępowania administracyjnego pod względem jego zgodności z przepisami k.p.a., a także prawidłowości zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał skargę za bezzasadną. Tak kontrolowane postępowanie, jak i treść rozstrzygnięć nie są dotknięte żadną z wad, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające czyni zadość przepisom k.p.a., w szczególności art. 7 k.p.a., w myśl którego w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie zostały również-wbrew temu, co podniesiono w skardze-naruszone prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Co prawda w myśl art. 23 ust. 7 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2006 roku, Nr 96, poz. 667) czynności kontrolno-rozpoznawcze mogą być przeprowadzane po doręczeniu kontrolowanemu upoważnienia do przeprowadzenia tych czynności przynajmniej na 7 dni, a w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 5, przynajmniej na 3 dni - przed terminem ich rozpoczęcia. Jednakże stosownie do zd. 2 omawianego artykułu, upoważnienie, o którym mowa, może być doręczone kontrolowanemu w chwili przystąpienia do czynności kontrolno-rozpoznawczych, jeżeli powzięto informację o możliwości występowania w miejscu ich przeprowadzania zagrożenia życia ludzi lub bezpośredniego niebezpieczeństwa powstania pożaru. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji posiadał informację, o jakiej mowa w przytoczonym przepisie. Podobnie nie naruszało uprawnień strony przeprowadzenie czynności kontrolno-rozpoznawczych w trakcie trwania innej kontroli, albowiem ogólną zasadę, iż dopuszczalne jest podejmowanie i prowadzenie jednocześnie tylko jednej kontroli działalności przedsiębiorcy (art. 82 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej, Dz. U. Nr 173, poz. 1807 z późn. zm.) w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia wyłącza art. 82 ust. 1 zd. 2 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W myśl art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, komendant powiatowy Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do wstrzymania używania urządzeń, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą spowodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo pożaru. Na podstawie ustalonego stanu faktycznego organy obu instancji trafnie przyjęły, iż hipoteza powyższego przepisu została zrealizowana. Stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063), w skład stacji paliw mogą wchodzić wyłącznie podziemne zbiorniki paliw; w niniejszej sprawie nie ma zastosowania wyjątek od tej zasady, przewidziany przez § 99 rozporządzenia. Należy przy tym mieć na uwadze, iż w myśl definicji, zawartej w § 1 pkt 15, zbiornikiem podziemnym jest zbiornik przykryty lub obsypany warstwą ziemi o grubości co najmniej 0,5 m oraz zbiorniki o osi pionowej, gdy ich dach znajduje się co najmniej 0,5 m poniżej powierzchni otaczającego terenu. Za zbiornik podziemny uważa się również zbiornik usytuowany w obudowie betonowej, przy czym najwyższy poziom magazynowanej ropy naftowej lub produktów naftowych powinien być co najmniej o 0,2 m poniżej powierzchni otaczającego terenu, którego poziom wyznacza się po jego ostatecznym ukształtowaniu, w odległości 6,5 m od płaszcza zbiornika. Z całą pewnością wymogów tych nie spełniają sporne zbiorniki, zgodnie z poczynionymi ustaleniami zlokalizowane pod rozbudowaną wiatą i posadowiony na podporach, nie przytwierdzonych do wylewki betonowej. Z treści protokołu czynności kontrolno- rozpoznawczej nie wynika, aby zbiornik posiadał jakąkolwiek obudowę, nadto fakt posadowienia na podporach wyklucza uznanie go za zbiornik podziemny w rozumieniu cytowanego przepisu rozporządzenia. Zastosowanie art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej było również uzasadnione naruszeniem § 116 omawianego rozporządzenia, zgodnie z którym odmierzacze paliw płynnych powinny być chronione przed najeżdżaniem przez obsługiwane pojazdy, sytuując je na wysepkach wyniesionych nad poziom przyległego podjazdu na wysokość 0,15 m lub w inny skuteczny sposób. Protokół czynności kontrolno- rozpoznawczych dowodzi, iż odmierzacze nie były chronione w stosowny sposób, zaś zawarte w odwołaniu twierdzenie, jakoby wykonano zabezpieczające wysepki, nie zostało poparte żadnym dowodem. Należy wskazać natomiast, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed sądem pierwszej instancji możliwe jest wyłącznie zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego, co wynika wprost z brzmienia art. 200 p.p.s.a. W postępowaniu sądowoadministracyjnym na rzecz organu mogą być zwrócone wyłącznie koszty postępowania kasacyjnego (art. 203 pkt 1 p.p.s.a.). Wniosek organu drugiej instancji o zasądzenie od strony skarżącej kosztów zastępstwa procesowego nie mógł więc zostać uwzględniony. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.