II SA/Kr 1252/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka –Duda Sędziowie WSA Ewa Rynczak WSA Jacek Bursa (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. B. i K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 15 czerwca 2011r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew uchyla zaskarżoną decyzję. II SA/Kr 1252/11 UZASADNIENIE Wyroku z dnia 8 listopada 2011 roku Wnioskiem z dnia 24 listopada 2010r. (uzupełnionym 8.12.2010r.) M. B. i K. B. zwrócili się do Burmistrza [...] o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew, położonych na działkach nr ewid. "1" i "2" w miejscowości G.. Wobec powyższego w dniu 30 grudnia 2010r. Burmistrz [...] wydał decyzję, nr [...] zezwalającą na usunięcie drzew rosnących na w/w działkach. Pismem z dnia 11 marca 2011r. T. P. (sąsiad wnioskodawców) zwrócił się do Burmistrza [...] z prośbą o ponowną analizę w/w decyzji Burmistrza [...] dotyczącą zezwolenia M. B. na wycięcie drzew. Zwrócił uwagę, że wycinka czterech drzew, rzekomo należących do M. B., nastąpiła na jego działce (sąsiadującej z działką M. B.), a on sam nie wyraził na to zgody. Dalej poddał wątpliwości przebieg procesu decyzyjnego zakończonego wydaniem pozwolenia na wycinkę, wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylenie wadliwie wydanej decyzji i naprawienie szkód powstałych w wyniku jej wydania. W odpowiedzi Burmistrz [...] skierował do T. P. pismo z dnia 30 marca 2011r., w którym wyjaśnił, że T. P. nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., a są nią M. B. oraz K. B. czyli wnioskodawcy. Burmistrz ponadto wyjaśnił, że w jego mniemaniu sprawa został rozpatrzona poprawnie, postępowanie przeprowadzono w oparciu o wniosek, w którym oświadczono pod rygorem odpowiedzialności karnej, że drzewa stanowią własność wnioskodawców. Dodał, iż brak podstaw prawnych, by zobowiązać wnioskodawców do przedkładania dodatkowych danych, m. in. dokonywania geodezyjnego określenia granic, gdyż narażałoby to na dodatkowe koszty wnioskującego. Po otrzymaniu powyższej odpowiedzi i wymianie kolejnych pism, w dniu 25 maja 2011r. T. P. wniósł do Samorządowego Kolegium odwoławczego w [...] zażalenie na postanowienie z dnia 30.03.2011r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie wycinki drzew. W uzasadnieniu pokreślił, że Burmistrz [...] "odmówił zajęcia się sprawą – tj. wznowieniem postępowania", a on to miał właśnie na celu kierując do Burmistrza pismo z dnia 11 marca 2011r. Dodał, że decyzja zezwalająca na wycinkę drzew została wydana bez jego wiedzy, organ administracji publicznej nie poinformował go o toczącym się postępowaniu, pozbawiając tym samym elementarnego prawa do ochrony swojej własności. Wskazał, że w jego ocenie pismo Burmistrza [...] z dnia 30 marca 2011r. było postanowieniem, w którym odmówiono mu wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 30 grudnia 2010r. i dlatego wniósł od niego zażalenie. Kończąc, nadmienił, że nie został pouczony w piśmie z dnia 30 marca 2011r. o jakichkolwiek terminach wniesienia odwołania czy zażalenia od decyzji czy postanowienia. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 15 czerwca 2011r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. W uzasadnieniu przyznano rację argumentom zażalenia i uznano, że pismo Burmistrza [...] z dnia 30 marca 2011r. załatwiło wniosek P. T. P. z dnia 11 marca 2011r. (wpływ do organu I instancji 14 marca 2011r.) co do istoty sprawy, domagającego się uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 30 grudnia 2010r., nr [...] dot. zezwolenia P. M. B. na wycięcie drzew i spełniło ono minimum elementów niezbędnych do uznania go za rozstrzygnięcie organu. Zwrócono przy tym uwagę, iż pismo organu I instancji oznaczone było datą 30 marca 2011r. i w tej dacie odmowa wznowienia postępowania następowała w drodze decyzji administracyjnej. Uznano także, że pismo organu I instancji z dnia 30 marca 2011r. nosiło cechy decyzji, ponieważ zawierało oznaczenie organu, wskazywało adresata, datę wydania oraz rozstrzygnięcie, obejmowało merytoryczną ocenę wniosku P. T. P. z dnia 11 marca 2011r. i wobec tego zawierało rozstrzygnięcie co do istoty sprawy odnośnie odmowy wznowienia postępowania, wskazując adresata rozstrzygnięcia – P. T. P.. Podkreślono, że wniosek skarżącego z dnia 11 marca 2011r. stanowił wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., niemniej jeśli organ I instancji miał wątpliwości co do intencji strony to powinny one ulec wyjaśnieniu, a nie zostać pozostawione sferze ocennej organu. W dalszej części uzasadnienia zaznaczono, iż organ I instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego, gdyż wbrew dyspozycji art. 107 k.p.a. nie zostało zamieszczone, istotne dla adresatów, pouczenie o dopuszczalności wniesienia przez strony odwołania. Wytknięto naruszenie przez organ I instancji przesłanek art. 149 k.p.a. – brak uzasadnienia prawnego decyzji i powiązania sytuacji faktycznej z właściwymi w sprawie przepisami prawa oraz brak podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W końcowej części zaznaczono, że przy ponownym rozpoznawaniu spawy organ I instancji winien dokonać ustaleń, czy istnieją podstawy podmiotowe i przedmiotowe do odmowy wznowienia postępowania, a jeżeli zachodzą wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania lub gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § k.p.a. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 15 czerwca 2011r., nr [...] wnieśli M. B. i K. B. domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu podniesiono, że drzewa były własnością skarżących, Pan P. był stroną postępowania, został powiadomiony już w grudniu 2010, wiedział o wycięciu drzew, pismo z urzędu to pismo, a nie decyzja, a uzasadnienie SKO jest nadinterpretacją. W odpowiedzi na powyższe Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, dodając, iż odnośnie zarzutu nadinterpretacji w kwestii uznania pisma organu I instancji za rozstrzygnięcie w sprawie, skarżący nie wskazali w istocie argumentów pozwalających na odmienne uznanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga zasługuje na uwzględnienie i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Kluczową kwestią w przedmiotowej sprawie jest ocena charakteru pisma Burmistrza [...] z dnia 30 marca 2011r., nr [...] stanowiącego odpowiedź na pismo P. T. P. z dnia 11 marca 2011r. Analiza jego treści nie daje podstaw do wyrażenia poglądu jaki zaprezentowało SKO, że jest ono decyzją o odmowie wznowienia postępowania. Art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. Nr 30, poz 168 z późn. zm.) stanowi, że § 1 Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. § 2. Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. § 3. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie pismo Burmistrza [...] z dnia 30 marca 2011r. zawierało tylko niektóre z elementów wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a.: tj oznaczenie organu administracji publicznej, który je sporządził, datę jego sporządzenia, oznaczenie podmiotu do którego jest kierowane, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby je sporządzającej. Brak w nim natomiast takich elementów jak podstawa prawna, pouczenie, a szczególności rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie. Nie może mieć natomiast miejsca taka sytuacja, w której rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia należałoby domniemywać, lecz z decyzji powinno ono wynikać w sposób bezsprzeczny. W konsekwencji w ocenie Sądu, brak wskazanych powyżej elementów decyzji administracyjnej w piśmie Burmistrza [...] z dnia 30 marca 2011r., nr [...] oraz jego treść, daje podstawy do przyjęcia, że jest to wyłącznie odpowiedź na pismo P. T. P. z dnia 11 marca 2011r. , a nie decyzja. W następstwie powyższego należy stwierdzić, że powyższy fakt przesądza o niedopuszczalności skarżenia go do organu II instancji. Błędna ocena SKO, polegająca na uznaniu pisma Burmistrza [...] z dnia 30 marca 2011r. za decyzję o odmowie wznowienia postępowania oraz rozpoznanie od tego pisma uznanego za decyzję odwołania skutkuje tym, że zaskarżona decyzja jako niezgodna z prawem winna być wyeliminowana z obrotu prawnego, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.