II SA/Kr 1252/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 27 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] w K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W piśmie z dnia 1 października 2014r. (k. 38 - 42 akt sądowych) skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie tego wniosku skarżąca wskazała, że celem wykazania istnienia ryzyka spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, należy zwrócić uwagę na rolę, jaką pełni decyzja o warunkach zabudowy w postępowaniu inwestycyjnym. Decyzja ta bowiem stanowi dla inwestora podstawę do wystąpienia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W toku postępowania przed organem administracji architektoniczno-budowlanej oceniana jest m. in. na podstawie art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego zgodność projektu budowlanego z wymaganiami określonymi w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Ostateczna decyzja o warunkach zabudowy, choćby nawet była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, jest wiążąca dla organu administracji architektoniczno-budowlanej. Przytoczono fragment uzasadnienia wyroku WSA w Gliwicach z dnia 30 stycznia 2009 r. (sygn. II SA/GI 860/08): "Zgodnie z art. 55ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.U. 2003 r. Nr 80 poz. 717) decyzja o warunkach zabudowy (w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r.) wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Ten ostatni organ nie może dokonywać weryfikacji decyzji o warunkach zabudowy, a tym bardziej postąpić wbrew ustaleniom tej decyzji, decyzja ta stanowi z punktu widzenia organu wydającego pozwolenie na budowę, sformalizowaną gwarancję zgodności inwestycji z polskim ustawodawstwem, w zakresie oceny dopuszczalności gospodarowania terenu, który jest przygotowany pod zamierzenie inwestycyjne. Kwestionowanie zasadności całości czy części decyzji o warunkach zabudowy na etapie postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i w ramach tego postępowania, jest niedopuszczalne, mogło to bowiem mieć miejsce w postępowaniu zwykłym, w którym ta decyzja została wydana lub w postępowaniu nadzwyczajnym przewidzianym KPA". Biorąc pod uwagę powyższe należy zatem stwierdzić, że ostateczna decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki prawne, ponieważ na jej podstawie wydawana jest decyzja o pozwoleniu na budowę, która stanowi z kolei podstawę do zgodnego z prawem rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych. Decyzja o warunkach zabudowy, choć nie bezpośrednio, ale pośrednio umożliwia więc inwestorowi realizację inwestycji. Wskazano dalej, że pełnomocnikowi skarżącej znana jest linia orzecznicza sądów administracyjnych wskazująca, że ostateczna decyzja o warunkach zabudowy nie powinna podlegać wstrzymaniu w omawianym trybie, a możliwe jest dopiero wtrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zwrócono jednak uwagę, że powyższa linia orzecznicza ukształtowała się jeszcze w okresie, kiedy nie istniał ustawowy wymóg wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w terminie 65 dni wynikający obecnie z art. 35 ust. 6 prawa budowlanego. Obecnie więc ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę realnie może wywołać skutki prawne w postaci uzyskania przez inwestora decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, jeszcze przed rozpatrzeniem sprawy ze skargi na decyzję o warunkach zabudowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla uznania zatem zaistnienia przesłanki wstrzymania wykonania decyzji omawiane skutki mogą wystąpić również na skutek pośredniego działania skarżonego aktu. Wskazano też, że tylko poprzez uwzględnienie niniejszego wniosku strona skarżąca będzie mogła uzyskać skuteczną ochronę. Ochrona ta nie może bowiem zostać zapewniona w toku postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, bowiem zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych fakt wszczęcia kontroli sądowoadministracyjnej wobec decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi nawet przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego do czasu rozpoznania sprawy ze skargi na decyzje o warunkach zabudowy. Sąd zważył co następuje. Powyższy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją jest decyzja ustalająca warunki zabudowy. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno- budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżącego w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Nie może powodować takich skutków możliwość uzyskania w przyszłości decyzji o pozwoleniu na budowę, która to dopiero będzie mogła w określonym w niej zakresie ingerować w bryłę, czy substancję obiektu budowlanego (por. postanowienie NSA z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. II OZ 818/14, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query ). Argumenty podniesione we wniosku, a dotyczące wprowadzenia na podstawie art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane terminu 65 dni na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, oceny tej nie zmieniają. Termin do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę co do zasady wynikał i nadal wynika z przepisów art. 35 Kpa. Termin określony w art. 35 ust. 6 ustawy prawo budowlane służy zdyscyplinowaniu organu administracyjnego, ale nie można zapominać, że art. 35 ustawy prawo budowlane posiada również ust. 8, zgodnie z którym do terminu 65 dni "nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu". Oznacza to, że do terminu 65 dni nie wlicza się przykładowo okresu od chwili złożenia przez inwestora wniosku w sprawie udzielenia zgody na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych do momentu uzyskania przez organ upoważnienia właściwego ministra do wyrażenia zgody na to żądanie; okresu zawieszenia postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę; terminów przewidzianych przez przepisy prawa na uzyskanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej uzgodnienia lub opinii. Tym samym nie jest to żaden nowy stan prawny, który mógłby wpłynąć na ocenę wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy. Wobec braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wniosek skarżącej należało oddalić na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.