II SA/Kr 1253/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: AWSA: Inga Gołowska WSA: Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2008r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] października 2007r. wpłynęła do WSA w Krakowie skarga T. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r., znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2006 r., znak [...], umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego zlokalizowanego w M., na działce [...], ze względu na brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Skarżący zarzucił w uzasadnieniu skargi, iż niniejsze postępowanie nie było bezprzedmiotowe, gdyż występował w niej zarówno podmiot jak i przedmiot sprawy. Wobec powyższego organy błędnie zastosowały art. 105 kpa. W odpowiedzi na skargę z 5 grudnia 2007 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, iż zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie potwierdza dokonania przez inwestora samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu na działce [...], położonej w miejscowości M. Przedmiotowy obiekt od początku swego istnienia był użytkowany jako obiekt gospodarczy, który z uwagi na swą konstrukcję w części parteru nie może być zakwalifikowany jako pomieszczenie inwentarskie w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a zatem nie podlega wymaganiom technicznym, jakie powinny spełniać tego typu pomieszczenia. Wobec powyższego organ stwierdził, że umorzenie postępowania było zasadne wobec braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art.3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procedury, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 cyt. wyżej ustawy). Zgodnie z art. 105 § 1 kpa gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 1990 r., II SA 1240/89, ONSA 1990, nr 1, poz. 16), a więc gdy nie istnieje, ani przedmiot, ani podmiot konkretnej sprawy. Niezbędne jest ścisłe rozróżnienie bezprzedmiotowości postępowania od bezzasadności żądania strony. Ta ostatnia wiąże się z niespełnieniem przez stronę postępowania określonych prawem przesłanek koniecznych do uzyskania uprawnienia w trybie decyzji administracyjnej. Por. np. B.Adamiak, J.Borkowski: "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2005r., s.486 i nast. W niniejszym stanie, sprawa nie podlegała umorzeniu jako bezprzedmiotowa, natomiast organy administracyjne powinny ocenić zasadność żądania skarżącego i wydać merytoryczną decyzję. Co więcej wskazać należy, iż zarówno w uzasadnieniu decyzji organu I instancji z [...].02.2006r., jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...].08.2007r., a nawet w odpowiedzi na skargę zawarte są wyjaśnienia i okoliczności odnoszące się do istniejącego stanu faktycznego oraz jego odniesienia do żądania wniosku T. D. De facto zatem organy odnoszą się do przesłanek wynikających z regulacji dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego i analizują je w kontekście stanu faktycznego, a jednocześnie stwierdzają bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego i je umarzają! Słusznie zatem skarżący zarzuca naruszenie prawa przez organy administracyjne (w szczególności art. 105 k.p.a. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie), gdyż brak jest podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Zarówno element podmiotowy, jak przedmiotowy postępowania w niniejszej sprawie zachodzą: skarżący nie cofnął wniosku, żądanie wniosku dotyczy sprawy rozstrzyganej na drodze administracyjnoprawnej, wreszcie istnieje obiekt budowlany, do którego odnosi się wniosek. Wobec powyższego sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), orzekając o kosztach na podstawie art. 200 ww. ustawy.