II SA/Kr 1253/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel - Ziaja po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.S. o zwolnienie od kosztów sądowych po wniesieniu przez niego sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2010 r. sygn. II SA/Kr 1253/09 w sprawie ze skargi M.S. , A.S,. oraz A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 maja 2009 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek. Postanowieniem z 14 maja 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek A.S. o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że przedstawiona przez skarżącego sytuacja majątkowa nie daje podstaw do przyznania prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Od postanowienia tego A.S. i wniósł sprzeciw, w którym stwierdził, że sąd oparł się na ustaleniu, iż skoro skarżący wykazuje majątek w postaci domu, mieszkania, dwóch lokali użytkowych oraz samochodu osobowego, to znaczy że jest osobą majętną. Podniósł również zarzut naruszenia dyspozycji art. 246 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego nie zastosowanie. Skarżący zwrócił także uwagę, iż w razie gdyby strona skarżąca w dacie składania wniosku o przyznanie prawa pomocy posiadała wystarczającą ilość środków finansowych, postępowanie w zakresie przyznania jej prawa pomocy w dniu dzisiejszym nie toczyłoby się w ogóle. Złożony przez A.S. wniosek dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z oświadczeń skarżącego prowadzi on działalność gospodarczą w branży budowlanej, z czego osiąga miesięczny przychód [...]zł. W sierpniu 2009 r. nie osiągał zysku, natomiast w kwietniu 2010 r. oświadczył, że jego dochody stanowi średnia roczna z tytułu umów o realizację spektakli teatralnych z Teatrem [...], która za ostatnie dwa miesiące (marzec, kwiecień 2010 r.) wynosi około 1.500 zł. Skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, opłaca alimenty na dzieci w wysokości 1.500 zł, zamieszkuje w lokalu mieszkalnym stanowiącym własność matki i posiada pięcioletni samochód Citroen C2. Opisana sytuacja nie uzasadnia przyjęcia, że A.S. nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której osiąga stałe przychody. Z tego względu nie może być uznany za osobę ubogą, co uzasadniałoby przyznanie pomocy państwa w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Argumenty podniesione w sprzeciwie nie mogą odnieść skutku. Należy zauważyć, że treść uzasadnienia sprzeciwu odpowiada treści zażalenia na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 23 października 2009 r., które dotyczyło przyznania prawa pomocy A.S. . A.S. w żadnym momencie nie wykazywał majątku w postaci domu, mieszkania, dwóch lokali użytkowych oraz samochodu osobowego; posiadania takiego majątku nie przypisywał mu również sąd. Nie doszło do naruszenia art. 246 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem przepis ten odnosi się do przyznania prawa pomocy osobom prawnym i w niniejszej sprawie nie miał zastosowania. Nie można również zgodzić się ze stwierdzeniem, iż "gdyby strona skarżąca w dacie składania wniosku o przyznanie prawa pomocy posiadała wystarczającą ilość środków finansowych, postępowanie w zakresie przyznania jej prawa pomocy w dniu dzisiejszym nie toczyłoby się w ogóle". Przyjęcie takiej argumentacji pozbawiałoby sąd możliwości oceny zasadności wniosku o prawo pomocy, skoro z samego faktu złożenia takiego wniosku wynikałoby, że jest on zasadny. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 p.p.s.a.