II SA/Kr 1253/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 4 sierpnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenie na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M. K. kwotę 500 zł ( słownie: pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Kr [...] Uzasadnienie Prezydent Miasta K. decyzją z 18.04.2017 r. nr [...].[...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Od decyzji tej odwołał się M. K. zarzucając naruszenie: - § 12 ust. 1 i 3 pkt. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane wobec wyrażenia zgody na lokalizację inwestycji w nienormatywnej odległości od granicy z działką nr [...]: a) w sytuacji braku ku temu koniecznych, wyjątkowych przesłanek i bez wskazania jakiegokolwiek uzasadnienia; b) wobec lokalizacji dodatkowego balkonu od strony południowej co powoduje, że zarówno sam balkon, jak i przyległy dach będzie wychodził poza obrys obecnego garażu, co oznacza, że będziemy mieli do czynienia z rozbudową wykraczającą poza rozmiary istniejącego garażu, a nie tylko z nadbudową; - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa Budowlanego, poprzez: a) pozbawienie właściciela działki sąsiedniej, tj. nr [...] możliwości zagospodarowania tej działki zgodnie z jej przeznaczeniem i z zachowaniem normatywnych odległości wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; b) przyjęcie, że organ administracji architektonicznej bada tylko zgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym (lub warunkami zabudowy) i warunkami technicznymi, a nie w zakresie szerszym, m.in. wskazanym w art. 5 ust. 1 pkt 9; c) brak zobowiązania inwestora do wskazania uzasadnienia zaproponowanego w projekcie budowlanym rozwiązania polegającego na "nienormatywnym" zbliżeniu się do granicy w działką nr [...]; - art. 7 i 8 k.p.a. wobec: a) uwzględnienia interesu wyłącznie inwestora z całkowitym pominięciem interesu właściciela działki sąsiedniej, w szczególności wobec faktu możliwego rozbudowy na działce nr [...] w inny sposób tj. z usytuowaniem swojego obiektu budowlanego w odległości co najmniej 3 m od granicy, jego działka bowiem liczy 21 m szerokości. b) braku zobowiązania inwestora do przedłożenia i w związku z tym braku analizy treści postanowienia o uzyskania zgody na odstępstwo (art. 9 ust. 1) od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 - a zatem w odniesieniu do budynków - od Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w zakresie obecnie istniejącego garażu położonego w odległości 1,7 m od granicy z działka nr [...], a który ma podlegać przebudowie i nadbudowie. Wojewoda decyzją z dnia 4.08.2017r. znak: [...], na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U.201 6.290) i art. 138 § 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał w uzasadnieniu, iż w sprawie nie ma zastosowania § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, lecz § 12 ust. 3 pkt 3. Przepis ma charakter odstępstwa - ustawodawca dopuścił tym przepisem możliwość nadbudowy budynku jednorodzinnego usytuowanego w odległości innej aniżeli określone w § 12 ust. 1 tj. innej aniżeli 3 m od granicy (ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy) lub 4 m od granicy (ściana zwrócona otworami okiennym lub drzwiowymi w stronę tej granicy). W przedmiotowej sprawie ściana w nadbudowanej części budynku jednorodzinnego, od strony granicy z działką skarżącego, nie posiada otworów okiennych i drzwiowych. Z uwagi na to dopuszczalna jest nadbudowa o jedna kondygnację budynku, którego ściana znajduje się w odległości 1,60 m od granicy działki. Co do zarzutu braku analizy treści postanowienia o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, zagadnienie to było przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę budynku jednorodzinnego. Obecne postępowanie, niejako konsumuje stan istniejący. Zakres kontroli, która jest przeprowadzana przez organ administracji, w oparciu o art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie daje podstaw do weryfikacji innych postępowań dotyczących danej nieruchomości. W ramach mniejszego postępowania następuje ocena zgodności przedmiotowej nadbudowy z przepisami prawa, w tym z przepisami techniczno-budowlanym. Ponieważ § 12 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia dopuszcza w zabudowie jednorodzinnej nadbudowę budynku o jedną kondygnacje w przypadku jego usytuowania w odległości mniejszej niż określone w § 12 ust. 1 tego rozporządzenia, należy uznać, że inwestycja nie narusza w tym zakresie przepisów prawa. Co do ograniczenia możliwości zabudowy działki skarżącego w wyniku przedmiotowej inwestycji, wyjaśniono, że pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć: teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Jeżeli inwestycja pozostaje bez wpływu na daną nieruchomość, to wtedy nie znajduje się ona w obszarze oddziaływania, a jej właściciel nie jest stroną postępowania. W analizowanej sprawie istnieje potencjalna możliwość wpływu inwestycji na zagospodarowanie działki skarżącego. Okoliczność ta sytuuje jej właściciela jako strony postępowania. Nie znając jednak planów inwestycyjnych skarżącego, brak jest możliwości odniesienia się w sposób konkretny do tego zagadnienia. Przedmiotem inwestycji jest nadbudowa i przebudowa istniejącego budynku jednorodzinne-go zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...]. Na terenie na którym planowana jest inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym dla inwestycji wydana została decyzja o warunkach zabudowy z 20.06.2016 r. Nr [...] znak. [...] Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 9.12.2016 r. znak: [...] Kontrola organu administracji architektoniczno-budowlanej, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego pozwala uznać, że projekt budowlany jest zgodny z wymogami wynikającymi z ww. decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji nie określono parametrów zabudowy takich jak wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej, linii zabudowy. W decyzji WZ stwierdzono bowiem, że planowana inwestycja nie zmienia obecnego sposobu zagospodarowania. Decyzją WZ określono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej: od 3m do 3,5 m w przypadku gdy główna kalenica przebiega równolegle do frontu działki. Zaprojektowana wysokość wynosi 3,4 m, a kalenica części nadbudowywanej usytuowana jest równolegle do frontu działki. Decyzja WZ ustaliła, że nad budynkiem winien zostać zaprojektowany dach dwuspadowy, symetryczny o kącie nachylenia od 20° do 45°, a wysokość budynku do głównej kalenicy winna wynosić od 7 m do 8 m. Jak wynika z projektu budowlanego kąt nachylenia połaci dachu wynosi 40°, a wysokość do kalenicy wynosi 7,88 m. Zgodnie z wymogami zawartymi w decyzji WZ inwestor winien zapewnić 2 miejsca postojowe na 1 dom. Jak wynika z projektu budowlanego przedmiotowy budynek posiada l miejsce postojowe w wbudowanym garażu jednostanowiskowym (istniejące), a jedno miejsce postojowe zostało zaprojektowane we wschodniej części działki. Projekt zagospodarowania działki został wykonany na mapie do celów projektowych przyjętej do zasobu powiatowego w dniu 9.02.2016 r. Dla przedmiotowej inwestycji została wykonana ekspertyza techniczna z której wynika dopuszczalność przedmiotowej inwestycji. W aktach sprawy znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, kopie uprawnień budowlanych osób projektujących i projekt budowlany, a także za-świadczenia o przynależności tych osób do właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby projektujące posiadają uprawnienia, których zakres pozwala na wykonanie przedmiotowego projektu budowanego. Ponadto do projektu budowlanego dołączone zostało opracowanie obrazujące wpływ inwestycji na nasłonecznienie i naturalne oświetlenie dla sąsiedniej zabudowy. Regulacja dotycząca nasłonecznienia pokoi mieszkalnych znajduje się w § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i zgodnie z tym przepisem pokoje mieszkalne mają mieć zapewniony czas nasłonecznienia 3 godziny w dniach równonocy tj. 21 marca i 21 września w godzinach od 8°° do 17°°. W ustępie 2 tego przepisu ustawodawca dopuścił, w mieszkaniu wielopokojowym ograniczenie cza-su nasłonecznienia co najmniej do jednego pokoju, przy czym zabudowie śródmiejskiej czas nasłonecznienia może być ograniczony do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie, nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Jak wynika z opracowania dotyczącego tego zagadnienia, spełnione są wymogi w tym zakresie i budynki znaj-dujące się w obszarze oddziaływania inwestycji oraz objęte inwestycją mają zapewniony czas nasłonecznienia określony w tym przepisie. W odniesieniu do naturalnego oświetlenia, regulacja znajduje się w § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie . Zgodnie z tym przepisem, warunek naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi uznaje się za spełniony, jeżeli między ramionami kąta 60° z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Jak wynika z opracowania, projektowana inwestycja nie wprowadza niedopuszczalnych ograniczeń w naturalnym oświetleniu pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Obszarem oddziaływania objęte zostały, oprócz terenu inwestycji, działki nr [...] i [...]. Zgodnie z art. 28 ust 2 prawa budowlanego ich właściciele uczestniczyli w postępowaniu administracyjnym. Przy ustaleniu obszaru oddziaływania winna być uwzględniana funkcja obiektu, jego gabaryty i inne parametry, które mogły wpływać na sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. W trakcie postępowania administracyjnego badana była zgodność zamierzenia z odrębnymi przepisami, w tym przepisami techniczno-budo wlanym i, w zakresie spełnienia wymogów dotyczących odległości od granic i sąsiedniej zabudowy, spełnienia wymogów przeciwpożarowych. Inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny organu wynikającej z art. 35 ust. 1 jak i z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wniósł M. K., zarzucając: - naruszenie § 12 ust. 1 i 3 pkt. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane wobec wyrażenia zgody na lokalizację inwestycji w nienormatywnej odległości od granicy z działką nr [...]: a) w sytuacji braku ku temu koniecznych, wyjątkowych przesłanek i bez wskazania jakiegokolwiek uzasadnienia; b) wobec lokalizacji dodatkowego balkonu od strony południowej co powoduje, że zarówno sam balkon, jak i przyległy dach będzie wychodził poza obrys obecnego garażu, co oznacza, że będziemy mieli do czynienia z rozbudową wykraczającą poza rozmiary istniejącego garażu, a nie tylko z nadbudową; - naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa Budowlanego, poprzez: a) pozbawienie właściciela działki sąsiedniej, tj. nr [...] możliwości zagospodarowania tej działki zgodnie z jej przeznaczeniem i z zachowaniem normatywnych odległości wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; b) przyjęcie, że organ administracji architektonicznej bada tylko zgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym (lub warunkami zabudowy) i warunkami technicznymi, a nie w zakresie szerszym, m.in. wskazanym w art. 5 ust. 1 pkt 9; c) brak zobowiązania inwestora do wskazania uzasadnienia zaproponowanego w projekcie budowlanym rozwiązania polegającego na "nienormatywnym" zbliżeniu się do granicy w działką nr [...]; - naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. wobec: a) uwzględnienia interesu wyłącznie inwestora z całkowitym pominięciem interesu właściciela działki sąsiedniej, w szczególności wobec faktu możliwego rozbudowy na działce nr [...] w inny sposób tj. z usytuowaniem swojego obiektu budowlanego w odległości co najmniej 3 m od granicy, jego działka bowiem liczy 21 m szerokości. b) braku zobowiązania inwestora do przedłożenia i w związku z tym braku analizy treści postanowienia o uzyskania zgody na odstępstwo (art. 9 ust. 1) od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 - a zatem w odniesieniu do budynków - od Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w zakresie obecnie istniejącego garażu położonego w odległości 1,7 m od granicy z działka nr [...], a który ma podlegać przebudowie i nadbudowie. W uzasadnieniu podkreślono, iż obecna zabudowa od strony działki nr [...], tj. garaż został zlokalizowany w nienormatywnej odległości od granicy na zasadzie odstępstwa od warunków technicznych. Postępowanie w tym zakresie toczyło się w latach ok. 2008-2011. Skarżący nie posiada dokładnych danych tego postanowienia, ale w tym zakresie podnosi, iż organ administracji architektonicznej, a potem (wobec wniosków odwołującego się) organ II instancji, powinien w tym zakresie przeprowadzić samodzielne ustalenia faktyczne - chociażby wobec wezwanie w tym zakresie inwestora do przedłożenia tegoż postanowienia. Brak ustaleń w rym zakresie niewątpliwie narusza dyspozycje art. 7 i 8 k.p.a. bowiem skoro inwestor już raz skorzystał z możliwości odstępstwa to należy wyjaśnić, na jakich warunkach taka zgoda była wyrażona oraz czy treść (a nawet sam fakt jej wydania) tej decyzji nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania – chociażby w perspektywie możliwej kwestii naruszenia przez obecnie planowaną zabudowę warunków tegoż odstępstwa oraz (generalnie) zamiaru obejścia prawa przez inwestora. Planowana inwestycja - jak wynika z wniosku - ma służyć prowadzeniu działalności gospodarczej inwestora, spółki prawa handlowego, a nie celom mieszkalnym, a przecież ustanowione wyjątki w § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, mają umożliwiać wyłącznie zabudowę jednorodzinną, służącą celom mieszkalnym. 13. W sprawie o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością, organ administracji publicznej powinien mieć na uwadze konstytucyjny obowiązek równego traktowania wobec prawa zarówno inwestora jak i właścicieli działki sąsiedniej, a także przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK [...]). Pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Wskazuje na to treść art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. wymagającego zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, jak i art. 144 k.c. przewidującego, iż właściciel nieruchomości powinien powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W postępowaniu takim organ w oparciu o art. 9 k.p.a. winien inwestora pouczyć o obowiązku wyczerpującego uzasadnienia usytuowania obiektu przy granicy nieruchomości. Dopiero powołane przez strony argumenty i zgłoszone przez nie dowody oraz ewentualnie materiał dowodowy zgromadzony przez organ orzekający we własnym zakresie, stanowić będzie podstawę orzekania w sprawie. Organ winien też mieć na uwadze, że pozytywnie można rozstrzygnąć tylko wniosek tej strony, która wykaże w toku postępowania, że budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Skutki jego decyzji będą determinowały kształt przyszłej zabudowy na danym obszarze i to na przestrzeni długiego okresu czasu. Stąd rozstrzygnięcie w tym przedmiocie wymaga szczególnie wnikliwego rozważenia nie tylko interesów wszystkich uczestników postępowania, ale także przeanalizowania kwestii, jaki będzie ono miało wpływ na ład przestrzenny danego obszaru. Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Skarga zasługuje na uwzględnienie mimo, że większość zarzutów w niej podniesionych nie jest zasadna. Zgodnie z § 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "rozporządzenie"), rozbudowa i nadbudowa o jakiej mowa w pkt. 3 tego przepisu, jest dopuszczalna o ile dotyczy zabudowy jednorodzinnej oraz nie koliduje z przepisami odrębnymi oraz zawartymi w § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia. O ile w przedmiotowym wypadku mamy do czynienia z zabudową jednorodzinną (co wynika zarówno z projektu, jak i w szczególności z decyzji o warunkach zabudowy), a organ odniósł się do wymogów wynikających z § 13 i 60 rozporządzenia, a jego stanowisko w świetle treści projektu należy zaaprobować, o tyle w swoich rozważaniach pominął, czy planowana przebudowa jest zgodna z wymaganiami jakie stawia § 271 rozporządzenia (z projektu wynika, że § 272 i 273 nie będą dotyczyć przedmiotowej budowy). Lakoniczny zwrot organu II instancji zawarty w końcowej części uzasadnienia o zgodności budowy z przepisami przeciwpożarowymi nie jest w tym wypadku wystarczający, skoro przywołany przepis jest istotnie rozbudowany, a w swojej treści odwołuje się również do postanowień innych przepisów rozporządzenia. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 2 prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Kwestia usytuowania budynku na działce budowlanej w sposób oczywisty jest elementem zagospodarowania działki. Natomiast jeśli organ zobligowany jest do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a konieczną przesłanką do dokonania sprawdzenia w powyższym zakresie jest zweryfikowanie także tej części projektu budowlanego, za którą zgodnie z art. 20 prawa budowlanego ponosi odpowiedzialność projektant, to od takiej weryfikacji organ zwolniony nie jest. Dlatego w ponownym postępowaniu organ dokona oceny zgodności projektu z w/w przepisem techniczno-budowlanym, a w razie niezgodności w tym zakresie, zastosuje art. 35 ust. 3 prawa budowlanego. Na tej płaszczyźnie rozważań uzupełniająco należy wskazać, że w ponownym postępowaniu organ zastosuje przepisy rozporządzenia w wersji obowiązującej do 31.12.2017 roku (§ 2 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). W ponownym postępowaniu organ odniesie się także do zarzutu skarżącego (czego organ na żadnym etapie postępowania – w tym rozpoznając odwołanie - nie uczynił), dotyczącego niezgodności planowanej budowy z § 12 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenia, w związku z tym, że stanowi ona nie tylko nadbudowę ale i niezgodną z tym przepisem rozbudowę. W przypadku uwzględnienia tego zarzutu, organ również zastosuje art. 35 ust. 3 prawa budowlanego i stosownie do dalszych okoliczności rozstrzygnie sprawę. Pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W przypadku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, obowiązki organu określa art. 35 prawa budowlanego, a kwestia oddziaływania inwestycji na działkę sąsiednią – jeśli jest zgodna z prawem – nie daje organowi żadnych podstaw do wydania decyzji odmownej. Wbrew zarzutom skargi, w przedmiotowym postępowaniu, nie ma też podstaw do analizowania treści postanowienia o zgodzie na odstępstwo, udzielonego inwestorowi w poprzednim i zakończonym procesie inwestycyjnym. Podkreślić też należy, że planowana budowa nie jest realizowana jako tzw. odstępstwo. W tym zakresie stwierdzenie organu należy ocenić jako kolokwialne. Zgodnie z art. 9 prawa budowlanego, odstępstwem w znaczeniu formalnym jest odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. W przedmiotowym wypadku budowa planowana jest jako zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, które taką przebudowę jak planuje inwestor dopuszczają. Dlatego brak jakichkolwiek podstaw do tego aby inwestor wskazywał jakieś szczególnie uzasadnione przypadki, uzasadniające realizowanie takiej przebudowy jak planuje. Istotne jest jedynie aby była ona zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi. Ponieważ w powyżej wskazanym zakresie kontrola ta nie została przez organ całościowo dokonana, w ponownym postępowaniu organ kontroli tej dokona, niejako uzupełniając dotychczas przeprowadzone postępowanie. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a., przy czym o kosztach na podstawie art. 200 w/w ustawy.