II SA/Kr 1256/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie WSA Mirosław Bator / spr. / Renata Czeluśniak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi R.M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 czerwca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu decyzją z dnia 31 grudnia 2012 r. znak [...] działając na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 i art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej rozbudowy budynku letniskowego o ganek na działce nr [...] w miejscowości R., gmina [...] nakazał inwestorowi wykonać rozbiórkę rozbudowanej części budynku letniskowego – ganku o wymiarach w rzucie poziomym 2,60 m x 1,10 m. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 12 października 2011 r., przeprowadzone zostały oględziny, w wyniku których ustalono, że na terenie dz. nr [...] w R. istnieje budynek letniskowy murowany parterowy z dachem dwuspadowym (o konstrukcji drewnianej). Od strony dz. nr [...] do przedmiotowego budynku dobudowany został ganek, którego posadowiono na płycie betonowej stanowiącej balkon w dalszej części budynku. Ganek został wykonany z bloczków betonowych i zadaszony dachem jednospadowym (krytym blachą). Ustalono również na podstawie dokonanych pomiarów w terenie iż odległość ganku od krawędzi drogi wynosi 2,90m (w krawędzi drogi usytuowany został słupek graniczny stanowiący rozgraniczenie pomiędzy dz. nr [...] z dz. nr [...] i dz. nr [...]), od działki nr [...] (własność Z. B.) 2,25 m natomiast odległość naroża ganku do słupa granicznego wynosi 3,70 m. Wymiary ganku to 1,10 m x 2,60 m. Zgodnie z oświadczeniem R. M. ganek został zrealizowany w 2003 r. na istniejącej płycie balkonowej (betonowej) - postawiono 3 ściany z bloczków betonowych ([...]) a całość zaduszono dachem z blachy. Na realizację powyższych robót inwestorka, nie posiadała wymaganego przepisami pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia. Strona poinformowała również, że działkę nr [...] w R. wraz z budynkiem letniskowym zakupiła w 1999r. Z aktu notarialnego przedłożonego do wglądu wynika iż przedmiotowy budynek letniskowy został zrealizowany ok. 1979r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu mając na uwadze powyższe ustalenia, zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w celu zalegalizowania popełnionej samowoli postanowieniem z dnia 20 marca 2012r. nakazał inwestorowi dostarczyć do inspektoratu w terminie 120 dni licząc od daty otrzymania postanowienia dokumenty niezbędne do podjęcia dalszego postępowania. Inwestor nie dostarczył wymaganych dokumentowi Przed upływem wyznaczonego terminu, w dniu 11 lipca 2012r. na dziennik podawczy wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora, uzupełnione w dniu 23 lipca 2012r. i 29 sierpnia 2012 r., w którym zwróciła się o przedłużenie terminu przedłożenia dokumentów określonych w postanowieniu do dnia 30 października 2012r. z uwagi na utrudniony kontakt z inwestorem. PINB postanowieniem z dnia 5 września 2012r. zmienił swoje postanowienie z dnia 20 marca 2012r. w przedmiocie wyznaczenia nowego terminu złożenia żądanych dokumentów i wyznaczył termin zgodny z żądaniem pełnomocnika strony. Jednakże dalej nie przedłożono żądanych dokumentów. W dalszej części swojej decyzji organ wskazał, że kwestią istotną do wyjaśnienia w prowadzonym postępowaniu było jednoznaczne ustalenie daty rozbudowy przedmiotowego budynku letniskowego. PINB na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym złożonych oświadczeń, przyjął iż dobudowa ganku do istniejącego budynku letniskowego miała miejsce w 2003r. Ganek czyli przykryta część zewnętrzna budynku w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie stanowi samodzielnego obiektu budowlanego. Wobec czego dobudowę ganku do istniejącego budynku zakwalifikowano jako rozbudowę istniejącego budynku. Roboty budowlane polegające na rozbudowie w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego stanowią budowę. Istotnym dla niniejszej sprawy jest ustalenie czy na wyżej wymienione roboty budowlane wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę czy też zgłoszenia. Bezspornym jest, że wymóg ten winien być badany na dzień rozpoczęcia robót budowlanych. Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego na wykonane roboty budowlane polegające na rozbudowie istniejącego budynku letniskowego wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Przepisy ustawy dopuszczają możliwość legalizacji takich obiektów budowlanych bądź ich części pod warunkiem spełnienia określonych wymogów, o których mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Czyli jeżeli obiekt budowlany lub jego część, będąca w budowie albo wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem – możliwe jest przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego. W prowadzonym przez PINB postępowaniu ustalono, że działka na której wykonano sporną część obiektu została objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i plan ten nie wyklucza realizacji tego typu robót. Zatem zgodnie z art. 48 ust 2 i 3 ustawy nakazano inwestorowi dostarczyć dokumenty niezbędne do zalegalizowania obiektu, jednakże inwestor nie spełnił tego wymagania, stąd też właściwa jest decyzja o nakazie rozbiórki. Od tej decyzji odwołanie wniosła R. M. domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Podniosła, że rozstrzygnięcie organu dotyczy ganku jako całości bez wskazania, która jego część została uznana za samowolę budowlaną. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 28 czerwca 2013 r. znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego o nakazie rozbiórki rozbudowanej części budynku letniskowego – ganku o wymiarach w rzucie poziomym 2,60 m x1,10 m, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości R. wybudowanego bez wymaganego przepisami pozwolenia, bez naruszania substancji płyty betonowej na której ganek jest posadowiony. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował wykonane roboty budowlane jako rozbudowę, bowiem jak zauważył WSA w Kielcach w wyroku z dnia 29 maja2008 r. rozbudową jest zmiana charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, co wynika a contrario z definicji legalnej przebudowy. Zgodnie z ustaleniami z oględzin z dnia [...] października 2011 r. odległości przedmiotowego budynku od działek sąsiednich wynoszą: 2,90m od krawędzi drogi, 2,25 m od działki nr [...] stanowiącej własność Z. B., natomiast odległość naroża ganku od słupa granicznego wynosi 3,70m. Należy zauważyć, że z uwagi na treść art. 48 ustawy Prawo budowlane w związku z §12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie mogła nastąpić legalizacja prac budowlanych polegających na posadowieniu ganku na płycie balkonowej przedmiotowego budynku. Przeprowadzenie legalizacji obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania byłoby możliwe jedynie w przypadku zgodności przeprowadzonych robót budowlanych z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz braku naruszeń przepisów, w tym techniczno- budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Tymczasem obecny stan budynku niezgodny jest z § 12 powołanego wyżej rozporządzenia, gdyż przedmiotowy ganek jest zwrócony ścianą z otworem okiennym w stronę granicy działki sąsiedniej, a jako że stanowi część budynku do którego został dobudowany, to powinien znajdować się w odległości nie mniejszej niż 4m od tej działki. Szerokość ganku (1,10 m) wyklucza również możliwość jego doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem poprzez nakazanie zamurowania okna i zmniejszenie jego szerokości tak, aby uzyskać wymaganą odległość od granicy wynoszącą 3 m. Z dołączonego do akt postępowania wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] nie wynika, aby na przedmiotowym terenie dopuszczalne były odległości mniejsze niż te wynikające z rozporządzenia. Organ odwoławczy wskazał, że dokonał reformacji zaskarżonej decyzji w zakresie doprecyzowania sentencji w zakresie umożliwiającym przeprowadzenie jej prawidłowej oraz skutecznej egzekucji. Nakaz rozbiórki sformułowany przez organ I instancji był zbyt ogólny, a jego konstrukcja może sugerować, że rozbiórka dotyczy również płyty betonowej na której została wzniesiona konstrukcja ganku. Jest to wskazanie błędne ponieważ płyta ta stanowiąca balkon budynku, istniała już wcześniej i nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, a zatem rozbiórka ganku powinna być przeprowadzona w taki sposób aby nie naruszyć jej substancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. M. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzji zarzuciła naruszenie: 1/ art. 139 K.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony wnoszącej odwołanie i przyjęcie, że rozbudowana część budynku letniskowego – ganek o wymiarach w rzucie poziomym 2,60 m x 1,10 m, zlokalizowany na dz. ew. nr [...] w miejscowości R. nie podlega legalizacji oraz orzeczenie bezwarunkowej jego rozbiórki; 2/ art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 K.p.a. w związku z art. 15 K.p.a. i w związku z art. 140 K.p.a. poprzez wydanie decyzji reformatoryjnej w konsekwencji przyjęcia odmiennego stanu prawnego w odniesieniu do dopuszczalnej legalizacji przedmiotu postępowania, bez jednoczesnego zapewnienia skarżącej udziału w postępowaniu odwoławczym, wyznaczenia jej terminu do przeglądnięcia akt, zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz złożenia wyjaśnień i zgłoszenia żądań, co doprowadziło do naruszenia prawa skarżącej do odwołania się od decyzji podjętej w wyniku odmiennej oceny prawnej sprawy; 3/ art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i w związku z art. 140 K.p.a. poprzez niewykazanie pełnej podstawy prawnej podjętej decyzji przy odmiennej ocenie prawnej przedmiotu postępowania, a także braku ustaleń faktycznych, co do daty rozbudowy kwestionowanej części budynku; 4/ art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 w związku z art. 140 K.p.a. oraz art. 138 § 2 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie daty rozbudowy spornej części budynku pomimo przyjęcia w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 stycznia 2010 r., że fakt ten ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu autor skargi podniósł, że zaskarżona decyzja narusza ustanowiony w art. 139 K.p.a. zakaz reformationis in peius. Organ II instancji uznając bowiem przeprowadzanie postępowania legalizacyjnego za bezprzedmiotowe wydał bezwarunkowy nakaz rozbiórki. W wyniku złożonego odwołania skarżąca pogorszyła zatem swoją sytuację prawną. Ponadto organ II instancji nie wyznaczył skarżącej stosowanego terminu do zapoznania się z aktami postępowania. W zaskarżonej decyzji nie wskazano również dokładnie podstawy prawnej. Organ podał wyłącznie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego podczas, gdy nowy stan prawny determinujący rozstrzygnięcie został ustalony także na podstawie przepisów innych aktów prawnych. Zaskarżonej decyzji należy zarzucić daleko posuniętą niekonsekwencję, albowiem organ I instancji nadal nie wyjaśnił daty budowy przedmiotowego ganku. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Treść przytoczonego uregulowania wskazuje jednoznacznie, że nie każde naruszenie prawa daje Sądowi podstawę do uwzględnienia skargi , lecz jedynie takie które miało lub mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnić od razu wypada, że w literaturze przedmiotu wskazuje się, że "przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego" (por. [red.] T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 458). Uwzględniając przedstawione wyżej zasady dokonywanej przez sąd administracyjny kontroli legalności zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie mogła być uwzględniona. Sąd nie dopatrzył się bowiem naruszenia prawa w zakresie określonym w art. 145 § 1 przywołanej wyżej ustawy, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Skargą wniesioną w przedmiotowej sprawie zakwestionowano decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 czerwca 2013 r. nakazującą rozbiórkę rozbudowanej części budynku letniskowego – ganku o wymiarach w rzucie poziomym 2,60 m x1,10 m, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości R. wybudowanego bez wymaganego przepisami pozwolenia, bez naruszania substancji płyty betonowej na której ganek jest posadowiony. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ustawa ta w art. 28 ust. 1 wprowadza podstawową dla procesu inwestycyjnego zasadę, że roboty budowlane (do których należy też określona w art. 3 pkt 6 budowa – a więc wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa i nadbudowa obiektu budowlanego) można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). W wyniku przebudowy następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (art. 3 pkt 7a powołanej ustawy). Zatem roboty budowlane, w wyniku których następuje na powiększenie powierzchni zabudowy, wymagają pozwolenia na budowę. Z kolei przepis art. 48 ust 1 ustawy Prawo budowlane przesądza, iż właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Od zasady, że obiekt budowlany lub jego część, będący w budowie albo wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, podlega rozbiórce ustawodawca przewidział wyjątek, wskazany w ust. 2 art. 48, dopuszczając możliwość legalizacji samowoli budowlanej. Przepis ten stanowi, iż jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (ust 2). W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. (ust 3). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust 4). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, iż w stosunku obiektów budowlanych (lub ich części), na budowę których wymagane jest wcześniejsze uzyskanie pozwolenia na budowę, a wzniesionych bez zachowania tego wymogu, organy mają obowiązek orzeczenia nakazu ich rozbiórki. Adresatem takiej decyzji, zgodnie z wymogami o których mowa w art. 52 ustawy Prawo budowlane są: inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Wydanie nakazu rozbiórki w stosunku do obiekty wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Wolą ustawodawcy, postępowanie w przedmiocie nakaz rozbiórki poprzedzone musi być postępowaniem zmierzającym do legalizacji samowoli budowlanej. Na postępowanie to składa się wstępna analiza czy obiekt wybudowany w ramach samowoli budowlanej nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (o ile taki na danym obszarze obowiązuje) lub czy jest zgodny decyzją o warunkach zabudowy (w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) a także czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Pozytywna weryfikacja tych okoliczności musi prowadzić do wszczęcia postępowania legalizacyjnego. Z kolei negatywna weryfikacja tych okoliczności skutkować musi wydaniem przez organ decyzji rozbiórkowej. W niniejszej sprawie jest bezspornym jest, że R. M. dokonała rozbudowy części budynku letniskowego bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę. Wskazać również należy, że z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] października 2011 r. jednoznacznie wynika, że odległość przedmiotowego budynku od działek sąsiednich wynosi 2,90 m od krawędzi działki sąsiedniej (ściana z otworami okiennymi), 2,25 m od działki nr [...], natomiast odległość naroża ganku od słupa granicznego wynosi 3,70m. Takie usytuowanie budynku narusza § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który w 12 ust 1 stanowi, iż jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Większego zbliżenia do granic działek sąsiednich nie przewidują także przepisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też w niniejszej sprawie, od początku brak było możliwości zastosowania procedury legalizacyjnej – w prawidłowo prowadzonym postepowaniu. Jak wynika bowiem z ustaleń organów sytuowanie przedmiotowego obiektu – rozbudowanej w ramach samowoli budowlanej części budynku ścianami z otworami drzwiowymi i okiennymi jest w nadmiernym zbliżeniu do działki sąsiedniej a rozmiar dobudowanej części, skutkować musiały przyjęciem, iż brak możliwości doprowadzenia obiektu (jego rozbudowanej części) do stanu zgodnego z prawem. Organ I instancji wadliwie wszczął procedurę legalizacyjną a decyzja rozbiórkowa wynikała z faktu nieprzedłożenia przez skarżąca wymaganych dokumentów. Wadliwość stosowania prawa została prawidłowo przez organ II instancji skorygowana. Wbrew opinii zawartej w skardze nie jest to kwestia odmiennego i nowego stanu prawnego. Organ II instancji w swojej decyzji orzekł reformatoryjnie i tym samym odniósł się do błędnej subsumcji zastosowanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu. Nie można przy tym zaskarżonej decyzji postawić zarzutu, że rozstrzyga na podstawie nowego stanu prawnego czy faktycznego, bo ten jest niezmienny. Organ I instancji błędnie jednak zastosował przepis prawny do stanu faktycznego sprawy i nie dostrzegł, że nie można zastosować w niej procedury legalizacyjnej, gdyż dobudowa narusza przepisy techniczno – budowlane. Jako niezasadne zakwalifikował Sąd zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 77 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Fakt nieustalenia przez organ dokładnej daty rozbudowy spornej części budynku nie ma w tej sprawie znaczenia. Organ ustalił bowiem, iż rozbudowana nastąpiła w 2004 r. tj. pod rządami obecnie obowiązującego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym w żadnym przypadku nie mogło by dojść do zastosowania w sprawie procedury legalizacyjnej. Także zarzut naruszenia art.10 k.p.a. jest bezzasadny. Pełnomocnik skarżącej nie wskazuje bowiem jakich to czynności nie mógł wykonać w związku z brakiem powiadomienia go przez organ II instancji o możliwości zapoznania się a aktami sprawy. Organ odwoławczy nie przeprowadził nadto żadnych nowych w sprawie dowodów, w całości opierając się ma materiałach organu I instancji. Odnosząc się do ponoszonego w skardze naruszenia przez organ II instancji zakazu reformationis in peius wskazać należy, że tego rodzaju naruszenie nie miało miejsca. Skutki naruszenia zakazu reformationis in peius, tj. pogorszenia sytuacji strony odwołującej się, należy bowiem ustalać na podstawie analizy całej treści decyzji organu odwoławczego w zestawieniu z zakresem orzeczenia organu I instancji. Termin "niekorzyść", o którym mowa w art. 139 K.p.a., należy rozumieć jako obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. Takie obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej skarżącej nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie, skoro tak w pierwszej, jak i w drugiej instancji organ wydał rozstrzygnięcie nakazujące rozbiórkę rozbudowanej części budynku letniskowego. Organ odwoławczy zastosował jedynie przepisy które w sprawie należało zastosować. W konsekwencji jednak orzekał tak samo (a zatem nie mniej korzystnie) jak organ I instancji tj. nakazał rozbiórkę uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem ę przedmiotowego obiektu. Organ II instancji uściślił jedynie o którą część chodzi i wskazał, że rozbiórka ma nastąpić bez naruszania substancji płyty betonowej na której ganek jest posadowiony. W tym zakresie jest więc dla skarżącej korzystna. W związku z powyższym żadne zarzuty podnoszone przez pełnomocnika skarżącej nie mogą odnieść zamierzonego skutku, a skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Ewentualne uchybienia organów nadzoru budowlanego nie mogły bowiem mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.