II SA/Kr 1257/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Beata Łomnicka Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 lipca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu wykonania rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu [...] decyzją nr [...] z dnia 30 stycznia 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, odmówił odroczenia terminu wykonania rozbiórki mostu na potoku "[...]" w K. znajdującego się na działkach ew. nr [...],[...],[...], przy ul. L., wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia 27 września 2012 r., znak: [...] i nie zezwolono A. K. na czasowe użytkowanie w/w obiektu. W uzasadnieniu decyzji podano, iż przepisy prawa nie zezwalają na zastosowanie art. 39 w przypadku nakazu rozbiórki orzeczonego ze względu na przesłanki określone w art. 37 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r. Odwołanie od tej decyzji złożył A. K. zarzucając naruszenie art. 7 kpa ze względu na nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego, w tym względów indywidualnych w postaci ciężkiej choroby skarżącego oraz długi okres czasu jaki musi upłynąć aby ustanowić alternatywną drogę dojazdu do działki skarżącego. Podniesiono także szereg zarzutów co do legalności decyzji o nakazie rozbiórki. M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia 28 lipca 2015r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 kpa oraz art.80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, iż zgodnie z art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji. Z przepisu wynika, iż może on być zastosowany w stosunku do obiektu, co do którego został już wydany nakaz rozbiórki, a ponadto odnosi się tylko do sytuacji, gdy nakaz rozbiórki został wydany na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 (nie obejmuje więc obiektów spełniających przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.). Zgodnie zaś z art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. z 1974r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Stan zagrożenia życia występuje w niniejszej sprawie. Zostało to już przesądzone w postępowaniu toczącym się przed [...]WINB znak: [...] dotyczącym oceny legalności wydania przez organ I instancji nakazu rozbiórki przedmiotowego mostu. Jak wynika z ekspertyzy technicznej, której obowiązek przedłożenia nałożył na Inwestora organ I instancji w postępowaniu dotyczącym oceny legalności wykonania przedmiotowego mostu: "Obiekt będący przedmiotem ekspertyzy został wykonany w 1993 r. Jak stwierdzono w czasie przeprowadzonych oględzin obiekt ten ma formę przepustu przeprowadzającego wody potoku [...] w K.. Przepust wymieniony na działkach jw. ma długość ok. 6,5 m i jest tylko fragmentem przepustu o łącznej długości ok. 40,0 m.(...) Można przyjąć, że pod względem wytrzymałościowym przepust na szerokości drogi (tj. przechodzący przez działki nr [...],[...], [...]) jest w stanie zadowalającym. Jednak przeprowadzone obliczenia hydrologiczne wykazały, że istniejące światło przepustu jest za małe. Na potwierdzenie powyższego według informacji uzyskanych od właścicieli działek sąsiednich można stwierdzić, że przy wysokich stanach wód potoku występuje spiętrzenie wody przed przepustem, które skutkuje zalewaniem działek przyległych z łącznie z placem przyobiektowym zlokalizowanym na działkach [...] i [...]. Obliczeniowe wymagane światło przepustu winno wynosić 3,0 x 1,35 m (Fp = 4,05 m2). Istniejące światło przepustu jest: 2,0 x 0,6 m (Fl =1,2 m2). Jak wynika z powyższej ekspertyzy przedmiotowy obiekt budowlany, ze względu na zbyt małe światło przepustu, przy wysokich stanach wód potoku powoduje ich spiętrzenie, a w konsekwencji zalewanie sąsiednich działek. Zatem powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt. 2 u.p.b. z 1974 r. Wobec powyższego nie ma prawnej możliwości odroczenia terminu wykonania rozbiórki mostu oraz udzielenia zezwolenia na czasowe użytkowanie tego obiektu. Nadto w niniejszej sprawie zachodzi kolizja dobra indywidualnego z dobrem wspólnym, ogólnospołecznym. Odraczanie nakazu rozbiórki inwestycji, która zgodnie z ekspertyzą techniczną prowadzić będzie do zalewania sąsiednich nieruchomości stanowiłoby naruszenie interesu społecznego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył A. K. zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, wyrażające się w nie rozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego, wybiórczym odniesieniu się do okoliczności stanowiących podstawę stanowiska skarżącego, błędnym uznaniu przewagi interesu społecznego nad interesem indywidualnym; nie dokonaniu kompleksowego uzasadnienia faktycznego skarżonej decyzji, błędnym określeniu przedmiotu rozpatrywanej sprawy jako "budynek letniskowy", co wskazuje na brak odpowiedniego zapoznania się organu ze sprawą. W uzasadnieniu zarzutów podtrzymano stanowisko wyrażone w odwołaniu podkreślając przewagę interesu indywidualnego związanego z leczeniem skarżącego na spornej nieruchomości stanowiącej swoiste "sanatorium", a nadto brak zalewania działek sąsiednich przez okres ponad 20 lat z powodu spornego mostu. W powyższej sytuacji odroczenie na okres 1 roku nie spowoduje naruszenia interesu społecznego. Podkreślono przy tym, iż niebezpieczeństwo piętrzenia wody i zalewania działek sąsiednich wynika bardziej z istnienia mostu na drodze L., a nie na posesji skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela poglądy przedstawione przez organ, które zostały przytoczone na uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Z okoliczności sprawy oraz przytoczonej podstawy prawnej decyzji nakazującej rozbiórkę wynika jednoznacznie, że nakaz ten został orzeczony z uwagi na to, że przedmiotowy most, wybudowany bez pozwolenia na budowę, powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia, a nakaz ten został wydany na podstawie art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Artykuł 39 w/w ustawy, który przewiduje możliwość odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolenie na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji, dotyczy wyłącznie nakazu rozbiórki orzeczonego na podstawie art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Nie może zatem znaleźć zastosowania w przedmiotowym wypadku, co prawidłowo przyjął organ. Natomiast takie okoliczności jak stan zdrowia zobowiązanego, stan majątkowy, czy hipotetyczny brak dojazdu do działki, z prawnego punktu widzenia nie są istotne dla orzekania o odroczeniu terminu rozbiórki orzeczonego ostateczna decyzją, która funkcjonuje w obrocie prawnym. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślić jeszcze raz należy, że nakaz rozbiórki jest orzeczony decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 16 k.p.a. uchylenie lub zmiana takiej decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Dlatego też również takie okoliczności jak podnosi skarżący, tj. orzeczenie nakazu rozbiórki tylko odnośnie jednego ze współwłaścicieli działek, na których znajduje się most, hipotetycznie mogą mieć ewentualne znaczenie w postępowaniach nadzwyczajnych zmierzających do wzruszenia decyzji rozbiórkowej, a nie w postępowaniu o odroczenie terminu rozbiórki. W niniejszym postępowaniu tj. w postępowaniu o odroczenie terminu rozbiórki analizowane są bowiem wyłącznie te przesłanki, które z prawnego punktu widzenia mogą uzasadniać takie odroczenie. Nie są natomiast przedmiotem oceny okoliczności i zarzuty, wskazywane na uzasadnienie wadliwości ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki. W niniejszym postępowaniu sąd nie rozpoznaje bowiem skargi na ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki, lecz skargę na decyzję organów nadzoru budowlanego o odmowie odroczenia wykonania decyzji o nakazie rozbiórki. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.