II SA/Kr 1258/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...] w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 lipca 2025 r., znak WI-I.7840.5.82.2024.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 611/6740.1/2024 z 4 lipca 2024 r., znak: AU-01-5.6740.1.79.2024.AFR, po rozpatrzeniu wniosku z 25 marca 2024 r. inwestora: A. sp. z o.o. z siedzibą w K., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu/działki (dalej "pzt") oraz projekt architektoniczno-budowlany (dalej "pab") i udzielił inwestorowi: pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., kan. deszcz., c,o., went. mech., elektr., teletechnicznej) oraz zewnętrznymi odcinkami instalacji wewnętrznych (wod.-kan., kan. deszcz. ze zbiornikiem retencyjnym, elektr., teletechnicznej) i zagospodarowaniem terenu (dojścia, dojazdy, miejsca postojowe, miejsce utwardzone pod kontenery na śmieci) na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. P. przy ul. L. w K..". Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.), dalej "P.b.". Szczegółowo opisał też warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wymienił elementy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim związane z warunkami zabudowy ustalonymi decyzją Prezydenta Miasta Krakowa o warunkach zabudowy nr AU-2/6730.2/405/2021 z 9 czerwca 2021 r., znak: AU-02-5.6730.2.633.2020.EDA, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 27 października 2021 r., znak: SKO.ZP/415/326/2021; przeniesioną ostateczną decyzją nr 4/6730.5/2024 z 29 stycznia 2024 r., znak: AU-02-4.6730.5.4.2024.UDU, na obecnego inwestora, a także dotyczące pzt, wskazując na spełnienie w zw. z tym przepisów P.b. Dalej Prezydent wymienił uzyskane w takcie postępowania uzgodnienia, ekspertyzy i opinie, w tym decyzję zatwierdzającą dokumentację geologiczno-inżynierską. Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 P.b. projektant określił obejmując działki nr [...], [...], [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. P. W toku postępowania organ I instancji rozszerzył krąg jego stron, do obszaru oddziaływania inwestycji włączając właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządcę nieruchomości na działce nr [...]. Końcowo Prezydent wskazał, że strony nie zgłosiły uwag ani zastrzeżeń. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...], reprezentowana przez Zarząd, zastępowany przez adwokata, wniosła od ww. decyzji Prezydenta z 4 lipca 2024 r. odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej "K.p.a.", poprzez brak uzasadnienia prawnego z przytoczeniem przepisów prawa; 2) art. 7, art. 9, art. 10 K.p.a. poprzez brak dokonania lub dokonanie dowolnych ustaleń stanu faktycznego, jak również niepoinformowanie strony odwołującej się o możliwości końcowego zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego; 3) § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), dalej: "rozporządzenie wt", albowiem odległość od granicy działki, na której ma być realizowana inwestycja, od działki strony odwołującej się, nie wynosi na całej linii 4 metry. W związku z postawionymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca przywołała obszernie szereg orzeczeń sądów administracyjnych odnośnie prawidłowo sporządzonej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, w tym obowiązku odniesienia się organu do podniesionych zarzutów. Podniosła też, że "wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji niezachowania odstępu 4 metrów od graniczy działki strony odwołującej się narusza zasady współżycia społecznego, a to zasadę swobodnego korzystania z nieruchomości, zasadę prawa do prywatności, albowiem umiejscowienie planowej inwestycji w sposób w jaki został zatwierdzony przez Prezydenta Miasta Krakowa de facto skutkować będzie tym, że sąsiedzi będą sobie dosłownie zaglądać do mieszkań". Końcowo skarżąca zarzuciła uniemożliwienie jej zapoznania się z całością zebranego materiału dowodowego, z naruszeniem art. 10 K.p.a. Wojewoda Małopolski decyzją z 29 lipca 2025 r. znak WI-I.7840.5.82.2024.SA, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 611/6740.1/2024 z 4 lipca 2024 r., znak: AU-01-5.6740.1.79.2024.AFR. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał m.in., że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K. (dalej "WM L25"), jest właścicielem ww. działki nr [...] (księga wieczysta [...]), zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym przy ulicy [...] – znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ odwoławczy przywołał i wyjaśnił treść art. 4, art. 5, art. 6, art. 34 ust. 3d pkt 3 i art. 35 ust. 1 P.b., ze szczególnym uwzględnieniem zakresu działania organów administracji architektoniczno-budowlanej, wolności zabudowy i ochrony interesów osób trzecich. Podkreślił, że nie bada prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisów. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie wymagane oświadczenia zostały złożone. Projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt w zakresie opisanym w art. 35 P.b. został opracowany zgodnie z przepisami, w tym został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1679 ze zm.), wszystkie strony oraz załączniki projektu zostały ponumerowane kolejno; projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono do formatu A4. Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W projekcie budowlanym, zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. e P.b., zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu (str.: 20-22 pzt). Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. sprawdził zgodność pzt oraz pab z warunkami zabudowy ustalonymi ww. decyzją Prezydenta z 9 czerwca 2021 r., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 27 października 2021 r., przeniesioną ostateczną decyzją z 29 stycznia 2024 r. na obecnego inwestora, oraz zgodność zamierzenia z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza projektu budowlanego pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującą decyzją wz, a także wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.). Omawiana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami nie są zaliczane do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania. Zamierzenie inwestycyjne przewiduje, że w dzielnicy P. przy ul. [...] w K., na działkach nr [...], [...], [...], powstanie budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterze, wraz z infrastrukturą. Lokalizacja przedmiotowego budynku nie przekracza obowiązującej linii zabudowy – w odległości 12 m od granicy z działką drogową nr [...]. Również podziemne części przedmiotowego obiektu nie naruszają wyznaczonej linii zabudowy. Powierzchnia zabudowy projektowanego budynku, powierzchnia biologicznie czynna, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku geometria dachu – są zgodne z cechami projektowanej inwestycji określonymi w części II ust. 1 pkt: b, c, d oraz e decyzji wz. Powierzchnia zabudowy projektowanego budynku wynosi 281,17 m2. Stanowi ona 29,28% powierzchni działek inwestycyjnych wynoszącej 960 m2, czyli zgodnie z decyzją wz: 29% z tolerancją ± 1%. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi łącznie 384,60 m2, co stanowi 40,06% i nie jest mniejsza od ustalonego decyzją wz: min. 40%. Szerokość elewacji frontowej od [...] wynosi 13,45 m; co jest zgodne z zapisem decyzji wz: 13 m z tolerancją ± 2 m. Wysokość górnej krawędź elewacji budynku do górnej krawędzi attyki głównej wynosi 18,56 m; co mieści się w przedziale od 18 m do 19 m. Górna krawędź attyki głównej znajduje się na rzędnej 261,46 m npm, co nie przekracza 261,74 m npm. Dach budynku zaprojektowano, jako płaski. Wysokość do attyki głównej wynosi 18,56 m. Dla inwestycji złożonej z 17 lokali mieszkalnych i 1 lokalu usługowego, zatrudniającego 2 osoby, przewidziano 24 miejsca postojowe (wymagane: 21 + 1), przy uwzględnieniu wskaźników wz: 1,2 miejsca postojowe dla 1 mieszkania i 20 miejsc na 100 zatrudnionych. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym w szczególności: § 12, § 14, § 19, § 28 i § 29, § 22 rozporządzenia wt oraz przepisami p.poż. Dalej organ II instancji zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę została złożony 25 marca 2024 r., tj. przed 1 kwietnia 2024r. Zgodnie z przepisami przejściowymi (tj. § 2 pkt 1) rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 27 października 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 2442), w niniejszej sprawie stosuje się przepisy dotychczasowe, "tj. rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r. (t.j. Dz.U.2019.1065)". Budynek zwrócony ścianą z oknami i drzwiami w stronę granicy działek inwestycyjnych, zlokalizowany jest w odległości większej niż 4,0 m, tj.: 4,20 m; 6,57 m; 4,09 m; co jest zgodne z § 12 rozporządzenia wt. Kolejno organ odwoławczy stwierdził, że od strony północnej, przedmiotowy teren graniczy z działkami drogowymi nr: [...], [...], [...], [...] (dr.) – od działek drogowych przepisy rozporządzenia wt nie wymagają, aby były zachowane odległości (§ 12 ust. 10). Przedmiotowy budynek jest usytuowany w odległości co najmniej 12 m od granicy z działką drogową nr [...], poza nieprzekraczalna linią zabudowy. Odległość między zewnętrznymi ścianami budynku projektowanego i budynków na działkach sąsiednich, ze ścianami i przekryciem dachu nierozprzestrzeniającym ognia – są nie mniejsze niż 8,00 m, tj.: 12,40 m; 12,21 m; 32,62 m, co spełnia § 271 rozporządzenia wt, dotyczących przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej nr [...] wynosi 4,20 m (co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7 wynoszącej 8,0 m), co jest zgodne z § 272 rozporządzenia wt. Następnie organ II instancji wskazał, że prawidłowość lokalizacji pod względem przepisów p.poż. została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. A. P., który 29 maja 2024r. uzgodnił projekt z uwagą: drogę pożarową pokazać na odrębnym rysunku, co inwestor spełnił dołączając rys. 1B za rysunkiem pzt. Wówczas rzeczoznawca uzgodnił projekt bez uwag. Miejsca postojowe w liczbie trzech, zaprojektowano w odległości ok. 7 m od granicy działki nr [...] i ok. 1,5 m od działki drogowej nr [...], co jest zgodne z § 19 ust. 2 pkt 1a oraz ust. 7 rozporządzenia wt. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że odległość 1 stanowiska postojowego od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym wynosi 9,09 m, co jest nie mniejsze niż 7 m – w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie (§ 19 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia wt). Miejsce gromadzenia odpadów stałych, przewidziano jako utwardzony plac do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi, co jest zgodne z zapisami § 22 rozporządzenia wt. Kolejno organ II instancji wskazał, że zgodnie z założeniami projektowymi (str. 17 i 18 pzt), wody opadowe z dachu i terenów utwardzonych odprowadzane będą do zbiornika retencyjnego pod rampą zjazdową, a także wykorzystane do zielonego dachu na stropodachu projektowanego garażu. Projektuje się odprowadzenie nadmiaru wód do sieci kanalizacji opadowej poprzez przyłącza i instalację zewnętrzną. Zagospodarowanie wody opadowej na terenie inwestycji odbędzie się bez szkód dla działek sąsiednich. Przyjęte rozwiązania w zakresie odprowadzania wód opadowych są zgodne z § 28 i § 29 rozporządzenia wt. W omawianym przypadku, układ komunikacji wewnętrznej został określony w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej, którą stanowi droga publiczna, gminna, ul. L. (działki nr: [...], [...], [...], [...]). Zatem spełniony jest § 14 ust. 1 rozporządzenia wt, w którym sformułowano obowiązek zapewnienia dojścia i dojazdu do działki budowlanej i budynku od drogi publicznej. Teren inwestycji przylega do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd (oznaczony kolorem żółtym na pzt). Organ odwoławczy szczegółowo omówił kwestie wymogów naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń uregulowane w § 13 oraz § 60 rozporządzenia wt. Wskazał, że dołączone przez inwestora analizy nasłonecznienia i przesłaniania (od PZT-LS01 do PZT-LS05) – wskazują, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 60 i § 13 rozporządzenia wt. Tematy te zostały wyjaśnione w materiale dowodowym przez autora projektu: mgr inż. arch. A. W.-J. i sprawdzone przez: mgr inż. arch. A. K. – które posiadają uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń, i które złożyły oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Analiza nasłonecznienia (PZT-LS01), określająca rozkład cienia pochodzącego od budynku projektowanego w dniach równonocy, w godzinach od 7.00 do 17.00 – jednoznacznie wskazuje, że cień rzucany przez budynek projektowany – "wędruje" w ciągu doby od zachodniej jego strony, poprzez północną do jego strony wschodniej. Cień ten nie jest w ogóle rzucany w ciągu doby na południe, tj. tam gdzie na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] Badając nasłonecznienie dla budynku przy ul. [...] organ II instancji stwierdził, że będzie on zacieniany przez budynek projektowany w dniach równonocy, jedynie w godzinach od 7.00 do ok. 9.00. Natomiast budynek przy ul. [...], będzie zacieniany w dniach równonocy w godzinach od ok. 15.00 do ok. 17.00. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że ze schematu nasłonecznienia budynku projektowanego (PZT-LS02, PZT-LS03) wynika, iż pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi będą miały zapewnione nasłonecznienie w dniach równonocy, w godzinach od 12.30 do15.30 – 3 godzin 15 minut oraz od 8.05 do 11.45 – 3 godz. 40 min.; w godzinach od 12.15 do 15.45 – 3 godz. 30 min. oraz od 8.05 do 12.10 – 4 godz. 5 min. oraz od 9.25 do 12.30 – 3 godz. 5 min.; tj. wymagane, co najmniej 3 godziny. Z uwagi na brak określenia liczbowego wysokości przesłaniania organ II instancji oparł się na wysokościach oszacowanych na podstawie § 13 ust. 2 rozporządzenia wt, przyjmując do analizy budynku projektowanego o wysokości 18,56 m następujące wysokości przesłaniania: 1) dla budynku przesłanianego przy ul. [...] (o 6-ciu kondygnacjach nadziemnych o wysokości ok. 18 m) – przyjęto 17,56 m – wysokość przesłaniania zmierzono od poziomu dolnych krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego – przyjęto najniższy poziom ok. 1 m – do najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu projektowanego przesłaniającego (attyki) 18,56 m; 2) dla budynku projektowanego, przyjęto wysokość przesłaniania mierzoną od poziomu dolnych krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego – przyjęto najniższy poziom ok. 0 m – do najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu projektowanego przesłaniającego (ok. 18 m) – 18 m. Organ odwoławczy stwierdził, że wysokości przesłaniania: 17,56 m i 16 m są dużo mniejsze, niż odległość pomiędzy budynkiem przy ul. [...] a budynkiem projektowanym, tj. 32,62 m (PZT-LS05). Zatem, między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokości przesłaniania: 17,56 m i 16 m. Z kolei badając, czy zapewnione jest naturalne oświetlenie pomieszczeń lokali mieszkalnych budynku przy ul. [...] oraz działce inwestycyjnej, organ II instancji przyjął następujące wysokości przesłaniania: 1) dla budynku przesłanianego przy ul. [...] (o 5-ciu kondygnacjach nadziemnych o wysokości ok. 15 m) – przyjęto wysokość przesłaniania 17,56 m – wysokość przesłaniania zmierzono od poziomu dolnych krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego – przyjęto najniższy poziom ok. 1 m – do najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu projektowanego przesłaniającego (attyki) 18,56 m; 2) dla budynku projektowanego, przyjęto wysokość przesłaniania mierzoną od poziomu dolnych krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego – przyjęto najniższy poziom ok. 0 m – do najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu projektowanego przesłaniającego (ok. 15 m) – 15 m; 3) dla budynku przesłanianego przy ul. [...] (o 6-ciu kondygnacjach nadziemnych o wysokości ok. 18 m) – 17,56 m – wysokość przesłaniania zmierzono od poziomu dolnych krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego – przyjęto najniższy poziom ok. 1 m – do najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu projektowanego przesłaniającego (attyki) 18,56 m. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokości przesłaniania: 17,56 m i 15 m. W tych okolicznościach Wojewoda stwierdził, że spełnione zostały wymagania określone w § 13 rozporządzenia wt. Podsumowując organ II instancji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był on wystarczający do udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 rozporządzenia wt – poprzez zaprojektowanie budynku w odległość od granicy działki należącej do skarżącej, która nie wynosi na całej linii 4 m; Wojewoda stwierdza, że jest on bezzasadny. Jak wynika z pzt, budynek zwrócony ścianą z oknami i drzwiami w stronę granicy z działką nr [...], której właścicielem jest skarżąca, zlokalizowany jest w odległości większej niż 4,0 m, tj.: 4,09 m, co jest zgodne z ww. przepisem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wt. Organ odwoławczy przyznał rację skarżącej, że odległość od przedmiotowej granicy nie wynosi na całej linii 4 m, lecz: 5,62 m; 4,77 m; 4,09 m; 4,25 m. Różne wartości odległości od granicy wynikają z faktu, że ściana zwrócona w stronę granicy z działką nr [...] – nie jest płaszczyzną zaprojektowaną w linii prostej, lecz powstałą w wyniku kilku uskoków. Nie ma przepisu prawa, który nakazywałby sytuowanie ściany projektowanego budynku wyłącznie równolegle do granicy terenu inwestycji. Końcowo Wojewoda stwierdził, że zarzuty naruszenia: art. 7-10 K.p.a. nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na podstawie wniosku inwestora z 25 marca 2024 r. o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Z akt sprawy I instancji wynika, że organ poinformował strony o wszczęciu postępowania zawiadomieniem z 8 maja 2024 r., które zostało wydane na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. W toku postępowania, 28 maja 2024 r. inwestor uzupełnił projekt, po czym 5 czerwca 2024 r. organ ponowie zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowymi i wniesienia uwag. Wojewoda zauważył, że skarżąca nie otrzymała pierwszego zawiadomienia z 8 maja 2024 r., albowiem wówczas nie była uznana za stronę przedmiotowego postępowania. Niemniej jednak w aktach sprawy zalega dowód w postaci korespondencji mail-owej, że 4 czerwca 2024 r. organ I instancji wystąpił do Zarządu WM L25 o przesłanie informacji na temat aktualnego zarządu właścicielskiego lub przedłożenie stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania Wspólnoty w postępowaniach administracyjnych. Celem wystąpienia o przedmiotowe informacje było uznanie WM L25 za stronę postępowania i zamiar wysłania zawiadomienia o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy i projektem budowlanym (str. 32). W odpowiedzi przekazano stosowne dokumenty (str. 33-35), które potwierdziły, że skarżąca reprezentowana jest przez spółkę P. Zarządzanie Nieruchomościami. To właśnie spółce P. 19 czerwca 2024 r. doręczono kolejne zawiadomienie z 5 czerwca 2024 r., a następnie decyzję z 4 lipca 2024 r. – doręczoną 10 lipca 2024 r. (dowody: zwrotne potwierdzenia odbioru). Zatem, według organu odwoławczego, z analizy akt organu I instancji wynika, że skarżąca miała zapewniony czynny udział w postępowaniu – od 19 czerwca 2024r. do 3 lipca 2024 r. (14 dni). Niemniej jednak, nie skorzystała wówczas ze swojego prawa. Nie można zatem twierdzić, że została pozbawiona udziału w postępowaniu. Strony nadal mogła wnosić uwagi i zastrzeżenia do sprawy, również w trakcie postępowania prowadzonego przed organem odwoławczym. Wojewoda zawiadomieniem z 6 września 2024 r. poinformował strony o zmianie terminu załatwienia sprawy i na podstawie art. 10 K.p.a. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Od 7 sierpnia 2024 r. (data wpływu odwołania wraz z aktami sprawy do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie) do dnia wydania decyzji II instancji skarżąca ani jej pełnomocnik nie zapoznawali się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Zatem, nie można tu mówić o naruszeniu art. 10 K.p.a., który uprawniałby uchylenie decyzji. Stanowisko to organ II instancji poparł orzecznictwem sadów administracyjnych. Dalej organ odwoławczy uzasadnił uznanie, że skarżąca poza ogólnikowo sformułowanym zarzutem nie wskazała na wystąpienie jakiegokolwiek faktu, mogącego wskazywać na pozbawienie jej czynnego udziału w sprawie, a organ I instancji nie naruszył art. 7 i art. 9 K.p.a. Zdaniem Wojewody decyzja I instancji zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Organ odwoławczy wymienił też powołane przez organ I instancji przepisy aktów prawnych, w tym 7 ustaw, 3 rozporządzeń, uchwały Rady Miasta Krakowa i Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K., reprezentowana przez Zarząd, zastępowany przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję Wojewody Małopolskiego z 29 lipca 2025 r. znak WI-I.7840.5.82.2024.SA. W skardze zarzucono naruszenie "§ 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), albowiem odległość inwestycji od granicy jest mniejsza niż 5 metrów". Poza powyższym powtórzono zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu. Szczególny nacisk skarżąca położyła na wymogi stawiane uzasadnieniu decyzji II instancji. Przywołała szereg wyroków sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 8 grudnia 2025 r. inwestor A. sp. z o.o. z siedzibą w K. wniósł o oddalenie skargi i odniósł się do jej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a zarzuty skarżącej są niezasadne. Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji Wojewody Małopolskiego z 29 lipca 2025 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 4 lipca 2024 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi (...). Wg dokumentacji projektowej zamierzenie ma mieć 6 kondygnacji nadziemnych i jedną podziemną, a wysokość budynku ma wynosić 18,56 m od poziomu 242,90 m n.p.m. Nie było przedmiotem sporu, że: teren, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem prawidłowe było procedowanie w trybie ustalenia warunków zabudowy; do projektu budowlanego projektant dołączył oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego osoby go sporządzające posiadały ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (str. 13 pzt i 1 pab); inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str.: 39-41 załączników). Bezsporne było też, że projektowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd potwierdza też ustalenia organu II instancji, że projekt został opracowany zgodnie z przepisami i wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, co szczegółowo omówione jest w pierwszej części niniejszego uzasadnienia. Nie były przedmiotem sporu: lokalizacja przedmiotowego budynku zgodnie z obowiązującą linią zabudowy, powierzchnia zabudowy projektowanego budynku, powierzchnia biologicznie czynna, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku i geometria dachu, jako zgodne z cechami projektowanej inwestycji określonymi w części II ust. 1 pkt: b, c, d oraz e decyzji wz. Bezsporne było też prawidłowe określenie liczby i umiejscowienia miejsc postojowych i zgodność pzt z § 14, § 19, § 22, § 28 i § 29, a także § 13 i § 60 rozporządzenia wt oraz przepisami p.poż. Trzeba więc stwierdzić, że w zasadzie niesporne są wszystkie istotne okoliczności sprawy, poza kwestionowanym przez skarżącą usytuowaniem budynku inwestycyjnego w zbliżeniu do jej działki (odległość) oraz rzekomym pozbawieniem skarżącej czynnego udziału w sprawie. Skarżąca najpierw w odwołaniu zarzuciła naruszenie § 12 rozporządzenia wt przez fakt, że odległość od granicy działki, na której ma być realizowana inwestycja, od działki skarżącej nie wynosi na całej linii 4 metry. Następnie w skardze skarżąca zarzuciła naruszenie § 12 rozporządzenia wt, bowiem odległość inwestycji od granicy działki skarżącej jest mniejsza niż 5 metrów. Powyższy zarzut skarżąca poparła argumentem, że "sąsiedzi będą sobie dosłownie zaglądać do mieszkań". W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, prawidłowo ustalonych przez organ, które Sąd przyjmuje za własne i mając powyższe na uwadze Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Istotne elementy stanu faktycznego i prawnego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji. Niezasadna skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i podlegała oddaleniu. Zarzuty naruszenia przepisów procesowych są dalece niekonkretne. W szczególności Sąd podkreśla, że co od zasady podziela wszystkie przywołane w skardze i odwołaniu tezy z wyroków sądów administracyjnych odnoszące się do prawidłowo prowadzonego postępowania i uzasadnienia decyzji. Tezy te mają jednak charakter teoretyczny, ogólny i skarżąca nie powiązała ich treści z okolicznościami faktycznymi niniejszej sprawy. Natomiast wobec faktu, że organ II instancji w pełni ponownie rozstrzygnął sprawę administracyjną, podając i wyjaśniając w uzasadnieniu decyzji stosowane przepisy prawa oraz odnosząc się do wszystkich zarzutów odwołania, należało uznać, że pewna lakoniczność decyzji organu I instancji nie oznacza jej niezgodności z prawem i została sanowana przez organ odwoławczy. Jak słusznie wskazali organ II instancji i inwestor, treść zarzutu zamieszczonego w skardze (zachowanie odległości 5 m w przypadku budynku wielorodzinnego o wysokości ponad 4 kondygnacji nadziemnych) odnosi się do brzmienia § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wt w wersji nadanej rozporządzeniem z dnia 27 października 2023 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r. poz. 2442), które weszło w życie dopiero 1 sierpnia 2024 r. (§ 3 rozporządzenia). Niewątpliwie zaś zgodnie z § 2 pkt 1 ww. rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę (...). W związku z powyższym fakt złożenia w niniejszej sprawie przez inwestora wniosku 25 marca 2024 r. determinuje obowiązywanie dla przedmiotowej inwestycji dotychczasowego brzmienia § 12 rozporządzenia wt. Zatem wymagane było zachowanie odległości co najmniej 4 m od granicy działki, co jak organ II instancji dobitnie wykazał, zostało w projekcie budowlanym właściwie zaplanowane. Budynek zwrócony ścianą z oknami i drzwiami w stronę granicy działek inwestycyjnych zlokalizowany jest w odległości większej niż 4,0 m, tj.: 4,20 m; 6,57 m; 4,09 m; co jest zgodne z § 12 rozporządzenia wt. Nie mogły przynieść zamierzonego skutku ogólnikowe zarzuty naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., bez wskazania jakich to przepisów prawa rzekomo zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podobnie ma się rzecz z zarzutami naruszenia art. 7 i art. 9 K.p.a., ze względu na brak wymienienia przez skarżącą, jakich to konkretnie dowolnych ustaleń dokonał rzekomo organ II instancji. Analogicznie zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. nie został przez skarżącą poparty opisaniem jakichkolwiek czynności czy wniosków, których dokonałaby będąc należycie poinformowana. Co więcej, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, w niniejszej sprawie organ I instancji zawiadomieniem z 5 czerwca 2024 r. poinformował spółkę P. – reprezentującą skarżącą, o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowymi i wniesienia uwag (doręczenie 19 czerwca 2024 r.). Skarżąca miała do dyspozycji zatem 14 dni przed wydaniem decyzji przez organ I instancji 3 lipca 2024 r. i całe postępowanie odwoławcze. Niemniej jednak nie skorzystała wówczas ze swojego prawa. Skarżąca ani w postepowaniu odwoławczym, ani w skardze do Sądu, nadal nie sprecyzowała swoich zarzutów. Samo stwierdzenie skutków wad gęstej zabudowy, dość oczywistych w warunkach wielkomiejskich, szczególnie w dzielnicach zabudowanych tak jak os. R. j, sprowadzające się do zarzutu, iż "sąsiedzi będą sobie dosłownie zaglądać do mieszkań", jako nie oparte na przepisach prawa również nie mogło przynieść zamierzonego skutku. Wojewoda prawidłowo zawiadomieniem z 6 września 2024 r. poinformował strony na podstawie art. 10 K.p.a. o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Nie może być więc mowy o naruszeniu ww. przepisów K.p.a. Podsumowując, uzasadnienie decyzji II instancji odnośnie kluczowych dla sprawy okoliczności jest jasne, a ustalenia zostały wyprowadzone z poddających się ocenie dowodów. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), organ odwoławczy wszechstronnie wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, z zachowanie reguł ustanowionych w art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. W szczególności organ II instancji zapewnił skarżącej czynny udział w postępowaniu odwoławczym oraz szczegółowo sprawdził p.z.t. w zakresie prawidłowości usytuowania inwestycji od granic działki. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że organ odwoławczy rzetelnie zweryfikował kwestię oddziaływania przedmiotowej inwestycji na znajdującą się w sąsiedztwie nieruchomość skarżącej. Sąd wskazuje przy tym, że w pełni akceptuje w okolicznościach niniejszej sprawy poszerzenie przez organy obu instancji zaproponowanego w projekcie obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji o dodatkowe działki, co skutkowało prawidłowym ustaleniem zwiększonego kręgu stron sprawy. Organ II instancji wnikliwie rozpatrzył zarzuty i wnioski skarżącej, czego dowodem jest przywołana w pierwszej części niniejszego uzasadnienia treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Podsumowując, analiza akt oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala na przyjęcie, że organ II instancji rozpoznał sprawę na nowo w jej całokształcie, stosownie do wymogów wynikających z art. 15 K.p.a. Co istotne, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odpowiedziano na istotne zarzuty i uwagi skarżącej, w tym dotyczące zarówno naruszenia § 12 rozporządzenia wt, jak i ogólnikowo podnoszonego naruszenia przepisów procesowych. Zdaniem Sądu organ II instancji nie naruszył wskazanych w skardze norm K.p.a. oraz rozporządzenia wt i prawidłowo ustalił stan faktyczny. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.