II SA/Kr 126/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 października 2009 r. znak [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: skargę odrzucić W dniu 26 października 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją znak [....] utrzymało w mocy poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 31 lipca 2009 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażami na działce nr [....] obręb [....] przy ul. [....] w K". W skardze skarżąca wskazała, że zaskarżą decyzję doręczono jej 13 listopada 2009 r. W decyzji tej zamieszczono pouczenie o 30-dniowym terminie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Decyzję tą doręczono skarżącej w dniu 3 listopada 2009 r. (akta administracyjne sprawy o sygn. akt II SA/Kr 86/10, karta nr 216). Odbioru tej decyzji skarżąca dokonała osobiście i data dokonania tego odbioru jest czytelna. Dnia [....] 2009 r. osobiście skarżąca B.B. wniosła na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarżąca . B.B. wniosła w tej sprawie skargę w dniu 14 grudnia 2009 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 października 2009 r., doręczoną skarżącej 3 listopada 2009 r. Niezasadnie skarżąca podnosi, że otrzymała tą decyzję 13 listopada 2009 r. Na urzędowym potwierdzeniu odbioru tej decyzji na obu stronach widnieje czytelna data "2009-11-03" jako data osobistego odbioru przesyłki. Nie znajduje żadnych podstaw powołana w skardze data 13 listopada 2009 r. jako data odbioru tej decyzji przez skarżącą, a można to traktować jako próbę uzasadnienia dochowania terminu do jej wniesienia. Sąd jednak, mając na uwadze dokumenty zgromadzone w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 86/10 nie ma podstaw do odmiennego przyjęcia daty otrzymania przez skarżącą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. innej niż data 3 listopada 2009 r. Tym samym już od dnia 4 listopada 2009 r. zaczął dla skarżącej biec 30-dniowy termin do wniesienia skargi. Terminy wnoszenia skarg do sądu administracyjnego określa art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni i jest liczony od dnia następnego po dniu doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji. Termin te należało więc w tej sprawie liczyć od dnia 4 listopada 2009 r. (włącznie) i stąd ostatnim 30-dniowym terminem był dzień 3 grudnia 2009 r. (czwartek). W dniu 3 grudnia 2009 r. mijał dla skarżącej 30-dniowy termin do wniesienia skargi. Skarżąca zaś wniosła skargę w dniu 14 grudnia 2009 r. (czwartek), a potwierdzenie tej okoliczności znajduje się kopii skargi. Nie ulega więc wątpliwości, że skargę wniesiono z uchybieniem terminu wynoszącym 11 dni, a sąd administracyjny z urzędu zobowiązany jest zbadać zachowanie terminu do wniesienia skargi i niezależnie od tego, czy strona spóźniła się jeden dzień, jedenaście dni, czy np. kilka miesięcy - Sąd w takim przypadku skargę odrzuca. Skarżąca nie złożyła również wniosku o przywróceniu terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 53 § 1 P.p.s.a., ponieważ skarga w tej sprawie została wniesiona po upływie terminu. Sąd nie mógł więc w żadnym zakresie zbadać zasadność zarzutów podniesionych w skardze lub dokonać jakiejkolwiek merytorycznej oceny sprawy. Wniesienie skargi po terminie uniemożliwiło Sądowi dokonywanie innych ustaleń poza stwierdzeniem okoliczności nie dochowania terminu wniesienia skargi przez skarżącą. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.