II SA/Kr 1261/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 31 lipca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz postanowienie organu I instancji z dnia 23 marca 2015 r.; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej "A" Sp. z o.o. w W. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia 22 kwietnia 2015 r. znak [...], po rozpatrzeniu wniosku Inwestora [...] Sp. z o.o. w W. z dnia 9.02.2015 r., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego mającego na celu budowę nowego obiektu budowlanego: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...], w skład której wchodzić będą następujące elementy oraz wykonane zostaną poniżej wymienione prace: 1. stalowa wieża kratowa typu NL-1/48 o łącznej wysokości 49,45 m n.p.t. wraz z żelbetową płytą fundamentową; 2. zespół 9 anten sektorowych zawieszonych na powierzchni wieży za pomocą ramek systemowych; 3. 5 anten radioliniowych zawieszonych na powierzchni wieży za pomocą ramek systemowych; 4. urządzenia sterujące posadowione u podnóży wieży (wewnątrz) na konstrukcjach wsporczych; 5. drogi kablowe łączące urządzenia sterujące z antenami; 6. ogrodzenie zabezpieczające mocowane do krawężników wieży; 7. instalacja zasilająca urządzenia stacji bazowej w energię elektryczną (WLZ) "wewnętrzna linia zasilająca". Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 35 ust. 3, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013, poz. 1409 ze zm.), dalej "P.b.", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013, poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a." Adres zamierzenia budowlanego - działka ewid. nr [...] obr. ewid. [...], jedn. ewid. gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z wnioskiem o pozwolenie na budowę zostały przedłożone określone przepisami dokumenty, w tym oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z wątpliwościami w zakresie interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Słopnice zatwierdzonego uchwałą nr XVII/103/04 Rady Gminy Słopnice z dnia 26.08.2004 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 15.10.2004 r. nr 308 poz. 3281 ze zm. - dalej "mpzp", organ wystąpił do Wójta Gminy [...] o zajęcie stanowiska, czy przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] jest zgodna z zapisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. W dniu 12.03.2015 roku Wójt Gminy [...] poinformował, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] działka ewidencyjna nr [...] w S., na której ma być posadowiona przedmiotowa stacja bazowa cyt.: "...leży częściowo w terenie oznaczonym symbolem 3.5. RM - tereny o funkcji podstawowej zabudowy zagrodowej. Na terenach oznaczonym symbolem 1.2.MN oraz 3.5. RM, zgodnie z obowiązującymi ustaleniami mpzp gminy [...], nie ma możliwości realizacji wyżej wymienionej inwestycji. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pod realizację urządzeń nadawczych i anten stacji telefonii przeznacza tereny oznaczone symbolem 7.6.T - tereny urządzeń łączności dla realizacji stacji nadawczej cyfrowej telefonii komórkowej." Ponadto wpłynęły uwagi stron postępowania T. M. oraz Wójta Gminy [...], które zostały przekazane pełnomocnikowi Inwestora przy piśmie znak [...] z dnia 16 marca 2015 roku z prośbą o zajęcie stanowiska w kwestii wnoszonych uwag i zastrzeżeń przez strony postępowania. W wyniku analizy wniosku oraz przedłożonego projektu budowlanego stwierdzono uchybienia i nieścisłości, wobec powyższego postanowieniem z dnia 23 marca 2015 roku, znak: [...], nałożono na inwestora obowiązek: doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (pkt 1 postanowienia) oraz określenia na mapie projektu zagospodarowania terenu w sposób jednoznaczny, czytelny przedmiotu i zakresu wniosku, rodzaju i zasięgu uciążliwości obiektu zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (pkt. 2 postanowienia). W wyżej wymienionym postanowieniu pouczono inwestora, że w przypadku nieuzupełnienia ww. braków do dnia 3 kwietnia 2015 roku zostanie wydana decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. W dniu 8 kwietnia 2015 roku do organu wpłynęła odpowiedź pełnomocnika spółki na postanowienie z dnia 23 marca 2015 roku, w której wyjaśniono, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami ww. miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego. Wskazano, że cyt.: "... projektowana wieża zaliczana jest obiektów infrastruktury technicznej (...) w związku z czym inwestycja polegająca na rozbudowie infrastruktury technicznej "Play" stanowi inwestycję zgodną z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego." W ocenie organu inwestor nie spełnił nałożonego postanowieniem z dnia 23 marca 2015 roku, znak: [...], obowiązku tj.: nie doprowadził przedłożonego projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] do zgodności z zapisami mpzp (punkt 1 postanowienia) oraz nie określił rodzaju i zakresu uciążliwości (punkt 2 postanowienia). Zgodnie z mpzp gmina [...] leży częściowo w terenach oznaczonych w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...], symbolem 3.5.RM - teren o funkcji podstawowej zabudowy zagrodowej. Jako podstawowe przeznaczenie terenu określa się cyt.: "Budownictwo związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego stanowi podstawowe przeznaczenie terenu i ma pierwszeństwo przed innymi funkcjami uzupełniającymi. Jako przeznaczenie uzupełniające dopuszcza się: - mieszkalnictwo jednorodzinne, - rzemiosło oraz usługi towarzyszące, wyłącznie nieuciążliwe, nie wymagające realizacji obiektu o kubaturze powyżej 800 m3. a. Zakaz realizacji sklepów i hurtowni powyżej 200 m2 powierzchni użytkowej, składów materiałów sypkich, składnic złomu, warsztatów samochodowych powyżej 2 stanowisk, lakierni i malarni, szklarni o powierzchni powyżej 500 m2, przetwórni spożywczych, wszelkich ferm hodowlanych powyżej 10 DJP, ubojni zwierząt. b. dopuszcza się realizację budynków na cele wymienione w pkt 1 lit. b, budynków gospodarczych niezwiązanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego oraz garaży do 3 stanowisk. c. Dopuszcza się przekształcenie starej zabudowy mieszkalnej i gospodarczej na cele rekreacyjne, z warunkiem zachowania formy architektonicznej obiektów. Istniejącą zabudowę adaptuje się z dopuszczeniem przebudowy, odbudowy, rozbudowy i modernizacji z zastrzeżeniem zachowania ustaleń § 7 ust. 5. Linie rozgraniczające terenu mogą być przesunięte w kierunku terenów rolnych "R" na odległość do 10,0 m w przypadku konieczności zachowania warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w przypadkach wynikających z podziału własnościowego lub z innych ustaleń planu" Na terenie oznaczonym symbolem 3.5.RM, zgodnie z obowiązującymi ustaleniami mpzp Gminy [...], nie ma możliwości realizacji wyżej wymienionej inwestycji. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pod realizację urządzeń nadawczych i anten stacji telefonii przeznacza tereny oznaczone symbolem 7.6.T - tereny urządzeń łączności dla realizacji stacji nadawczych cyfrowej telefonii komórkowej. Zgodnie z § 16 ust. 1 pkt. 12 ww. planu na terenie objętym planem, z wyłączeniem terenów określonych w § 7 ust. 1 - dopuszcza się lokalizację obiektów emitujących promieniowanie elektromagnetyczne, pod warunkiem, że nie jest to obiekt wymagający utworzenia (w trybie przepisów wymienionych w ust. 14) strefy ograniczonego użytkowania. Z kolei § 7 ust. 1 wskazuje m.in. na tereny zabudowane i przeznaczone pod zabudowę oraz rolne z istniejącą zabudową przysiółkową. Wskazuje się, że na terenie projektowanej stacji bazowej znajduje się istniejąca zabudowa zagrodowa i mieszkalna jednorodzinna. Organ dodał, że na terenie gminy [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczono tereny oznaczone symbolem 7.6.T- Łączność (tereny urządzeń łączności dla realizacji stacji nadawczej cyfrowej telefonii komórkowej) - na których cyt.: "możliwa jest realizacja urządzeń nadawczych i anten stacji telefonii pod warunkiem, że nie będą one wywierały negatywnego wpływu na zdrowie ludzi oraz nie będą oddziaływać niekorzystnie na środowisko przyrodnicze i kulturowe. Po uruchomieniu stacji oraz w przypadku zmiany warunków pracy obiektu obowiązuje wykonanie pomiarów kontrolnych elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Ponadto obowiązują ustalenia zawarte w § 16 ust. 1 pkt 14, który określa, że: "jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, z analizy porealizacyjnej lub z przeglądu ekologicznego wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem obiektu (urządzenia), to wówczas dla tras komunikacyjnych, linii elektroenergetycznych, stacji telefonii komórkowej lub innego obiektu należy utworzyć obszar ograniczonego użytkowania w trybie przepisów art. 73 ust. 1 pkt 2 i art. 135 ust. 1-4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627)." Na terenie oznaczonym symbolem 3.5.RM nie jest możliwe zlokalizowanie stacji bazowej telefonii komórkowej, gdyż podstawowym przeznaczeniem tego terenu jest zabudowa zagrodowa związana z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, stanowi to podstawowe przeznaczenie terenu i ma pierwszeństwo przed innymi funkcjami uzupełniającymi. Zarówno podstawowe, jak i uzupełniające przeznaczenie terenu nie dopuszcza budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...] są specjalne obszary wyznaczone dla realizacji stacji nadawczych telefonii komórkowej i w ocenie organu tylko w tych obszarach możliwa jest lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej. Obszar taki o oznaczeniu 7.6.T jest zlokalizowany w niedalekiej odległości od obszaru, na którym projektowana jest stacja bazowa telefonii komórkowej sieci Play. Co do argumentu inwestora, sformułowanego w oparciu o art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, który mówi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowanie w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21.08.21997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, organ wskazał, że aby rozstrzygnąć, czy istotnie ustalenia planu naruszają przepisy cytowanej wyżej ustawy, należy przywołać również art. 46 ust. 2 tej ustawy, który stanowi: "Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie naruszają ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń. W przedmiotowym przypadku budowa stacji narusza ustanowione w planie zakazy. Organ zwrócił uwagę, że w § 19 ust. 7 planu miejscowego Gminy [...] została przewidziana lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności - oznaczone symbolem 7.6.T, tj.: tereny urządzeń dla realizacji stacji nadawczej cyfrowej telefonii komórkowej. Zatem nie można mówić o tym, że zgodnie z art. 46 ust. 2 przywołanej ustawy z dnia 07.05.2010 r. lokalizowanie tego rodzaju inwestycji jest dopuszczone w terenach przeznaczonych w planie m.in. na cele budownictwa związanego z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Ponadto Wójt Gminy [...], jako organ odpowiedzialny za wykonanie zapisów ww. uchwały, po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na dz. ewid. nr [...] w S. w piśmie znak: [...] z dnia 10.03.2015 r. przedstawił swoje stanowisko i poinformował, że na przedmiotowym terenie nie ma możliwości realizacji wyżej wymienionej inwestycji. Ponadto inwestor nie wypełnił w całości punktu nr 2 postanowienia zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego tj.: nie określił m.in. rodzaju i zasięgu uciążliwości. W swoich wyjaśnieniach inwestor wskazał, że cyt.: "(...) określono w sposób jednoznaczny i czytelny przedmiot i zakres wniosku za pomocą oznaczeń graficznych i przyporządkowanych im w legendzie 19 punktom opisującym dokładnie i ze szczegółami wszystkie elementy planowanej inwestycji i aktualnego zagospodarowania terenu". Inwestor wyjaśnił, że kwestia uciążliwości została opisana w części architektonicznej projektu. Zgodnie z § 8 ust. 3 pkt. 2 w/w rozporządzenia część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu powinna określać rodzaj i zasięg uciążliwości. Organ przywołał treść art. 35 P.b. i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ postanowieniem wezwał inwestora do uzupełnienia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, czego jednak wnioskodawca należycie, tj. wyczerpująco, nie uczynił. Zatem w sytuacji, gdy inwestor nie spełnił obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 23 marca 2015 r., znak: [...], działając w oparciu o art. 35 ust. 3 P.b. należało wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. [...] Sp. z o.o. w W. wniosła od powyższej decyzji odwołanie, zarzucając naruszenie: - przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. z uwagi na brak dokonania własnych ustaleń faktycznych, w tym nie dokonanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej samodzielnego i prawidłowego ustalenia, czy obszar działki, na której ma być realizowana inwestycja, obejmuje niezalesione stoki i wierzchowiny przekształcone na skutek prowadzonej gospodarki rolnej, a także nie ustalenie, czy z realizacja przedmiotowego obiektu budowlanego spowoduje powstanie uciążliwości i ewentualnie jakich, czy też planowany do realizacji obiekt zalicza się do wymagających utworzenia (w trybie przepisów wymienionych w § 16 ust. 14 planu miejscowego) strefy ograniczonego użytkowania; 2. art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu faktów, dowodów i przyczyn odmowy wiarygodności dowodom przedłożonym przez inwestora, z których jednoznacznie wynika brak ponadnormatywnych oddziaływań planowanej inwestycji w miejscach przebywania ludzi, co implikuje, iż spowoduje ona uciążliwości, w rozumieniu przepisu § 8 ust.3 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Dz. U. z dnia 27 kwietnia 2012r., poz. 462. Nie wystąpi również w otoczeniu planowanego obiektu obszar ograniczonego użytkowania; 3. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6, 8 i 11 K.p.a. poprzez nie działanie przez organ I instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; - naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art.35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 P.b. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę w odniesieniu do robót budowlanych, w stosunku do których nie występują naruszenia określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., 2. art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. w zw. z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2012, poz. 462 ze zm.) poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające błędnym na uznaniu, iż spółka w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu nie określiła rodzaju i zasięgu uciążliwości; 3. art. 35 ust. 4 P.b., poprzez niezastosowanie, pomimo spełnienia przez spółkę wymagań określonych w art. 35 ust. 1 P.b. oraz w art. 32 ust. 4 P.b.; 4. art. 4 P.b. poprzez niezastosowanie, w sytuacji wykazania przez spółkę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodności jej zamierzenia budowlanego z przepisami; 5. nieprawidłowe zastosowanie § 7 ust. 1 w zw. z § 16 ust. 1 pkt. 12 uchwały nr XVII/103/04 Rady Gminy Słopnice z dnia 26 sierpnia 2004 r. w sprawie uchwalenia mpzp poprzez uznanie, iż z tych przepisów wynika zakaz realizacji na działce ewidencyjnej oznaczonej numerem [...], obręb ewidencyjny S., jednostka ewidencyjna gmina [...], stacji bazowej telefonii komórkowej, podczas gdy jej obszar nie obejmuje nie zalesionych stoków i wierzchowin przekształconych na skutek prowadzonej gospodarki rolnej; 6. § 19 ust. 3 m.p.z.p. (3.5.RM - Tereny o funkcji podstawowej zabudowy zagrodowej) w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 roku numer 106 poz. 675 ze zm.) poprzez przyjęcie, że w sytuacji, gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, to przeznaczenie terenu na cele rolne, w tym zabudowy zagrodowej, jest sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu; 7. § 19 ust. 7 m.p.z.p. (7.6.T - Tereny urządzeń łączności dla realizacji stacji nadawczej cyfrowej telefonii komórkowej) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu założenia, że skoro w miejscowym planie jest jeden specjalny obszar wyznaczony dla realizacji stacji nadawczych telefonii komórkowej, to tylko w tym obszarze możliwa jest lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej. Na podstawie art. 142 K.p.a. zaskarżono w całości wydane w niniejszym postępowaniu postanowienie Starosty [...] z dnia 23 marca 2015 roku ze względu na naruszenie art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak jednoznacznego wyjaśnienia, jakie były podstawy (prawne i faktyczne) do nałożenia sprecyzowanych w jego treści obowiązków, jak również art. 35 ust. 3 P.b. poprzez żądanie uzupełnienia dokumentacji dot. obszaru i zasięgu uciążliwości obiektu budowlanego pomimo, że one nie występują. Wobec wniesionych zarzutów, w oparciu o art. 132 § 1 oraz 138 § 1 pkt 2 K.p.a., strona odwołująca wniosła o zmianę w drodze samokontroli przez organ I instancji zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z postanowieniem Starosty [...] z dnia 23 marca 2015 roku i w tym zakresie wydanie przez organ odwoławczy orzeczenia co do istoty sprawy, tj. wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu zarzutów podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., z uwagi na brak dokonania własnych ustaleń faktycznych, w tym nie dokonanie przez organ I instancji samodzielnego i prawidłowego ustalenia, czy obszar działki, na której ma być realizowana inwestycja, obejmuje nie zalesione stoki i wierzchowiny przekształcone na skutek prowadzonej gospodarki rolnej, a także nieustalenie, czy realizacja przedmiotowego obiektu spowoduje powstanie uciążliwości i ewentualnie jakich uciążliwości oraz czy planowany do realizacji obiekt zalicza się do wymagających utworzenia (w trybie przepisów ustawy prawo ochrony środowiska) strefy ograniczonego użytkowania. Zarzucono również, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 K.p.a., ponieważ nie wskazano w uzasadnieniu faktów, dowodów i przyczyn odmowy wiarygodności dowodom przedłożonym przez skarżącą, z których jednoznacznie wynika brak ponadnormatywnych oddziaływań planowanej inwestycji w miejscach przebywania ludzi co implikuje, iż nie spowoduje ona uciążliwości w rozumieniu § 8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz.U.2012.462). Ponadto skarżąca stwierdziła, że w otoczeniu planowanego obiektu nie wystąpi obszar ograniczonego użytkowania. W odwołaniu stwierdzono również, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a mianowicie naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b., w związku z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz, U. 2012.462 ze zm.) poprzez uznanie, iż spółka w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu nie określiła rodzaju i zasięgu uciążliwości. W ocenie odwołującej przy wydaniu decyzji nastąpiło również naruszenie art. 35 ust. 4 P.b. poprzez jego niezastosowanie pomimo spełnienia przez spółkę wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b.. Zdaniem odwołującej organ l instancji nieprawidłowo zastosował § 7 ust. 1 w związku z § 16 ust. 1 pkt 12 mpzp ponieważ uznał, że z przepisów tych wynika zakaz realizacji na działce nr [...] w S. stacji bazowej telefonii komórkowej, podczas gdy obszar tej inwestycji nie obejmuje nie zalesionych stoków i wierzchowin przekształconych na skutek prowadzonej gospodarki rolnej. Ponadto odwołująca stwierdziła, że organ błędnie przyjął, że skoro w planie miejscowym jest jeden specjalny obszar wyznaczony dla realizacji stacji nadawczych telefonii komórkowej, to tylko w tym obszarze możliwa jest lokalizacja stacji bazowej. Wojewoda decyzją z 31 lipca 2015 r. znak [...], na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i ust. 3 P.b. oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej lokalizowana jest na terenie działki nr [...] położonej w S., na którym obowiązuje mpzp. Część działki nr [...], na której przewiduje się usytuowanie projektowanej inwestycji, znajduje się w terenach oznaczonych w planie symbolem 3.5.RM - tj. w terenach zabudowy zagrodowej. Zgodnie z ustaleniami planu podstawowe przeznaczenie tego terenu stanowi budownictwo związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, które ma pierwszeństwo nad innymi funkcjami uzupełniającymi. Funkcjami uzupełniającymi są: mieszkalnictwo jednorodzinne; rzemiosło oraz usługi towarzyszące, wyłącznie nieuciążliwe, nie wymagające realizacji obiektu o kubaturze powyżej 800 m3. Na terenie tym obowiązuje zakaz realizacji sklepów i hurtowni powyżej 200 m2 powierzchni użytkowej, składów materiałów sypkich, składnic złomu, warsztatów samochodowych powyżej 2 stanowisk, lakierni i malarni, szklarni o powierzchni powyżej 500 m2, przetwórni spożywczych, wszelkich ferm hodowlanych powyżej 10 DJP, ubojni zwierząt. Natomiast dopuszcza się realizację budynków na wyżej wymienione cele rzemiosła i usług towarzyszących, budynków gospodarczych niezwiązanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego oraz garaży do 3 stanowisk. Dopuszcza się również przekształcenie starej zabudowy mieszkalnej i gospodarczej na cele rekreacyjne, z warunkiem zachowania formy architektonicznej obiektów. Istniejącą zabudowę adaptuje się z dopuszczeniem przebudowy, odbudowy, rozbudowy i modernizacji. Z uwagi na charakter projektowanej inwestycji zwrócono uwagę na treść § 16 mpzp, który zawiera ustalenia ogólne w zakresie infrastruktury technicznej i uzbrojenia terenu. W punkcie 12 tego paragrafu ustalono: "Na terenie objętym planem, z wyłączeniem terenów określonych w § 7 ust. 1 - dopuszcza się lokalizację obiektów emitujących promieniowanie elektromagnetyczne, pod warunkiem, że nie jest to obiekt wymagający utworzenia strefy ograniczonego użytkowania". W związku z powyższym organ uznał, że na terenie objętym planem dopuszcza się realizację obiektów emitujących promieniowanie elektromagnetyczne, z wyjątkiem terenów określonych w § 7 ust. 1 planu, które podlegają ochronie ze względu na walory krajobrazu. Treść paragrafu 7 zawiera ustalenia dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego, zabytków, dóbr kultury współczesnej oraz zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Przy czym przywołany w § 16 pkt 12 przepis § 7 ust. 1 zawiera ustalenia dotyczące ochrony walorów krajobrazu, a stanowi: "Ochronie podlegają walory krajobrazu w obrębie nie zalesionych stoków i wierzchowin przekształcone na skutek prowadzonej gospodarki rolnej. Dla obszarów tych ustala się: 1) W terenach zabudowanych i przeznaczonych pod zabudowę obowiązują ograniczenia dotyczące kubatury i wysokości obiektów oraz wymóg wkomponowania budynków w krajobraz. Wiąże się to z ustaleniem najkorzystniejszej w tym względzie lokalizacji budynków na działkach oraz koniecznością zagospodarowania działek zielenią drzewiasto-krzewiastą. 2) Tereny rolne z istniejącą zabudową przysiółkową winny być kształtowane w sposób gwarantujący zachowanie tej tradycyjnej formy osadnictwa. Dopuszcza się przebudowę istniejących budynków oraz uzupełnienie przysiółków o nowe siedliska." Aby ustalić, czy lokalizacja projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr [...] w S. jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należało rozstrzygnąć, czy wyżej wymieniona działka nie jest położona w terenach podlegających ochronie ze względu na walory krajobrazu. W ocenie organu odwoławczego działka nr [...] w S. stanowi teren, który zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlega ochronie ze względu na walory krajobrazu. Przesądza o tym fakt, że w bezpośrednim sąsiedztwie stacji, w odległości około 10 m, znajduje się teren położony w ustalonej planem strefie ochrony krajobrazu (strefa oznaczona w planie symbolem "k"), który obejmuje eksponowane krajobrazowo stoki, między zabudową, a granicą lasów, z historycznym rozłogiem pól, drogami, zielenią śródpolną. Z treści mapy do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu wynika, że teren, na którym lokalizowana jest projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej wraz z terenem obejmującym działki sąsiednie (w tym działkę nr [...] objętą strefą ochrony krajobrazu) stanowi nie zalesiony stok o wyraźnym zróżnicowaniu wysokości ze spadkiem terenu w kierunku północno-zachodnim. W ocenie organu odwoławczego o działka nr [...] stanowi teren o walorach krajobrazu podlegających ochronie ponieważ stanowi stok, na którym w górnej części ustanowiono strefę ochrony krajobrazu. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, że w § 19 pkt 7 planu wyznaczono tereny przeznaczone na realizację infrastruktury technicznej i ustalono, że tereny o symbolu 7.6.T przeznacza się na realizację stacji nadawczej cyfrowej telefonii komórkowej. Zgodnie z ustaleniami dla tego terenu: "Możliwa jest realizacja urządzeń nadawczych i anten stacji telefonii pod warunkiem, że nie będą one wywierały negatywnego wpływu na zdrowie ludzi oraz nie będą oddziaływać niekorzystnie na środowisko przyrodnicze i kulturowe. Po uruchomieniu stacji oraz w przypadku zmiany warunków pracy obiektu obowiązuje wykonanie pomiarów kontrolnych elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego". W ocenie organu odwoławczego lokalizacja projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w S. jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], ponieważ teren tej działki, zgodnie z ustaleniami planu, określonymi w § 7 ust. 1, podlega ochronie ze względu na walory krajobrazu. Teren tej działki, wraz z terenem działek sąsiadujących, stanowi nie zalesiony stok, który w części - zgodnie z dodatkowymi ustaleniami planu - objęty jest strefą ochrony krajobrazu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że projekt budowlany załączony do wniosku o pozwolenie na budowę z 9.02.2015 r. jest niezgodny z ustaleniami tego planu. Zatem za prawidłowe uznał działanie organu I instancji, który postanowieniem z 23.03.2015 r. znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek dostosowania projektu budowlanego planowanej inwestycji do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Ponieważ inwestor, w odpowiedzi na postanowienie, nie dokonał zmian w projekcie budowlanym, a jedynie przedłożył pismo z 2.04.2015 r., w którym wyjaśnił, że w jego ocenie planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu - stosownie do art. 35 ust. 3 P.b. - należało odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Zasadnym było również nałożenie na inwestora obowiązku określenia na rysunku przedstawiającym projekt zagospodarowania terenu, rodzaju i zasięgu uciążliwości projektowanego obiektu, zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W tym zakresie inwestor również nie dokonał uzupełnienia, natomiast w piśmie z 2.04.2015 r. wyjaśnił, że w związku z brakiem ponadnormatywnego oddziaływania planowanej inwestycji w miejscach przebywania ludzi nie spowoduje ona uciążliwości w rozumieniu przepisu § 8 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia z 25.04.2012 r. W ocenie inwestora projekt budowlany jest kompletny i odpowiada przepisom regulującym zakres i formę projektu budowlanego. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem prezentowanym przez inwestora, ponieważ zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002.75.690 ze zm.): "ust. 1 Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, ust. 2 Do uciążliwości, o których mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności: 1) szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych, 2) hałas i drgania (wibracje), 3) zanieczyszczenie powietrza, 4) zanieczyszczenie gruntu i wód, 5) powodzie i zalewanie wodami opadowymi, 6) osuwiska gruntu, lawiny skalne i śnieżne, 7) szkody spowodowane działalnością górniczą." Ponieważ szkodliwe, a więc ponadnormatywne, promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych stanowi uciążliwość w rozumieniu cytowanego powyżej przepisu § 11 Rozporządzenia z 12.04.2002 r., zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia z 25.04.2012 r. w części rysunkowej projektu zagospodarowania należało oznaczyć zasięg i rodzaj tej uciążliwości. Natomiast w projekcie budowlanym należało wykazać, że uciążliwość tego rodzaju występuje poza miejscami dostępnymi dla ludności, ponieważ tylko w tym przypadku realizacja inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest dopuszczalna. [...] sp. z o.o. w W. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 138 § 1 K.p.a. z uwagi na jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające wydanie takiego rozstrzygnięcia; 2. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niezastosowanie go w niniejszym postępowaniu pomimo, że zostały spełnione przesłanki zastosowania dyspozycji przedmiotowej normy prawnej; 3. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. z uwagi na brak dokonania własnych ustaleń faktycznych, w tym nie dokonanie przez organ administracji architektoniczno - budowlanej samodzielnego i prawidłowego ustalenia, czy obszar działki, na której ma być realizowana inwestycja, obejmuje nie zalesione stoki i wierzchowiny przekształcone na skutek prowadzonej gospodarki rolnej, a także nie ustalenie, czy z realizacja przedmiotowego obiektu budowlanego spowoduje powstanie uciążliwości i ewentualnie jakich, czy też planowany do realizacji obiekt zalicza się do wymagających utworzenia (w trybie przepisów wymienionych w § 16 ust. 14 mpzp) strefy ograniczonego użytkowania; 4. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności nie wskazanie w jej uzasadnieniu faktów, dowodów i przyczyn odmowy wiarygodności dowodom przedłożonym przez skarżącą, z których jednoznacznie wynika brak ponadnormatywnych oddziaływań planowanej inwestycji w miejscach przebywania ludzi, co implikuje, iż nie spowoduje ona uciążliwości w rozumieniu przepisu § 8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. z dnia 27 kwietnia 2012r., poz. 462) a także, że nie wystąpi w otoczeniu planowanego obiektu obszar ograniczonego użytkowania; 5. art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. nr 78 poz. 483 ze zm.) w zw. art. 6 K.p.a., 7 K.p.a., 8 K.p.a. poprzez nie działanie przez Starostę [...] w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nie prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło zaufanie obywateli do organów władzy publicznej; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: 1. art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., poprzez nieprawidłowe zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę w odniesieniu do robót budowlanych, w stosunku do których nie występują naruszenia określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., 2. art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. w zw. z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2012, poz. 462 ze zm.) poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające błędnym na uznaniu, iż spółka w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu nie określiła rodzaju i zasięgu uciążliwości; 3. art. 35 ust. 4 P.b. poprzez niezastosowanie, pomimo spełnienia przez spółkę wymagań określonych w art. 35 ust. 1 P.b. oraz w art. 32 ust. 4 P.b.; 4. art. 4 P.b. poprzez niezastosowanie, w sytuacji wykazania przez skarżącą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodności jej zamierzenia budowlanego z przepisami; 5. nieprawidłowe zastosowanie uchwały Nr XVII/103/04 Rady Gminy Słopnice z dnia 26 sierpnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Słopnice (Dz.Urz. Woj. Małop. z 2004 roku poz. 308 nr 3281 ze zm.) zwanej dalej "m.p.z.p." poprzez oparcie się na pierwotnej treści m.p.z.p. bez uwzględnienia 16 (szesnastu) zmian tego planu, które nastąpiły od daty jego uchwalenia do daty wydania ww. decyzji przez Wojewodę [...]; 6. nieprawidłowe zastosowanie § 7 ust. 1 w zw. z § 16 ust. 1 pkt 12 m.p.z.p, poprzez uznanie, iż z tych przepisów wynika zakaz realizacji na działce ewidencyjnej oznaczonej numerem [...] obręb ewidencyjny [...] jednostka ewidencyjna gmina [...] stacji bazowej telefonii komórkowej, podczas gdy takiej konstatacji nie da się wyprowadzić z zapisów planu miejscowego; 7. § 19 ust. 3 m.p.z.p. (3.5.RM - Tereny o funkcji podstawowej zabudowy zagrodowej) w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 roku numer 106 poz. 675 ze zm.) poprzez przyjęcie, że w sytuacji, gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona na danym terenie wyznaczonym w planie miejscowym to przeznaczenie terenu na cele rolne, w tym cele zabudowy zagrodowej jest sprzeczne z tym przeznaczeniem terenu; 8. § 19 ust. 7 m.p.z.p. (7.6.T - Tereny urządzeń łączności dla realizacji stacji nadawczej cyfrowej telefonii komórkowej) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu założenia, że skoro w miejscowym planie jest jeden specjalny obszar wyznaczony dla realizacji stacji nadawczych telefonii komórkowej, to tylko w tym obszarze możliwa jest lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. zaskarżono w całości wydane w niniejszym postępowaniu postanowienie Starosty [...] z dnia 23 marca 2015 r., ze względu na naruszenie art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak jednoznacznego wyjaśnienia, jakie były podstawy (prawne i faktyczne) do nałożenia sprecyzowanych w jego treści obowiązków, jak również art. 35 ust. 3 P.b. poprzez żądanie uzupełnienia dokumentacji o obszar i zasięg uciążliwości obiektu budowlanego pomimo, że one nie występują. Wobec podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia 22 kwietnia 2015 r., a także postanowienia Starosty [...] z dnia 23 marca 2015 r., a to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 P.p.s.a.; 2) zasądzenie na rzecz skarżącej od Wojewody [...] zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, a to na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a.. W uzasadnieniu zarzutów skargi powtórzono argumentację przedstawioną w odwołaniu. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a.. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonana w powyższym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów prowadzi do wniosku, że skarga okazała się uzasadniona. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była decyzja Wojewody [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego - budowy nowego obiektu budowlanego: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...]. Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia -zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Mając na uwadze powyższą regulację, organy przed wydaniem zaskarżonych decyzji sprawdzały, między innymi, zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej lokalizowana jest bowiem na terenie działki nr [...] położonej w S., na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ("mpzp") Gminy Słopnice, zatwierdzony uchwałą nr XVII/103/04 Rady Gminy Słopnice z dnia 26.08.2004 r.. Część działki nr [...], na której przewiduje się usytuowanie projektowanej inwestycji, znajduje się w terenach oznaczonych w mpzp symbolem 3.5.RM - tj. w terenach o funkcji podstawowej zabudowy zagrodowej. Aby ustalić, czy lokalizacja projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr [...] w S. jest zgodna z ustaleniami mpzp należało – zdaniem organów – rozstrzygnąć, czy wyżej wymieniona działka nie jest położona w terenach podlegających ochronie ze względu na walory krajobrazu. Organy stwierdziły, że z brzmienia § 7 ust. 1, w związku z § 16 ust. 1 pkt 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] wynika zakaz realizacji na działce nr [...] w S. stacji bazowej telefonii komórkowej, bowiem teren tej działki podlega ochronie ze względu na walory krajobrazu, o czym przesądza fakt, że w bezpośrednim sąsiedztwie stacji, w odległości około 10 m, znajduje się teren położony w ustalonej planem strefie ochrony krajobrazu (strefa oznaczona w planie symbolem "k"), który obejmuje eksponowane krajobrazowo stoki, między zabudową a granicą lasów z historycznym rozłogiem pól, drogami, zielenią śródpolną. Z treści mapy do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu wynika zdaniem organu II instancji, że teren, na którym lokalizowana jest projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej wraz z terenem obejmującym działki sąsiednie (w tym działkę nr [...] objętą strefą ochrony krajobrazu) stanowi nie zalesiony stok o wyraźnym zróżnicowaniu wysokości ze spadkiem terenu w kierunku północno-zachodnim. W ocenie organu odwoławczego o działka nr [...] stanowi teren o walorach krajobrazu podlegających ochronie, ponieważ stanowi stok, na którym w górnej części ustanowiono strefę ochrony krajobrazu. Należy wskazać, że ma rację strona skarżąca twierdząc, iż organy, z naruszeniem art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. nie zbadały, czy działka ewidencyjna o numerze nr [...] stanowi nie zalesiony stok i wierzchowinę przekształcone na skutek prowadzonej gospodarki rolnej, a tylko takich obszarów dotyczy zapis § 7 ust. 1 m.p.z.p.. Organ odwoławczy twierdzi, iż z mapy dla celów projektowych wynika, że ta działka ewidencyjna znajduje się na takim obszarze. Tymczasem z mapy do celów projektowych nie sposób wyczytać, czy stok i wierzchowina są przekształcone na skutek prowadzonej gospodarki rolnej, czy też nie. Z akt administracyjnych nie wynika natomiast, by organy dokonywały w terenie jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. Poza tym stosownie do treści §16 ust. 1 pkt 12 m.p.z.p. na całym terenie objętym planem dopuszcza się lokalizację obiektów emitujących promieniowanie elektromagnetyczne pod warunkiem, że nie jest to obiekt wymagający utworzenia, w trybie przepisów wymienionych w ust. 14, strefy ograniczonego użytkowania. Organy zaś nie dokonały ustaleń i oceny, czy planowana inwestycja wymaga utworzenia takiej strefy. Nie sposób także zaaprobować stanowisko organów, jakoby z faktu, iż w § 19 ust. 7 mpzp wyznaczono tereny infrastruktury technicznej (wg regulacji mpzp tereny o symbolu 7.6.T to tereny urządzeń łączności dla realizacji stacji nadawczej cyfrowej telefonii komórkowej) wynikał wniosek, że skoro w planie miejscowym jest jeden specjalny obszar wyznaczony dla realizacji stacji nadawczych telefonii komórkowej, to tylko w tym obszarze możliwa jest lokalizacja stacji. Tymczasem z § 19 ust. 3 (3.5.RM - Tereny o funkcji podstawowej zabudowy zagrodowej) i ust. 7 (7.6.T - Tereny urządzeń łączności dla realizacji stacji nadawczej cyfrowej telefonii komórkowej) w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 roku numer 106 poz. 675 ze zm.) wynika, że jeśli planowana tego rodzaju inwestycja nie narusza pozostałych uregulowań mpzp oraz wymogów Prawa budowlanego, to jej budowa poza obszarem oznaczonym w planie miejscowym jako tereny urządzeń łączności dla realizacji stacji nadawczej cyfrowej telefonii komórkowej, nie jest wykluczona. Powyższe uchybienia organów skutkowały uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto ponieważ – zdaniem organu I instancji - projekt budowlany załączony do wniosku o pozwolenie na budowę z 9.02.2015 r. był niezgodny z ustaleniami mpzp, organ I instancji, na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., nałożył na inwestora postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, z określeniem terminu ich usunięcia. Z przepisu tego wynika, że po bezskutecznym upływie terminu organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie skarżąca wezwana postanowieniem z dnia 23.03.2015 r. do uzupełnienia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym – zdaniem organu – nie usunęła należycie, tj. wyczerpująco, wskazanych nieprawidłowości. Organ wskazał, że ponieważ inwestor, w odpowiedzi na postanowienie, nie dokonał zmian w projekcie budowlanym, a jedynie przedłożył pismo z 2.04.2015 r., w którym wyjaśnił, że w jego ocenie planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami mpzp – na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. organ odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. Po analizie treści ww. postanowienia należy wskazać, że organ I instancji wystosował wobec skarżącej postanowienie wzywające do usunięcia naruszeń nie wskazując, jakie to naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 P.b. występują w dokumentacji przedłożonej przez skarżącą wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy podkreślić, że zdaniem skarżącej, co wyrażała w korespondencji z organem, żadnych naruszeń nie było. W uzasadnieniu pkt 1 ww. postanowienia organ w zasadzie ograniczył się do zacytowania regulacji mpzp, nie wskazując jakie naruszenia i w jaki sposób inwestor winien usunąć. Tymczasem wyrażona w K.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli wobec organów administracji publicznej nakazywała zamieścić w postanowieniu takie informacje, by umożliwić inwestorowi usunięcie dostrzeżonych przez organ nieprawidłowości. Inwestor nie może domyślać się, o jakie nieprawidłowości chodzi organowi, lecz musi to wynikać z uzasadnienia postanowienia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Co do uzasadnienia pkt 2 postanowienia, organ przywołał jedynie § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, nakazując inwestorowi określenie w sposób jednoznaczny i czytelny na mapie projektu zagospodarowania terenu przedmiot i zakres wniosku oraz rodzaj i zasięg uciążliwości. Następnie organ stwierdził, że inwestor nie wykonał nałożonego obowiązku. Organ nie wziął pod uwagę, że w swoich wyjaśnieniach inwestor wskazał, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, aby w wyniku realizacji tej inwestycji miało się pojawić w środowisku ponadnormatywne pole elektromagnetyczne oraz, że występowanie w wolnej, niedostępnej dla ludzi przestrzeni promieniowania niejonizującego wyższego od zapisanego w obowiązującym rozporządzeniu, nie jest tożsamy z przekroczeniem jakichkolwiek norm, gdyż dla miejsc niedostępnych dla ludności normy takie nie istnieją, a w miejscach dostępnych dla ludności nie przekroczy ono norm. Dlatego też, na podstawie art. 135 P.p.s.a., Sąd uchylił także zaskarżone postanowienie Starosty [...] z dnia 23 marca 2015 r., ze względu na naruszenie art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia, jakie były podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na inwestora wskazanych w jego treści obowiązków. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji publicznej winny wydać stosowne rozstrzygnięcia po wyeliminowaniu wytkniętych uchybień. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania mogły mieć i miały istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też Sąd orzekł jak w pkt I sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej 757 złotych. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 500 zł, koszt zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.